środa, 29 stycznia 2014
Ach ten Michaś
Wstał w dobrym humorze, poprosił o pomoc w zaniesieniu ubrań na dół, uśmiechał się, gadał jak nakręcony. Zeszliśmy na dół, a Michasiowy humorek odmienił się diametralnie. Stwierdził, że nie będzie się ubierał, bo to zbyt trudne, siadł na kanapie i jęczał. Na wiadomość, że śniadanie jedzą tylko osoby ubrane, ściągnął piżamkę i zaczął się ubierać, ale to wszystko z jęczeniem. A na koniec zaczął głośno krzyczeć, że nie chce być w domu. No tak odezwała się tęsknota za przedszkolem, ale jeszcze gil w nosie gości, więc musimy się pomęczyć. Kiedy się ubrał zasiadł do śniadania. Po wchłonięciu całej miseczki płatków z mlekiem (trochę mi się dużo sypnęło) stwierdził, że był wygłodniały. I taka przeplatanka trwa, w jednej chwili robi coś z wielkim zaangażowaniem i radością, opowiada, by za chwilę z jakiegoś błahego, lub mniej błahego powodu robić awanturę na cztery fajery, aż uszy odpadają. Po pół godzinie wrzasku przychodzi i mówi: "Mamo wiesz co? Kocham Cię". Ja też Cię kocham synu. A "miłość cierpliwa jest..." tyko mi tej cierpliwości tak czasami brak.
poniedziałek, 27 stycznia 2014
O Tymusiu (stan na dzień dzisiejszy)
Wiek 1 rok i 3 tygodnie,
Waga - około 10 kg. (dawno nie był ważony i mierzony, a bilans i szczepienie musieliśmy przełożyć z powodu choroby)
Wzrost - około 75 cm.
Lubi się śmiać, tańczyć, bawić z rodzeństwem i rodzicami, tulić się (zwłaszcza do mamy - czasami wtulony we mnie mruczy, poklepuje po plecach, albo wącha skórę;)), w nocy sypia we własnym łóżeczku, pobudek ma wiele. W dzień najczęściej śpi w wózku - drzemki jeszcze na razie 2 różnej długości, rano koło 10 i po południu po 14. Nadal maniacko ssie kciuka, darzy go miłością do tego stopnia, że jeśli ma gorsze dni/wieczory nie daje go zastąpić smoczkiem. Lubi szperać po szafkach i wysypywać z toreb ich zawartość, równie atrakcyjna jest zawartość koszy na śmieci. Zmywarka też daje duże pole do popisu. Do niedawna pędził do niej jak usłyszał dźwięk naczyń wkładanych lub wyjmowanych, obecnie sam wielokrotnie w ciągu dnia sprawdza czy drzwiczki są na pewno dobrze domknięte, czasami udaje się je otworzyć i wtedy mały gacek wchodzi na nie i bada zawartość sprzętu.
Największym przysmakiem są banany, jabłka, gruszki, mandarynki, pomelo, pomarańcze (3 ostatnie niestety powodują gorszy sen, wiec zostały praktycznie wyeliminowane z diety), kanapki zwłaszcza z domowym dżemikiem, wędlinką też nie pogardzi - kanapki z wędliną je tak, że wędlinkę zjada, a chlebek wyrzuca. Kanapki dostaje pokrojone w kostkę, podobnie owoce. Z zupek warzywna cieszy się uznaniem, rosołek z makaronem też zjada, i drugie dania dobrze wchodzą. Lubi brokuła i marchewkę, za to pomidor i ogórek nie są Tymusiowymi przysmakami przynajmniej na tę chwilę. Naleśnik ze szpinakiem i serem feta też ładnie jadł. Lubi jajecznicę na masełku, za to jajko na twardo nie wywołuje entuzjazmu. Nie jest fanem słodkich kaszek (to po mamie ma), jedynie pierwsze opakowanie zajadał ze smakiem,współdzielił je ze starszym rodzeństwem, więc zbyt wiele porcji nie zjadł. Nadal ssie pierś. Hitem ostatniego czasu okazał się cukierek czekoladowy z kokosem, który udało mu się ściągnąć z blatu i niezauważenie wpakować do buzi. Znalazłam go siedzącego na drzwiczkach zmywarki z policzkami wypchanymi jak u chomika i błogim spojrzeniem. Nawet nie miałam serca wydłubywać mu tego cukierka z buzi.
Raczkuje błyskawicznie, wspina się po schodach jak zawodowy wspinacz - niezamknięta bramka nie ujdzie jego uwagi, czasami udaje mi się go zlokalizować w połowie schodów po entuzjastycznym okrzyku A, często jednak zaniepokojona ciszą znajduję go już u szczytu schodów. Stoi (do niedawna musiał się czegoś trzymać np. szczoteczki do zębów:)), chodzi przy zabawkach i meblach, lubi pchać przed sobą krzesło i przemieszczać się na dwóch nogach. Na urodziny (moje) zrobił mi prezent i zaczął stawiać po kilka samodzielnych kroczków - prawie chodzi:) Wchodzi na kanapy, na oparcia kanap, na parapet (z kanapy), niskie stołki i krzesełka, jeśli są przystawione do stolika w salonie włazi na stolik, trzeba wiec mieć oczy wokoło głowy. W łazience największą frajdę daje samodzielne puszczanie wody w bidecie, mycie buzi i moczenie się aż po łokcie. Bidet przyciąga jak magnes.
Potrafi dmuchać nos:)
Chętnie bawi się samochodami (brum), lubi wkładać i wyjmować nieduże przedmioty z pudełek, mieszać, nakładać pokrywki, lubi robić akuku i łaskotki, a dzień bez zabawy w pokoju Olusi lub chłopięcym to dzień stracony.
Wszystko co go zainteresuje pokazuje paluszkiem i mówi U, U.
Mówi mama, tata, papa (również pokazuje), brum, kiedy je mówi mniem (brzmi bardziej jak mam), si i swoje słowotwory.
Jest dzieckiem raczej spokojnym, nawet po rogalika sięga dostojnie:) Miła to odmiana po "szybkorękim" Michasiu. Książeczki ogląda z uwagą, choć interesują go raczej na bardzo krótko, kartkuje zazwyczaj spokojnie i delikatnie, więc rzadko zdarzają się uszkodzenia.
Jest na tyle duży, że ściąga wszystko z brzegu blatów i stołu. Na rękach rozgląda się we wszystkie strony i ogląda z zainteresowaniem wszystko co z poziomu podłogi jest niedostępne.
Waga - około 10 kg. (dawno nie był ważony i mierzony, a bilans i szczepienie musieliśmy przełożyć z powodu choroby)
Wzrost - około 75 cm.
Lubi się śmiać, tańczyć, bawić z rodzeństwem i rodzicami, tulić się (zwłaszcza do mamy - czasami wtulony we mnie mruczy, poklepuje po plecach, albo wącha skórę;)), w nocy sypia we własnym łóżeczku, pobudek ma wiele. W dzień najczęściej śpi w wózku - drzemki jeszcze na razie 2 różnej długości, rano koło 10 i po południu po 14. Nadal maniacko ssie kciuka, darzy go miłością do tego stopnia, że jeśli ma gorsze dni/wieczory nie daje go zastąpić smoczkiem. Lubi szperać po szafkach i wysypywać z toreb ich zawartość, równie atrakcyjna jest zawartość koszy na śmieci. Zmywarka też daje duże pole do popisu. Do niedawna pędził do niej jak usłyszał dźwięk naczyń wkładanych lub wyjmowanych, obecnie sam wielokrotnie w ciągu dnia sprawdza czy drzwiczki są na pewno dobrze domknięte, czasami udaje się je otworzyć i wtedy mały gacek wchodzi na nie i bada zawartość sprzętu.
Największym przysmakiem są banany, jabłka, gruszki, mandarynki, pomelo, pomarańcze (3 ostatnie niestety powodują gorszy sen, wiec zostały praktycznie wyeliminowane z diety), kanapki zwłaszcza z domowym dżemikiem, wędlinką też nie pogardzi - kanapki z wędliną je tak, że wędlinkę zjada, a chlebek wyrzuca. Kanapki dostaje pokrojone w kostkę, podobnie owoce. Z zupek warzywna cieszy się uznaniem, rosołek z makaronem też zjada, i drugie dania dobrze wchodzą. Lubi brokuła i marchewkę, za to pomidor i ogórek nie są Tymusiowymi przysmakami przynajmniej na tę chwilę. Naleśnik ze szpinakiem i serem feta też ładnie jadł. Lubi jajecznicę na masełku, za to jajko na twardo nie wywołuje entuzjazmu. Nie jest fanem słodkich kaszek (to po mamie ma), jedynie pierwsze opakowanie zajadał ze smakiem,współdzielił je ze starszym rodzeństwem, więc zbyt wiele porcji nie zjadł. Nadal ssie pierś. Hitem ostatniego czasu okazał się cukierek czekoladowy z kokosem, który udało mu się ściągnąć z blatu i niezauważenie wpakować do buzi. Znalazłam go siedzącego na drzwiczkach zmywarki z policzkami wypchanymi jak u chomika i błogim spojrzeniem. Nawet nie miałam serca wydłubywać mu tego cukierka z buzi.
Raczkuje błyskawicznie, wspina się po schodach jak zawodowy wspinacz - niezamknięta bramka nie ujdzie jego uwagi, czasami udaje mi się go zlokalizować w połowie schodów po entuzjastycznym okrzyku A, często jednak zaniepokojona ciszą znajduję go już u szczytu schodów. Stoi (do niedawna musiał się czegoś trzymać np. szczoteczki do zębów:)), chodzi przy zabawkach i meblach, lubi pchać przed sobą krzesło i przemieszczać się na dwóch nogach. Na urodziny (moje) zrobił mi prezent i zaczął stawiać po kilka samodzielnych kroczków - prawie chodzi:) Wchodzi na kanapy, na oparcia kanap, na parapet (z kanapy), niskie stołki i krzesełka, jeśli są przystawione do stolika w salonie włazi na stolik, trzeba wiec mieć oczy wokoło głowy. W łazience największą frajdę daje samodzielne puszczanie wody w bidecie, mycie buzi i moczenie się aż po łokcie. Bidet przyciąga jak magnes.
Potrafi dmuchać nos:)
Chętnie bawi się samochodami (brum), lubi wkładać i wyjmować nieduże przedmioty z pudełek, mieszać, nakładać pokrywki, lubi robić akuku i łaskotki, a dzień bez zabawy w pokoju Olusi lub chłopięcym to dzień stracony.
Wszystko co go zainteresuje pokazuje paluszkiem i mówi U, U.
Mówi mama, tata, papa (również pokazuje), brum, kiedy je mówi mniem (brzmi bardziej jak mam), si i swoje słowotwory.
Jest dzieckiem raczej spokojnym, nawet po rogalika sięga dostojnie:) Miła to odmiana po "szybkorękim" Michasiu. Książeczki ogląda z uwagą, choć interesują go raczej na bardzo krótko, kartkuje zazwyczaj spokojnie i delikatnie, więc rzadko zdarzają się uszkodzenia.
Jest na tyle duży, że ściąga wszystko z brzegu blatów i stołu. Na rękach rozgląda się we wszystkie strony i ogląda z zainteresowaniem wszystko co z poziomu podłogi jest niedostępne.
niedziela, 26 stycznia 2014
Gadanki Michasia
Nasz pies głośno ujadał, więc jak zwykle w takich sytuacjach wyjrzałam przez okno i zobaczyłam, że koło naszego podwórka zatrzymał się koń zaprzężony do dużych sań. Pamiętam taki widok z dzieciństwa, ale przez wiele, wiele lat nikt w naszej mieścinie tak nie jeździł. Bardziej powszechny jest widok dziecięcych saneczek ciągnionych przez quada, takie sanie to folklor:) Zawołałam więc Michasia, żeby i on mógł popatrzeć na jednosaniowy kulig, a on widząc co stoi na drodze krzyknął:
Sanie Świętego Mikołaja!
Sanie Świętego Mikołaja!
Pourodzinowo
Styczeń to dla nas miesiąc obfity w urodziny i inne ważne dni. Zaczynamy już 6 stycznia od świętowania narodzin naszego najmłodszego królewicza. W tym roku Tymuś, świętujący swoje pierwsze urodziny, gości miał dużo. Humor mu dopisywał (jedynie początek był trochę trudniejszy z powodu przerwanej hałasem drzemki królewicza), a do historii przeszedł jego głośny śmiech na widok gotowej do ssania piersi. Świeczkę ja pomogłam mu zdmuchnąć, pomimo wcześniejszych ćwiczeń syn nasz nie był zainteresowany dmuchaniem. Tymuś w czasie ćwiczeń świeczkę owszem gasił, ale nie dmuchem a brodą bądź pacnięciem łapką. Prezenty się podobały te ubraniowe głównie mi, bo dziecko zainteresowania nie wykazywało, a zabawki i owszem cieszyły, ale największą radość przyniosły Michasiowi, który do dziś jest do nich mocno "przywiązany".
Następnie w połowie miesiąca przyszedł czas na imprezę urodzinową Męża Mojego Jedynego. Tutaj akurat świętowaliśmy w ścisłym gronie domowników. Jako że w środy Jarek z powodu podjętych inwestycji w siebie wraca do domu w okolicach 20-tej, wielkiego pola do popisu nie było. Ale niespodziankę urodzinową udało się przygotować i zrealizować. Jarek już od wejścia poczuł zapach urodzinowego "tortu" czyli przepysznej pizzy. Uśmiech od ucha do ucha utwierdził mnie w przekonaniu, że pomysł był dobry:) A jaką frajdę miały starsze dzieciaki wciągnięte do przygotowywania kolacji niespodzianki:)
Następnie urodziny mojej świeżo upieczonej bratowej, do której pojechał piękny storczyk.
A na koniec świętuję ja. W tym roku strofowany rokrocznie mąż stanął na wysokości zadania i zrealizował mój wymarzony prezent urodzinowy - nabył rowerek stacjonarny, który to rowerek pięknie przyozdobił czerwoną kokardką.
Ponieważ złapaliśmy jakieś wirusisko rowerka jeszcze nie użytkuję, bo moja forma fizyczna była do dziś tak marna, że przygotowanie prostego obiadu było wyzwaniem na miarę wspinaczki wysokogórskiej. Ale niecierpliwie czekam, żeby wystartować i dopedałować do przynajmniej znośnej kondycji i może ciut lepszego niż obecny wyglądu.
Rowerek to jednak nie był koniec prezentów. Dostałam jeszcze... rogaliki. Własnoręcznie popełnione przez Mojego Męża Jedynego. Pyyyszne, rozpływające się w ustach, znikające błyskawicznie z blachy. Mniam. Dziękuję Ci mężusiu.
Po drodze był jeszcze oczywiście Dzień Babci i Dzień Dziadka, przy których nie mogło zabraknąć występów i przyjęcia w przedszkolu. Michaś wyrecytował wierszyk, śpiewał razem z innymi przedszkolakami obecnej na widowni babci Marysi i przyprowadził babcię do domu, więc dzieci spędziły popołudnie dokazując i ciesząc się wizytą. Babcia została obdarowana fartuszkiem z napisem Najukochańsza Babcia Na Świecie i naszyjnikiem, dla dziadków natomiast były słodycze i przygotowane przez przedszkole ramki na zdjęcia.
Nie można też zapomnieć o imieninach Jarka i pysznych faworkach oraz imieninach Sebcia. W styczniu z całą pewnością nie narzekamy na nudę:)
Następnie w połowie miesiąca przyszedł czas na imprezę urodzinową Męża Mojego Jedynego. Tutaj akurat świętowaliśmy w ścisłym gronie domowników. Jako że w środy Jarek z powodu podjętych inwestycji w siebie wraca do domu w okolicach 20-tej, wielkiego pola do popisu nie było. Ale niespodziankę urodzinową udało się przygotować i zrealizować. Jarek już od wejścia poczuł zapach urodzinowego "tortu" czyli przepysznej pizzy. Uśmiech od ucha do ucha utwierdził mnie w przekonaniu, że pomysł był dobry:) A jaką frajdę miały starsze dzieciaki wciągnięte do przygotowywania kolacji niespodzianki:)
Następnie urodziny mojej świeżo upieczonej bratowej, do której pojechał piękny storczyk.
A na koniec świętuję ja. W tym roku strofowany rokrocznie mąż stanął na wysokości zadania i zrealizował mój wymarzony prezent urodzinowy - nabył rowerek stacjonarny, który to rowerek pięknie przyozdobił czerwoną kokardką.
Ponieważ złapaliśmy jakieś wirusisko rowerka jeszcze nie użytkuję, bo moja forma fizyczna była do dziś tak marna, że przygotowanie prostego obiadu było wyzwaniem na miarę wspinaczki wysokogórskiej. Ale niecierpliwie czekam, żeby wystartować i dopedałować do przynajmniej znośnej kondycji i może ciut lepszego niż obecny wyglądu.
Rowerek to jednak nie był koniec prezentów. Dostałam jeszcze... rogaliki. Własnoręcznie popełnione przez Mojego Męża Jedynego. Pyyyszne, rozpływające się w ustach, znikające błyskawicznie z blachy. Mniam. Dziękuję Ci mężusiu.
Po drodze był jeszcze oczywiście Dzień Babci i Dzień Dziadka, przy których nie mogło zabraknąć występów i przyjęcia w przedszkolu. Michaś wyrecytował wierszyk, śpiewał razem z innymi przedszkolakami obecnej na widowni babci Marysi i przyprowadził babcię do domu, więc dzieci spędziły popołudnie dokazując i ciesząc się wizytą. Babcia została obdarowana fartuszkiem z napisem Najukochańsza Babcia Na Świecie i naszyjnikiem, dla dziadków natomiast były słodycze i przygotowane przez przedszkole ramki na zdjęcia.
Nie można też zapomnieć o imieninach Jarka i pysznych faworkach oraz imieninach Sebcia. W styczniu z całą pewnością nie narzekamy na nudę:)
wtorek, 3 grudnia 2013
Grunt to sobie radzić
Michaś zazdrościł siostrze urodzin, tortu, dmuchania świeczek, lampek zawieszonych na karniszu w pokoju. Kiedy dostał od babci torebkę z prezentem dla niego (to tak przy okazji Oleńkowych urodzin, żeby nie było mu przykro) nosił ją ciągle przy sobie i mówił, że to jego plezent. Jarek wieszał u Olci lampki więc Michaś też chciał mieć zawieszone kolorowe światełka. Jarek wytłumaczył czemu je wiesza i obiecał, że w Michasiowe urodziny też lampki zawiesimy (w środku lata rozwieszone i zaświecone lampki choinkowe na pewno będę dość oryginalnie wyglądały:)) Jako że Michaś jeszcze nie bardzo wie kiedy są jego urodziny, a pory roku są jeszcze dość abstrakcyjne dla niego, synek fakt do wiadomości przyjął, ucieszył się i... następnego dnia rano zakomunikował mi, żebym robiła mu tort urodzinowy. Rozbawił mnie tym bardzo:) W końcu noc przespał, wiele godzin minęło, więc mogą być jego urodziny z tortem, świeczkami, prezentami i oczywiście rozwieszonymi lampkami:)
wtorek, 26 listopada 2013
8 lat
Olusia skończyła w sobotę osiem lat. Duża dziewczynka już z niej. Samodzielna, zaradna, wesoła, roztańczona i rozśpiewana, trochę pyskująca (pewnie celem ćwiczenia rodziców), życzliwa, pracowita i momentami też leniwa. Jest dla mnie bardzo dużą pomocą. Przypilnuje braci gdy potrzeba, bawi się z nimi, wymyśla im zajęcia, poda to o co proszę, potrafi pięknie posprzątać swój pokój i pokój braci też, czasami gdy ma gest robi kolację albo śniadanie dla wszystkich. Bardzo często przygotowuje dla siebie i Michasia płatki z mlekiem przed wyjściem do szkoły. Bracia za nią przepadają, chociaż Michaś niestety też traktuje ją trochę jak swój worek treningowy, ale dzień bez Olci jest dniem najwyżej średnim. Uwielbia spotkania z koleżankami. Najczęściej spotyka się z Julą, wydaje mi się, że to właśnie ją najbardziej lubi, choć koleżanek, które mogłaby nazwać swoimi przyjaciółkami ma kilka. Dwie z nich zna już od wielu lat, od czasów przedszkolnych i nadal odgrywają w jej życiu dużą rolę. Systematycznie się z nimi spotyka. Najtrudniejsze są dla niej rozstania, ciężko jej wyjść od kogoś, tak samo trudno wypuścić od nas z domu. Lubi wszelkie nowości, chętnie uczestniczy w różnych pozalekcyjnych zajęciach: plastycznych, tanecznych, szachowych. Bardzo lubi tańczyć i chętnie czyta książki. Ostatnio zaskoczyła mnie stwierdzeniem, że chce grać na harfie. Była bardzo zdziwiona, kiedy ją poinformowałam, że harfistką nie będzie. Argumentów musiałam podać naprawdę wiele i każdy został przewałkowany.
Jest ambitna, chociaż mam wrażenie, że czasami liczy na prezent w postaci nowej umiejętności, niekoniecznie chce wykonać ciężką pracę.
Swoje urodziny świętowała razem z koleżankami, 8 dziewczynek w dniu ósmych urodzin bawiło się w poszukiwanie skarbów, tańczyło, robiło sałatkę owocową (pochłonęły ją w mgnieniu oka), śpiewało, wykonywało zadania, bawiło się w głuchy telefon. Dostała świetne upominki i z każdego z nich jest bardzo zadowolona. Tak samo zadowolona jest z urodzinowego przyjęcia. A raczej powinnam powiedzieć urodzinowych przyjęć bo w niedzielę odwiedziła ją rodzina z życzeniami i podarkami. Było drugie dmuchanie świeczek, zabawy i rozmowy, nie mogło też zabraknąć gry w szachy z dziadkiem i tatą.
Kochana jest ta nasza ośmioletnia dziewczyneczka:)
Jest ambitna, chociaż mam wrażenie, że czasami liczy na prezent w postaci nowej umiejętności, niekoniecznie chce wykonać ciężką pracę.
Swoje urodziny świętowała razem z koleżankami, 8 dziewczynek w dniu ósmych urodzin bawiło się w poszukiwanie skarbów, tańczyło, robiło sałatkę owocową (pochłonęły ją w mgnieniu oka), śpiewało, wykonywało zadania, bawiło się w głuchy telefon. Dostała świetne upominki i z każdego z nich jest bardzo zadowolona. Tak samo zadowolona jest z urodzinowego przyjęcia. A raczej powinnam powiedzieć urodzinowych przyjęć bo w niedzielę odwiedziła ją rodzina z życzeniami i podarkami. Było drugie dmuchanie świeczek, zabawy i rozmowy, nie mogło też zabraknąć gry w szachy z dziadkiem i tatą.
Kochana jest ta nasza ośmioletnia dziewczyneczka:)
środa, 20 listopada 2013
czas
Jak to jest że niektóre mamy mają czas na aktywne zajmowanie się dziećmi (najczęściej nie jednym), tworzenie pyszności do jedzenia, jednocześnie mają porządek w domu, mają czas na prowadzenie blogowego życia, udzielają się na forach, haftują, szydełkują bądź wykonują inne artystyczne prace i jeszcze o życiu towarzyskim i podróżach nie można zapomnieć. Ja nie wiem. Może mocno niezorganizowana jestem. Kiedy Tymek śpi, a starsze dzieci są w szkole i przedszkolu, mi ledwo starcza czasu na ogarnięcie domu - mówię tu o ogarnięciu a nie gruntownych porządkach, wstawienie prania i jak dziecko jest dla mnie łaskawe ewentualnie zajrzę jeszcze do komputera. Jeśli piszę na blogu to na forum rówieśnicze już nie zaglądam, zwyczajnie nie mam kiedy. Pozostały czas to szykowanie jedzenia, karmienie, jeżdżenie po Michasia, jeżdżenie na zajęcia z Olcią, jeżdżenie po męża, pomoc dzieciom, zaganianie ich do wypełniania obowiązków, rozdzielanie kiedy zapłoną do siebie zbyt gwałtowną miłością, trochę zabawy, przytulanie, szykowanie picia, ogarnięcie kuchni po posiłkach, przewijanie, rozmowy telefoniczne - najczęściej w czasie prasowania, zmywania, czy szykowania jedzenia, zmywanie, rozładowywanie zmywarki, kąpiel, modlitwa, usypianie Tymusia (w tym czasie tata czyta starszym do snu). I jeszcze wiele innych czynności niewymienionych powyżej. Nie ma już czasu dla mnie. Dlatego ostatnio stwierdziłam, że potrzebuję urozmaicenia, czegoś dla mnie. I zamiast wieczorem spać (normalnie padam razem z Tymciem, zmęczona po całym dniu pracy i wielokrotnych nocnych pobudkach) schodzę na dół i jeszcze coś oglądam, albo szydełkuję, albo czytam, albo szperam w necie. Zdarza się też porozmawiać z mężem moim osobistym;) Błyskawicznie robi się prawie północ i kładę się do łóżka. Zawsze jednak jest tak, że coś jest kosztem czegoś innego. Przede wszystkim kosztem mojego snu, bo w dzień nie odsypiam, nie mam takiej możliwości. Nie udaje mi się zrobić wszystkiego, zawsze jedna, ewentualnie dwie czynności, zawsze jest albo albo. Może niektórym robota pali się w rękach a mi ledwo się tli? Nie ogarniam i czuję lekki niepokój. Jest tyle rzeczy, których chciałabym się nauczyć, zrobić, ale są odkładane na później.
Subskrybuj:
Posty (Atom)