wtorek, 17 listopada 2015

Aj te choroby

Wszyscy w domu ciągają nosami. Miałam nadzieję, że nos Grzesia jakimś sposobem ominie nieproszony gość, bo przecież się karmi piersią, ale niestety się nie udało.
W nocy w czasie karmienia usłyszałam to charakterystyczne, nieprzyjemnie chrobotanie w nosku, zrazu delikatne i niewinne. Zadziałałam szybko, zakropliłam po kropelce soli fizjologicznej no i klops - zamiast nosek się oczyścić zaczęło się w nim gotować. Odciąganie gruszką na niewiele się zdało, co wyczyściliśmy pojawiało się nowe.
Grzesio budzi się w czasie snu, bo go zatyka, czasami w czasie karmienia odrywa się od piersi z głośnym krzykiem, ja co chwilę sprawdzam czy nie zaczyna gorączkować. Na razie do lekarza jeszcze nie poszliśmy, bo to tylko katar i oby tylko na katarze się skończyło. Nos czyścimy, może się uda.

piątek, 13 listopada 2015

Czwartoklasistka

Ten rok szkolny przyniósł Olusi bardzo duże zmiany. Nie tylko zakończyła etap nauczania początkowego i zaczęła naukę w klasie czwartej ale też zmieniła szkołę.
Zmiany według mnie są bardzo pozytywne. Olcia wydoroślała, zrobiła się bardziej odpowiedzialna (za siebie), nauczyła się trochę (do ideału jeszcze daleko) systematyczności i obowiązkowości. Teraz już wie, że i ona też musi się uczyć, jeśli chce osiągnąć swoje cele.
Podoba mi się to, że sama, bez naganiania przez nas, siada do odrabiania zadań domowych i pracuje aż skończy, przygotowuje się do sprawdzianów i zaczyna sięgać do słowników.
Nowa szkoła daje jej też wiele możliwości rozwoju, często organizowane są wycieczki, konkursy, prowadzone są zajęcia dla uzdolnionych uczniów, kółka zainteresowań, dodatkowe zajęcia sportowe.  Klasa jest nieliczna więc i nauczyciele mają indywidualne podejście do ucznia.
Szkoła kładzie też duży nacisk na wychowanie i tutaj nie tylko dotyczy to uczniów, również dla rodziców organizowane są spotkania, szkolenia, warsztaty, konferencje po to żeby pracować z dziećmi w taki sam sposób.
Olusia lubi nową szkołę, chociaż ma też sporo momentów kiedy tęskni za poprzednią. Tęskni przede wszystkim za rówieśnikami, z którymi spędzała wiele czasu, a teraz zostało to mocno ograniczone.
Obiecaliśmy jednak sobie, że wypracujemy system spotkań:)

Trzy tygodnie Grzesia

Grześ dziś skończył 3 tygodnie.
Maluszek rośnie jak na drożdżach - z części ubranek już wyrósł. Ma coraz szerzej otwarte oczka i sprawia wrażenie jakby uważnie obserwował otoczenie, chociaż tak naprawdę jeszcze na niczym nie skupia wzroku. Zdarza mu się popatrzyć na mnie uważnie, ale trwa to może sekundę. Od czasu do czasu śle piękne, choć nieświadome, uśmiechy. Lubi się przytulać i słuchać bicia serca.
Bardzo chętnie je, średnio co dwie godziny, dużo śpi. Zdarzają się też dni kiedy jest bardziej aktywny, po chwilach leżenia na pleckach albo brzuszku upomina się wtedy głośnym krzykiem o zainteresowanie i przytulenie.
Na chwilę obecną nie można powiedzieć, że jest cierpliwy, kiedy jest głodny już po króciutkiej chwili drze się przeraźliwie, a niepojawienie się w gotowości do karmienia powoduje jeszcze większy krzyk.
Leżąc na brzuszku podnosi główkę i ćwiczy mięśnie:), trzymany pionowo "na rękach', odchyla główkę do tyłu, albo spina się i wykonuje coś w rodzaju dziobania ramienia. Ja najbardziej kocham chwile, kiedy przytula główkę do mojego ramienia lub klatki piersiowej i trwa taki wtulony.

Nie jest dzieckiem cichutkim, nawet w czasie snu chrząka, stęka i wydaje różne inne dźwięki.

Od kilku dni na jego główce, buzi, szyi i karku panoszą się krostki, które na skutek ciepła robią się bardziej widoczne. Czeka nas więc prawdopodobnie wizyta u lekarza, chociaż jeszcze spróbujemy pozbyć się ich kąpielami z dodatkiem nadmanganianu potasu.

Pozostałe dzieci podchodzą do Grzesia z wielką delikatnością. Najbardziej młodszym bratem przejmuje się Tymuś. To on najwięcej delikatnie głaszcze po główce, całuje w czoło lub policzek, podaje pampersy, alarmuje kiedy Grześ się obudzi, albo zrobi kupkę. Dziś pierwszy raz  zdarzyło się, że kiedy karmiłam Grzesia, Tymuś kazał go odłożyć do wózka, bo chciał mojej pomocy w przygotowaniu kaszki i oprotestował czekanie.
Największym problemem jest hałas, który generują starsze dzieci. Na razie jeszcze głośne krzyki, udawanie lwa, skoki, stuki itd. nie budzą Grzesia, ale to tylko kwestia czasu. Nie wiem jeszcze jak sobie wtedy poradzimy.

Kiedy Grześ skończył dwa tygodnie zaczęliśmy go werandować. Po kilku dniach mogę stwierdzić, że Maluch nie lubi zakładania czapki i raczej mu się nie podobało leżenie w dodatkowym ubraniu, prawie każdego dnia w czasie wietrzenia potrzebował wzięcia na ręce albo przynajmniej pobujania wózkiem..
Wczoraj był chwilę na dworze i odbył wycieczkę samochodem. Jazda samochodem podziałała na niego usypiająco, chociaż początkowo dość długo leżał z otwartymi osobami. Mam nadzieję, że tak już pozostanie, bo stanowczo przyjemniej podróżuje się kiedy dziecko śpi:)


poniedziałek, 9 listopada 2015

Michaś słowotwórca i rozbawiacz

Michaś, przebywający aktualnie na placu zabaw, zobaczył przejeżdżający kabriolet i rozemocjonowany krzyczał GABRYSIAFIOLET! :)

Olcia jest dość uparta, potrafi wynaleźć mnóstwo argumentów w obronie swojego zdania, nawet takiego niekoniecznie mądrego. Kiedyś w czasie jazdy samochodem nie chciała odsłonić okna, a było raczej pochmurno. Twierdziła, że patrząc na jasne kolory źle się czuje. Michaś sprawiał wrażenie, że dyskusja w ogóle go nie interesuje. Jednak po jakimś czasie zakrzyknął znienacka:
Ola, żółty - nie patrz! Śmiech w samochodzie - bezcenny.

Siedzimy razem z naszymi gośćmi przy stole (pora obiadowa bodajże była). Michaś niezadowolony z przydzielonego przez siostrę miejsca i wiedzący jednocześnie, że za bicie kogokolwiek zostanie ukarany (matka czuwa) z bardzo poważną miną popatrzył na siostrę i powiedział: "Ola jutro Cię walnę".

O poranku "jestem Michał ... Archanioł".

Michaś bardzo lubi jeździć do szkoły rowerem. Mieszkamy baaardzo blisko szkoły więc droga jest króciutka, ale skoro lubi to jeździ. Któregoś dnia jego klasa z wychowawczynią wyszła na plac zabaw i Michaś podbiegł do swojej pani z pytaniem, czy chce zobaczyć jak jeździ na rowerze. Pani odpowiedziała mu, że bardzo chętnie zobaczy (myśląc jednocześnie, że może kiedyś będzie okazja). Jakież było jej zdziwienie, gdy Michaś pędem ruszył do furtki placu zabaw i dalej za róg szkoły, a po chwili z głośnym wrzaskiem aaaa pojawił się rozpędzony na rowerze.
Oczywiście koledzy Michasia od razu pomysł podłapali i też chcieli zademonstrować swoje rowerowe umiejętności. Pani tym razem już jednak nie była tak chętna na oglądanie małych rowerzystów.

Michaś chce obejrzeć program, który lubi i prosi tatę: "włączysz mi Pana Labutkę?" Tata kilka razy dopytywał się o jaki program chodzi, bo nie ruzumiał, musiałam ruszyć z pomocą - chodziło o Pana Robótkę.

Następnego dnia po powrocie ze szpitala mówię to Tymusia: Dasz mamie buzi. Na co Tymuś odpowiedział, że nie. Za to Michaś wstał i powiedział "ja ci dam.... będę miał to z głowy."



wtorek, 3 listopada 2015

pierwsza wizyta u lekarza

Dziś Grzesio miał swoją pierwszą wizytę u lekarza. Grzesio został zważony, zbadany i uważnie obejrzany przez pana doktora.
Nasz malutki syneczek przez 11 dni swojego życia zwiększył wagę z 3750 g. na 4120g:)
Lekarz dał nam skierowania na niezbędne badania i wizytę w poradni chirurgicznej. Zalecił dalsze zakraplanie ropiejących oczek i oczywiście podawanie witaminy D i K.

Musimy jeszcze pielęgnować pępek, w którym zbiera się trochę krwi. Dwa dni temu odpadł kikutek pępka, więc teraz to już z górki:)

Tymuś

Te prawie dwa lata, które minęły od poprzednich postów wymaga pewnego podsumowania.
W przypadku Tymusia ten czas przyniósł wielkie zmiany. Z maluszka, który ledwo zaczął chodzić, stał się szybko biegającym dużym chłopczykiem. Szybko nauczył się, że musi dobrze przebierać nogami, żeby nadążyć za starszym bratem i siostrą. Starsze rodzeństwo to dla niego wielkie autorytety, robi te same miny co starszy brat, naśladuje gesty, zachowania i odgłosy; zrobi prawie wszystko co powie mu Olcia (z moimi poleceniami idzie dużo gorzej;)). Już wiosną poprzedniego roku, czyli mając niespełna półtora roku dzielnie skakał na trampolinie, jeździł na hulajnodze, kopał piłkę, co było jedną z jego ulubionych domowych zabaw, tańczył gdy zagrała muzyka, wspinał się na blaty w poszukiwaniu słodyczy. Swoje słownictwo powiększał minimalnie, udawał lwa (czyli ła), do spania chciał pampersy z lewem i sprawdzał, czy rzeczywiście lew na pampersie jest. Porozumiewał się bardzo długo za pomocą samogłosek i wskazywania palcem. Pewien rozwój mowy przyniosły te wakacje (Tymuś skończył już 2,5 roku).
Tak naprawdę Tymuś do perfekcji wypracował system gestów i dźwięków - kiedy np. chciał, żeby się koło niego położyć w czasie zasypiania wskazywał paluszkiem jaśka koło siebie i mówił ee, kiedy chciał pić wciągał ustami powietrze, kiedy chciał jeść mówił am. Oprócz tego mówił mama, tata, Ola, szybko zaczął mówić ciocia, dziadzia i dzidzia, oraz brum na samochód i chęć jazdy samochodem.

W okolicach drugich urodzin zaczął sikać i robić kupki na nocnik, sam zaczął pokazywać, że tak chce, więc zdjęliśmy pampersa i poszło szybciutko. Zdarzyło się kilka wpadek. Na noc jeszcze dość długo używaliśmy pampersów, dopiero w czerwcu zaczął się budzić każdego ranka z suchą pieluchą i wtedy przestaliśmy używać pampersów. Kilka wpadek się zdarzyło, ale był wtedy przeziębiony. Odpieluchowanie możemy określić jako proces bezbolesny dla nas:) Co prawda zastanawialiśmy się jak damy radę rozpoznać kiedy chce do toalety, ale oczywiście Tymuś i na to znalazł sposób - łapał się za siusiaka, kiedy zaś zostało to przez nas niezauważone wydawał dźwięki, albo sam szedł na nocnik. Tym sposobem szybko zrobił się samoobsługowy w tym zakresie.

Największą niespodzianką dla mnie jest nadal jego zasypianie w ciągu dnia. Do spania potrzebne jest mu łóżko i ukochany kocyk, no i niezmiennie kciuk w buzi. W poprzednim roku wystarczyło dziecko do łóżka zaprowadzić, położyć, ucałować, powiedzieć ciiiii, paaaaa i wyjść cichutko z pokoju zamykając za sobą drzwi i dziecko zasypiało. Zdarzały się nawet takie dni, że dziecko samo szło na górę i kładło się do łóżka. Ten stan trwa nadal, czasami wystarczy powiedzieć Tymusiowi, żeby poszedł na górę, zrobił siku, wziął kocyk i położył się spać i on to robi. Albo sam mówi Paa i idzie spać.
Jako maluszek śpiący w łóżeczku Tymuś budził się wielokrotnie w czasie nocy. Problem praktycznie minął kiedy przenieśliśmy go do "dorosłego" łóżka. Zmiana ta nastąpiła kiedy Tymuś miał rok i 8 miesięcy. Odziedziczył łóżko po starszym bracie, łóżko z pieskiem i kotkiem, towarzyszami zasypiania.
Wieczorny rytuał jest taki sam już dla kolejnego naszego dziecka. Mamy kąpiel, modlitwę rodzinną, potem ewentualnie jeszcze czytanie krótkiej bajeczki i tata kładzie się koło Tymusia, zwykle wystarcza krótka chwila i chłopiec śpi.

Tegorocznym największym osiągnięciem jest jazda na rowerze, oczywiście z bocznymi jeszcze kółeczkami. Naukę rozpoczęliśmy na początku lipca i poszła bardzo szybko. Teraz Tymuś pomyka na rowerze aż miło. Lubi jeździć nie tylko na małym rowerze po podwórku ale też często pedałuje na rowerku stacjonarnym. 


sobota, 31 października 2015

Grzesio

Już w 2014 roku w rozmowach naszej rodziny pojawiał się temat kolejnego dziecka. Dojrzewaliśmy powoli do tej decyzji. A z początkiem roku 2015 słowa stały się faktem i pod moim sercem zaczęło bić drugie serduszko. Takie maleńkie, ukochane, upragnione. Chronione od pierwszych chwil. Emocjonalnie i fizycznie był to dla mnie i dla naszej całej rodziny czas trudny. Fizycznie znosiłam ciążę źle, pojawiło się dużo problemów "zewnętrznych" m.in diagnoza nowotworu u mojej mamy i rozpoczęcie leczenia. Ale te ruchy malutkiego człowieka, jego rozwój, te niewyraźne zdjęcia dawały tak dużo radości.
Nadszedł w końcu ten dzień 23 pażdziernika 2015r. Zaczęło się o 24.30. Ledwo położyłam się spać poczułam pierwszy dość bolesny skurcz, po kilku minutach drugi i odeszły mi wody. Poszłam do łazienki, wykąpałam się, zawołałam Jarka, który jeszcze "urzędował" na dole. Nie był bynajmniej zdziwiony, raczej rozbawiony. Tym bardziej, że jeszcze wieczorem powiedział, że mogłabym urodzić tej nocy, bo jest (on:)) w dobrej formie:). Zadzwonił po dziadka, żeby był gotowy przyjść do wnuków. Za godzinę tak mniej więcej. Po kilkunastu minutach okazało się jednak, że skurcze są co 3 minuty, więc po dziadka pojechał wcześniej.
Po drodze w samochodzie miałam skurcz za skurczem. Do szpitala dotarliśmy o 2 w nocy, do izby przyjęć na porodówkę pojechałam na wózku (pierwszy raz w życiu). Zrobiłam wielkie oczy gdy zobaczyłam moją panią doktor, która akurat miała dyżur na porodówce. Ona bynajmniej zdziwienia nie okazała. Widziałyśmy się zaledwie kilka godzin wcześniej, na planowej wizycie, w czasie której stwierdziła, że organizm przygotowuje się już do porodu.
W czasie pierwszego badania było 3 cm. rozwarcia, niedługo po podłączeniu do ktg i podaniu kroplówki z niezbędnym antybiotykiem, było już ich 7. Poszło błyskawicznie.
Grzesio przywitał ten świat o 3.25. Nie przywitał go głośnym krzykiem, raczej dość cicho co jakiś czas pokrzykiwał. Dopiero po jakimś czasie pokazał swoje możliwości.
Po urodzeniu trafił na mój brzuch więc znów mógł słuchać bicia mojego serca. Serca przepełnionego wielką radością i wdzięcznością, że ta mała kruszyna jest z nami, że Bóg po raz kolejny obdarzył nas tak wielkim darem. Leżeliśmy tak przytuleni do siebie - mama i syn, a przy nas szczęśliwy tata, który wcześniej już przeciął pępowinę.
Grzesio po jakimś czasie dostał pierś i ładnie się przyssał, i tak sobie leżeliśmy, a Grzesio jadł, aż do przejścia na salę.
Grzesio ważył 3750 g. i mierzył 55 cm. Pierwsze dwie doby po porodzie był raczej aktywny, dużo "wisiał" na piersi, w trzeciej dobie zrobił się bardziej senny (za sprawą podwyższonego poziomu bilirubiny zapewne) i karmienie też nam się bardziej ustabilizowało.
Wyszliśmy ze szpitala po 3 dobie z podwyższonym poziomem bilirubiny, więc jeszcze walczymy z żółtaczką.
Malutki jest przesłodki, śliczny, kocham tą maleńką buzię, oczęta, delikatne włoski, prawie przyklejone do głowy uszy, chude łydki i stopy. Uwielbiam go tulić, zachwyca mnie.
Z całego serca dziękuję Bogu za Grzesia,  za każde z naszych dzieci, za Jarka i całą naszą rodzinę. Mam wrażenie, że moja miłość do nich jest jeszcze większa.

środa, 29 stycznia 2014

Ach ten Michaś

Wstał w dobrym humorze, poprosił o pomoc w zaniesieniu ubrań na dół, uśmiechał się, gadał jak nakręcony. Zeszliśmy na dół, a Michasiowy humorek odmienił się diametralnie. Stwierdził, że nie będzie się ubierał, bo to zbyt trudne, siadł na kanapie i jęczał. Na wiadomość, że śniadanie jedzą tylko osoby ubrane, ściągnął piżamkę i zaczął się ubierać, ale to wszystko z jęczeniem. A na koniec zaczął głośno krzyczeć, że nie chce być w domu. No tak odezwała się tęsknota za przedszkolem, ale jeszcze gil w nosie gości, więc musimy się pomęczyć. Kiedy się ubrał zasiadł do śniadania. Po wchłonięciu całej miseczki płatków z mlekiem (trochę mi się dużo sypnęło) stwierdził, że był wygłodniały. I taka przeplatanka trwa, w jednej chwili robi coś z wielkim zaangażowaniem i radością, opowiada, by za chwilę z jakiegoś błahego, lub mniej błahego powodu robić awanturę na cztery fajery, aż uszy odpadają. Po pół godzinie wrzasku przychodzi i mówi: "Mamo wiesz co? Kocham Cię".  Ja też Cię kocham synu. A "miłość cierpliwa jest..." tyko mi tej cierpliwości tak czasami brak.

poniedziałek, 27 stycznia 2014

O Tymusiu (stan na dzień dzisiejszy)

Wiek 1 rok i 3 tygodnie,
Waga - około 10 kg. (dawno nie był ważony i mierzony, a bilans i szczepienie musieliśmy przełożyć z powodu choroby)
Wzrost - około 75 cm.
Lubi się śmiać, tańczyć, bawić z rodzeństwem i rodzicami, tulić się (zwłaszcza do mamy - czasami wtulony we mnie mruczy, poklepuje po plecach, albo wącha skórę;)), w nocy sypia we własnym łóżeczku, pobudek ma wiele. W dzień najczęściej śpi w wózku - drzemki jeszcze na razie 2 różnej długości, rano koło 10 i po południu po 14. Nadal maniacko ssie kciuka, darzy go miłością do tego stopnia, że jeśli ma gorsze dni/wieczory nie daje go zastąpić smoczkiem. Lubi szperać po szafkach i wysypywać z toreb ich zawartość, równie atrakcyjna jest zawartość koszy na śmieci. Zmywarka też daje duże pole do popisu. Do niedawna pędził do niej jak usłyszał dźwięk naczyń wkładanych lub wyjmowanych, obecnie sam wielokrotnie w ciągu dnia sprawdza czy drzwiczki są na pewno dobrze domknięte, czasami udaje się je otworzyć i wtedy mały gacek wchodzi na nie i bada zawartość sprzętu.
Największym przysmakiem są banany, jabłka, gruszki, mandarynki, pomelo, pomarańcze (3 ostatnie niestety powodują gorszy sen, wiec zostały praktycznie wyeliminowane z diety), kanapki zwłaszcza z domowym dżemikiem, wędlinką też nie pogardzi - kanapki z wędliną je tak, że wędlinkę zjada, a chlebek wyrzuca. Kanapki dostaje pokrojone w kostkę, podobnie owoce. Z zupek warzywna cieszy się uznaniem, rosołek z makaronem też zjada, i drugie dania dobrze wchodzą. Lubi brokuła i marchewkę, za to pomidor i ogórek nie są Tymusiowymi przysmakami przynajmniej na tę chwilę. Naleśnik ze szpinakiem i serem feta też ładnie jadł. Lubi jajecznicę na masełku, za to jajko na twardo nie wywołuje entuzjazmu. Nie jest fanem słodkich kaszek (to po mamie ma), jedynie pierwsze opakowanie zajadał ze smakiem,współdzielił je ze starszym rodzeństwem, więc zbyt wiele porcji nie zjadł. Nadal ssie pierś. Hitem ostatniego czasu okazał się cukierek czekoladowy z kokosem, który udało mu się ściągnąć z blatu i niezauważenie wpakować do buzi. Znalazłam go siedzącego na drzwiczkach zmywarki z policzkami wypchanymi jak u chomika i błogim spojrzeniem. Nawet nie miałam serca wydłubywać mu tego cukierka z buzi.
Raczkuje błyskawicznie, wspina się po schodach jak zawodowy wspinacz - niezamknięta bramka nie ujdzie jego uwagi, czasami udaje mi się go zlokalizować w połowie schodów po entuzjastycznym okrzyku A, często jednak zaniepokojona ciszą znajduję go już u szczytu schodów. Stoi (do niedawna musiał się czegoś trzymać np. szczoteczki do zębów:)), chodzi przy zabawkach i meblach, lubi pchać przed sobą krzesło i przemieszczać się na dwóch nogach. Na urodziny (moje) zrobił mi prezent i zaczął stawiać po kilka samodzielnych kroczków - prawie chodzi:) Wchodzi na kanapy, na oparcia kanap, na parapet (z kanapy), niskie stołki i krzesełka, jeśli są przystawione do stolika w salonie włazi na stolik, trzeba wiec mieć oczy wokoło głowy. W łazience największą frajdę daje samodzielne puszczanie wody w bidecie, mycie buzi i moczenie się aż po łokcie. Bidet przyciąga jak magnes.

Potrafi dmuchać nos:)
Chętnie bawi się samochodami (brum), lubi wkładać i wyjmować nieduże przedmioty z pudełek, mieszać, nakładać pokrywki, lubi robić akuku i łaskotki, a dzień bez zabawy w pokoju Olusi lub chłopięcym to dzień stracony.
Wszystko co go zainteresuje pokazuje paluszkiem i mówi U, U.
Mówi mama, tata, papa (również pokazuje), brum, kiedy je mówi mniem (brzmi bardziej jak mam), si i swoje słowotwory.
Jest dzieckiem raczej spokojnym, nawet po rogalika sięga dostojnie:) Miła to odmiana po "szybkorękim" Michasiu. Książeczki ogląda z uwagą, choć interesują go raczej na bardzo krótko, kartkuje zazwyczaj spokojnie i delikatnie, więc rzadko zdarzają się uszkodzenia.
Jest na tyle duży, że ściąga wszystko z brzegu blatów i stołu. Na rękach rozgląda się we wszystkie strony i ogląda z zainteresowaniem wszystko co z poziomu podłogi jest niedostępne.

niedziela, 26 stycznia 2014

Gadanki Michasia

Nasz pies głośno ujadał, więc jak zwykle w takich sytuacjach wyjrzałam przez okno i zobaczyłam, że koło naszego podwórka zatrzymał się koń zaprzężony do dużych sań. Pamiętam taki widok z dzieciństwa, ale przez wiele, wiele lat nikt w naszej mieścinie tak nie jeździł. Bardziej powszechny jest widok dziecięcych saneczek ciągnionych przez quada, takie sanie to folklor:) Zawołałam więc Michasia, żeby i on mógł popatrzeć na jednosaniowy kulig, a on widząc co stoi na drodze krzyknął:
Sanie Świętego Mikołaja! 

Pourodzinowo

Styczeń to dla nas miesiąc obfity w urodziny i inne ważne dni. Zaczynamy już 6 stycznia od świętowania narodzin naszego najmłodszego królewicza. W tym roku Tymuś, świętujący swoje pierwsze urodziny, gości miał dużo. Humor mu dopisywał (jedynie początek był trochę trudniejszy z powodu przerwanej hałasem drzemki królewicza), a do historii przeszedł jego głośny śmiech na widok gotowej do ssania piersi. Świeczkę ja pomogłam mu zdmuchnąć, pomimo wcześniejszych ćwiczeń syn nasz nie był zainteresowany dmuchaniem. Tymuś w czasie ćwiczeń świeczkę owszem gasił, ale nie dmuchem a brodą bądź pacnięciem łapką. Prezenty się podobały te ubraniowe głównie mi, bo dziecko zainteresowania nie wykazywało, a zabawki i owszem cieszyły, ale największą radość przyniosły Michasiowi, który do dziś jest do nich mocno "przywiązany".
Następnie w połowie miesiąca przyszedł czas na imprezę urodzinową Męża Mojego Jedynego. Tutaj akurat świętowaliśmy w ścisłym gronie domowników. Jako że w środy Jarek z powodu podjętych inwestycji w siebie wraca do domu w okolicach 20-tej, wielkiego pola do popisu nie było. Ale niespodziankę urodzinową udało się przygotować i zrealizować. Jarek już od wejścia poczuł zapach urodzinowego "tortu" czyli przepysznej pizzy. Uśmiech od ucha do ucha utwierdził mnie w przekonaniu, że pomysł był dobry:) A jaką frajdę miały starsze dzieciaki wciągnięte do przygotowywania kolacji niespodzianki:)
Następnie urodziny mojej świeżo upieczonej bratowej, do której pojechał piękny storczyk.
A na koniec świętuję ja. W tym roku strofowany rokrocznie mąż stanął na wysokości zadania i zrealizował mój wymarzony prezent urodzinowy - nabył rowerek stacjonarny, który to rowerek pięknie przyozdobił czerwoną kokardką.
Ponieważ złapaliśmy jakieś wirusisko rowerka jeszcze nie użytkuję, bo moja forma fizyczna  była do dziś tak marna, że przygotowanie prostego obiadu było wyzwaniem na miarę wspinaczki wysokogórskiej. Ale niecierpliwie czekam, żeby wystartować i dopedałować do przynajmniej znośnej kondycji i może ciut lepszego niż obecny wyglądu.
Rowerek to jednak nie był koniec prezentów. Dostałam jeszcze... rogaliki. Własnoręcznie popełnione przez Mojego Męża Jedynego. Pyyyszne, rozpływające się w ustach, znikające błyskawicznie z blachy. Mniam. Dziękuję Ci mężusiu.
Po drodze był jeszcze oczywiście Dzień Babci i Dzień Dziadka, przy których nie mogło zabraknąć występów i przyjęcia w przedszkolu. Michaś wyrecytował wierszyk, śpiewał razem z innymi przedszkolakami obecnej na widowni babci Marysi i przyprowadził babcię do domu, więc dzieci spędziły popołudnie dokazując i ciesząc się wizytą. Babcia została obdarowana fartuszkiem z napisem Najukochańsza Babcia Na Świecie i naszyjnikiem, dla dziadków natomiast były słodycze i przygotowane przez przedszkole ramki na zdjęcia.
Nie można też zapomnieć o imieninach Jarka i pysznych faworkach oraz imieninach Sebcia. W styczniu z całą pewnością nie narzekamy na nudę:)

wtorek, 3 grudnia 2013

Grunt to sobie radzić

Michaś zazdrościł siostrze urodzin, tortu, dmuchania świeczek, lampek zawieszonych na karniszu w pokoju. Kiedy dostał od babci torebkę z prezentem dla niego (to tak przy okazji Oleńkowych urodzin, żeby nie było mu przykro) nosił ją ciągle przy sobie i mówił, że to jego plezent. Jarek wieszał u Olci lampki więc Michaś też chciał mieć zawieszone kolorowe światełka. Jarek wytłumaczył czemu je wiesza i obiecał, że w Michasiowe urodziny też lampki zawiesimy (w środku lata rozwieszone i zaświecone lampki choinkowe na pewno będę dość oryginalnie wyglądały:)) Jako że Michaś jeszcze nie bardzo wie kiedy są jego urodziny, a pory roku są jeszcze dość abstrakcyjne dla niego, synek fakt do wiadomości przyjął, ucieszył się i... następnego dnia rano zakomunikował mi, żebym robiła mu tort urodzinowy. Rozbawił mnie tym bardzo:) W końcu noc przespał, wiele godzin minęło, więc mogą być jego urodziny z tortem, świeczkami, prezentami i oczywiście rozwieszonymi lampkami:)

wtorek, 26 listopada 2013

8 lat

Olusia skończyła w sobotę osiem lat. Duża dziewczynka już z niej. Samodzielna, zaradna, wesoła, roztańczona i rozśpiewana, trochę pyskująca (pewnie celem ćwiczenia rodziców), życzliwa, pracowita i momentami też leniwa. Jest dla mnie bardzo dużą pomocą. Przypilnuje braci gdy potrzeba, bawi się z nimi, wymyśla im zajęcia, poda to o co proszę, potrafi pięknie posprzątać swój pokój i pokój braci też, czasami gdy ma gest robi kolację albo śniadanie dla wszystkich. Bardzo często przygotowuje dla siebie i Michasia płatki z mlekiem przed wyjściem do szkoły. Bracia za nią przepadają, chociaż Michaś niestety też traktuje ją trochę jak swój worek treningowy, ale dzień bez Olci jest dniem najwyżej średnim. Uwielbia spotkania z koleżankami. Najczęściej spotyka się z Julą, wydaje mi się, że to właśnie ją najbardziej lubi, choć koleżanek, które mogłaby nazwać swoimi przyjaciółkami ma kilka. Dwie z nich zna już od wielu lat, od czasów przedszkolnych i nadal odgrywają w jej życiu dużą rolę. Systematycznie się z nimi spotyka. Najtrudniejsze są dla niej rozstania, ciężko jej wyjść od kogoś, tak samo trudno wypuścić od nas z domu. Lubi wszelkie nowości, chętnie uczestniczy w różnych pozalekcyjnych zajęciach: plastycznych, tanecznych, szachowych. Bardzo lubi tańczyć i chętnie czyta książki. Ostatnio zaskoczyła mnie stwierdzeniem, że chce grać na harfie. Była bardzo zdziwiona, kiedy ją poinformowałam, że harfistką nie będzie. Argumentów musiałam podać naprawdę wiele i każdy został przewałkowany.
Jest ambitna, chociaż mam wrażenie, że czasami liczy na prezent w postaci nowej umiejętności, niekoniecznie chce wykonać ciężką pracę.
Swoje urodziny świętowała razem z koleżankami, 8 dziewczynek w dniu ósmych urodzin  bawiło się w poszukiwanie skarbów, tańczyło, robiło sałatkę owocową (pochłonęły ją w mgnieniu oka), śpiewało, wykonywało zadania, bawiło się w głuchy telefon. Dostała świetne upominki i z każdego z nich jest bardzo zadowolona. Tak samo zadowolona jest z urodzinowego przyjęcia. A raczej powinnam powiedzieć urodzinowych przyjęć bo w niedzielę odwiedziła ją rodzina z życzeniami i podarkami. Było drugie dmuchanie świeczek, zabawy i rozmowy, nie mogło też zabraknąć gry w szachy z dziadkiem i tatą.
Kochana jest ta nasza ośmioletnia dziewczyneczka:)

środa, 20 listopada 2013

czas

Jak to jest że niektóre mamy mają czas na aktywne zajmowanie się dziećmi (najczęściej nie jednym), tworzenie pyszności do jedzenia, jednocześnie mają porządek w domu, mają czas na prowadzenie blogowego życia, udzielają się na forach, haftują, szydełkują bądź wykonują inne artystyczne prace i jeszcze o życiu towarzyskim i podróżach nie można zapomnieć. Ja nie wiem. Może mocno niezorganizowana jestem. Kiedy Tymek śpi, a starsze dzieci są w szkole i przedszkolu, mi ledwo starcza czasu na ogarnięcie domu  - mówię tu o ogarnięciu a nie gruntownych porządkach, wstawienie prania i jak dziecko jest dla mnie łaskawe ewentualnie zajrzę jeszcze do komputera. Jeśli piszę na blogu to na forum rówieśnicze już nie zaglądam, zwyczajnie nie mam kiedy. Pozostały czas to szykowanie jedzenia, karmienie, jeżdżenie po Michasia, jeżdżenie na zajęcia z Olcią, jeżdżenie po męża, pomoc dzieciom, zaganianie ich do wypełniania obowiązków, rozdzielanie kiedy zapłoną do siebie zbyt gwałtowną miłością, trochę zabawy, przytulanie, szykowanie picia, ogarnięcie kuchni po posiłkach, przewijanie, rozmowy telefoniczne - najczęściej w czasie prasowania, zmywania, czy szykowania jedzenia, zmywanie, rozładowywanie zmywarki, kąpiel, modlitwa, usypianie Tymusia (w tym czasie tata czyta starszym do snu). I jeszcze wiele innych czynności niewymienionych powyżej. Nie ma już czasu dla mnie. Dlatego ostatnio stwierdziłam, że potrzebuję urozmaicenia, czegoś dla mnie. I zamiast wieczorem spać (normalnie padam razem z Tymciem, zmęczona po całym dniu pracy i wielokrotnych nocnych pobudkach) schodzę na dół i jeszcze coś oglądam, albo szydełkuję, albo czytam, albo szperam w necie. Zdarza się też porozmawiać z mężem moim osobistym;) Błyskawicznie robi się prawie północ i kładę się do łóżka. Zawsze jednak jest tak, że coś jest kosztem czegoś innego. Przede wszystkim kosztem mojego snu, bo w dzień nie odsypiam, nie mam takiej możliwości. Nie udaje mi się zrobić wszystkiego, zawsze jedna, ewentualnie dwie czynności, zawsze jest albo albo. Może niektórym robota pali się w rękach a mi ledwo się tli? Nie ogarniam i czuję lekki niepokój. Jest tyle rzeczy, których chciałabym się nauczyć, zrobić, ale są odkładane na później.

czwartek, 14 listopada 2013

Jak rozbudzić zainteresowania w trzylatku

Michaś ma trzy lata. Lubi przede wszystkim majsterkowanie. Śrubokręt, młotek, piła, gwóźdź, śrubka i temu podobne w jego ręku to prawdziwy skarb i gwarancja, że zostaną użyte. Na inne rzeczy, że tak powiem, szału nie ma, a raczej nie było. Nie było dopóki nie znalazł się w dosyć licznej grupie rówieśniczej.
Nagle atrakcyjne stały się rzeczy z wizerunkiem pewnego czerwonego auta (Zygzak Mac Quinn czy jakoś tak się to cudo nazywa). Ulubiona bluzka to taka z Zygzakiem, ulubiona czapka to ta z Zygzakiem - to nic że za duża na trzyletnią głowę. Wczoraj w sklepie zobaczył auto na podkoszulku i też zapłonął chęcią posiadania. Na razie ma obiecaną jeszcze jedną bluzkę z Zygzakiem, ponieważ w tej którą posiada chce chodzić codziennie, niezależnie od tego czy jest czysta czy brudna.

Dwa dni temu odwiedziliśmy znajomych, którzy mają starsze dzieci. Najmłodsze ma prawie 14 lat. Czarek pasjonował się rycerstwem i ma jeszcze bardzo dużo rzeczy nawiązujących do tej pasji. Wygląda na to, że zaszczepił to zainteresowanie w naszym Michasiu. Syn nasz obdarowany książką o zamkach i rycerzach oraz ubraniem rycerskim doskonale wcielił się w nową rolę. Książkę ogląda z wielką uwagą strona po stronie. Zakłada ubranko i mówi, że jest rycerzem. Nie pozwoliłam mu wziąć miecza ani topora (tak, tak, takie rzeczy też Czarek posiada), choć nie chciał wypuścić ich z rąk. Zostały pozostawione w zbrojowni i będą nadal służyły Czarkowi, który ma jednak bardziej skoordynowane ruchy i większą rozwagę przy wymachiwaniu tym narzędziem. Michaś nie może się już doczekać balu karnawałowego w przedszkolu, na którym wystąpi jako... rycerz oczywiście.

środa, 13 listopada 2013

rewolucja w kąpieli

Tymcio do niedawna uwielbiał kąpiel, można powiedzieć, że w wodzie czuł się jak rybka. Pluskał, chlapał, przekręcał się na brzuszek i "pływał", nawet kiedy siedział chlapał nóżkami i rączkami i się zaśmiewał z latających kropli wody. Ostatnio nastąpiła zmiana, owszem siedzi w wodzie chętnie, ale położyć się już nie chce i myć głowy też nie lubi. Takie zabiegi wywołują dziki krzyk. Trzeba się nieźle nagimnastykować, żeby synuś miał czystą głowę.
Wczoraj znienacka Jarek do kąpieli naszej najmłodszej latorośli użył dużej wanny zamiast dziecięcej wanienki. Zabawy było co niemiara. Tymuś całą wannę zwiedził, wodą pochlapał, zapoznał się z wężem prysznicowym. Wszystko oglądał z uwagą i się cieszył. Jednak sielanka trwała do czasu gdy Jarek puścił lekkim strumieniem wodę z węża prysznicowego leżącego u Tymciowych stóp. Lament był straszny. Chyba mamy na stanie kolejne dziecko, które nie lubi prysznica. Pamiętam, że Michaś miał taki etap, że w histerię wpadał gdy trzeba było spłukać z niego pianę. A ja się cieszyłam, że może pływakiem zostanie skoro z taką radością się pluska;)

poranne zamieszanie

Są takie dni kiedy mam ochotę wyjść z domu i wrócić kiedy wszystko ucichnie. Dziś właśnie mieliśmy taki poranek. Zaczęło się od zaspania. Mojego oczywiście, bo mój budzik Tymcio spał w najlepsze. A ja pełnię rolę budzika dla Michasia i Olci (swoją drogą w weekendy nie trzeba ich budzić, wstają wcześniej niż my). Piętnastominutowe opóźnienie wprowadziło dużo zamieszania. Michaś wybity ze snu nie miał czasu poleżeć i odpocznąć więc wył i nie chciał się ubierać, ja musiałam ogarnąć siebie, żeby móc wyjść z domu i Tymcia, który budzika nie potrzebował i obudził się sam tuż po mnie. Olcia nie miała koncepcji jak się ubrać, założyła bluzkę zupełnie nie pasującą do spodni, które przyniosła w garści, więc trochę ją ukierunkowałam. Przygotowałam śniadanie dla dzieci i kanapki do szkoły dla panny naszej. Nakłoniłam Michasia do ubierania, trochę mu przy tym pomogłam. Każda część garderoby zakładana samodzielnie wywoływała ryk. Tymuś wył bo chciał mojej uwagi, Olcia chciała pomocy przy czesaniu. Dodatkowo domagała się informacji odnośnie książki, którą wypatrzyła na drukarce, a która jest prezentem urodzinowym dla niej i nie była na dzień dzisiejszy przeznaczona dla jej oczu. Michaś ubrany zjadł trochę śniadania i wypatrzył książkę o rycerzach, którą wczoraj dostał od znajomych i koniecznie chciał ją wziąć do przedszkola. Stosujemy się do przedszkolnych zasad i zabawki lub książki pozwalamy brać mu tylko w poniedziałek. Nietrudno się domyślić jak zareagował kiedy usłyszał, że książka musi zostać w domu. Głośno było oj głośno. Potem kolejną porcję ryku wywołała konieczność przełożenia niewłaściwie założonych butów. Obłęd.
Efekt był taki, że Olcia poszła do szkoły sama (nawet szczególnie nie narzekała), a ja z chłopakami wyjechaliśmy z domu dopiero o ósmej. Jeszcze tylko musiałam cierpliwie odczekać aż starszy synuś upora się z przebraniem w przedszkolnej szatni i mogłam odetchnąć. Jedno dziecko pod opieką to sielanka:)

wtorek, 12 listopada 2013

Cichy poranek

Obco dziś w naszym domu. Cisza, spokój, ład i porządek. A to wszystko dzięki temu, że Michaś zdrowy już i szczęśliwy powędrował po długiej przerwie do przedszkola. Olcia szczęśliwa bo znowu jeździ do szkoły samochodem - do szkoły, którą ma tuż za płotem:) Michaś szczęśliwy bo lubi przedszkole i skończył się czas przymusowego siedzenia w domu. Tymuś szczęśliwy bo ma mamę tylko dla siebie i zabawki tylko dla siebie i ograniczeń mniej i ciszę w czasie snu. A ja szczęśliwa, bo udało mi się doczytać książkę, na którą przez te dwa tygodnie nie miałam prawie czasu.
Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń Nick'a Vujicica. Książka ciekawa, dobrze się ją czyta, można powiedzieć że jest autobiograficzna, niestety z elementami poradnika pozytywnego myślenia, co akurat do mnie nie trafia. Ja taka mało poradnikowa jestem. Kaleki mężczyzna opisuje swą drogę, jak sobie radził, co udało mu się osiągnąć, opowiada o poznanych, spotkanych przez siebie osobach. Odwołuje się też bardzo do Boga i Jego planu dla naszego życia, do Jego miłości, wskazuje jak wielkie znaczenie ma wiara. Przeczytałam ją z wielkim zainteresowaniem. Chyba to co najbardziej do mnie dotarło to twierdzenie na temat ryzyka "Ryzyko nie jest zatem częścią życia. Ryzyko jest życiem. Życiem rozgrywającym się gdzieś między twoim oswojonym kącikiem a wymarzonym miejscem docelowym". Ja z natury jestem asekurancka, nie lubię ryzykować, lubię stabilizację i stałość, niewielkie zmiany są mile widziane, ale najlepsze są te które dzieją się mimochodem, prawie niezauważalnie. Może rzeczywiście nie tędy droga, może trzeba ryzykować, walczyć o to co dla mnie ważne, bo szanse przejdą obok mnie a ja nawet ich nie zauważę.
Refleksyjnie nieco się mi zrobiło.

poniedziałek, 11 listopada 2013

Dłuugi weekend

Ostatnio mój mąż powiedział, że odkrył coś fajnego. Mianowicie, że jestem za nim tak stęskniona, że wystarczy by był, nie musi nic robić. Cudowna odmiana po dawnych czasach kiedy w każdy urlopowy dzień zarzucałam go zadaniami do wykonania.
Racji w tym na pewno jest sporo. Nasze dni są tak wypełnione wypełnianiem obowiązków, że zwykle nie starcza czasu na spokojną rozmowę i relaks.
Teraz mieliśmy okazję pobyć ze sobą przez kilka dni. Już w piątek Mąż mój miał wolne - odbierał nadgodziny. Rano załatwił niezbędne cotygodniowe zakupy i sprawy, które miał "na mieście", a koło południa przywiózł moją mamę, która została dziećmi. My wyruszyliśmy na zakupy do stolicy. Tylko we dwoje wyruszyliśmy. Na kilka godzin. Pierwszy raz od dziecięciu miesięcy zostawiliśmy dzieci na tak długo. Dotychczas dwie godziny to było maksimum. Zresztą takie sytuacje na palcach jednej ręki można policzyć.
Kiedy jechaliśmy czułam taką wolność i lekkość o jakiej już dawno nawet nie marzyłam. Kupiliśmy prawie wszystko co zaplanowaliśmy. Oczywiście nie mogło obyć się bez przygód. Mieliśmy kupić telefon dla mnie, bo stary odmówił współpracy ze mną (z innymi zresztą też), po tym jak go nieładnie potraktowałam po jednej z rozmów z mężem, który powinien lada moment do stacji docelowej dotrzeć a jeszcze do pociągu nawet nie wsiadł. Telefon mieliśmy upatrzony - głównym atrybutem był biały kolor. Na miejscu upatrzyliśmy inny. Niewiele droższy, ale posiadający kilka dodatkowych atutów i występujący również w białym kolorze.
Telefon można było kupić tylko i wyłącznie za gotówkę, a takową posiadaliśmy w ilości mocno niewystarczającej. Odwiedziliśmy bankomat, ale pomimo kilku usilnych prób nie chciał z nami współpracować. W końcu wypłaciliśmy pieniądze w bankomacie innego banku i przy okazji okazało się, że mój mąż ma niewystarczającą ilość środków na zakup telefonu. Tuż po wypłacie!!! Dlaczego?? Z tej prostej przyczyny, że przy każdej próbie środki były z konta pobierane, a nie wypłacane. Teraz czekamy na zwrot. Ciekawe ile to potrwa.
Telefon nabyliśmy i się z nim oswajam. Mogę powiedzieć, że go lubię.
Nie kupiliśmy stolika do salonu, który to stolik mieliśmy w planach, bo środków (czasu zresztą trochę też) nam zabrakło. 
Ale wypad był owocny i mimo powyższych perypetii miły.
Sobotnie popołudnie upłynęło nam pod znakiem słodkiego lenistwa. Duża część niedzieli podobnie - jako uzupełnienie relaksu zrobiliśmy gofry i bitą śmietanę. Z krótką wizytą wpadli do nas Kamilek i Karolina. Kiedy pojechali dzieci wysłaliśmy do łóżek - starsze miały dzień dziecka i ominęła je kąpiel, a my zrobiliśmy sobie wieczór filmowy z czipsami i kolą. Obejrzeliśmy film Wielki Mike z Sandrą Bullock. Mi się bardzo podobał, nie raz miałam mokre oczy, co oczywiście Jarka przyprawiło od dobry humor.
Dziś odwiedziła nas zaprzyjaźniona rodzina i popołudnie spędziliśmy na pogaduchach i zajadaniu pleśniaka, w którym po raz pierwszy od bardzo dawna nie opadła mi piana.

Dobrze, że są takie weekendy.Podładowaliśmy akumulatory.

niedziela, 10 listopada 2013

Słowne wpadki:)

Okazało się ostatnio, że nasza prawie ośmiolatka nie zna słowa ksywa. Mądra główka oczywiście poradziła sobie z tekstem rekolekcyjnej piosenki i "Ksiądz Konrad ksywa Kokos" stał się Krzywym Kokosem:)
Błysnęła też przy kolacji i okazało się że według Olci piętnaście minut to KREDENS. 

Michaś bardzo lubi bajkę Krecik i często się upomina o jej włączenie: Mamo włoncz mi Krencika.
Druga ulubiona bajka to Kwaczor Donald.