wtorek, 3 grudnia 2013

Grunt to sobie radzić

Michaś zazdrościł siostrze urodzin, tortu, dmuchania świeczek, lampek zawieszonych na karniszu w pokoju. Kiedy dostał od babci torebkę z prezentem dla niego (to tak przy okazji Oleńkowych urodzin, żeby nie było mu przykro) nosił ją ciągle przy sobie i mówił, że to jego plezent. Jarek wieszał u Olci lampki więc Michaś też chciał mieć zawieszone kolorowe światełka. Jarek wytłumaczył czemu je wiesza i obiecał, że w Michasiowe urodziny też lampki zawiesimy (w środku lata rozwieszone i zaświecone lampki choinkowe na pewno będę dość oryginalnie wyglądały:)) Jako że Michaś jeszcze nie bardzo wie kiedy są jego urodziny, a pory roku są jeszcze dość abstrakcyjne dla niego, synek fakt do wiadomości przyjął, ucieszył się i... następnego dnia rano zakomunikował mi, żebym robiła mu tort urodzinowy. Rozbawił mnie tym bardzo:) W końcu noc przespał, wiele godzin minęło, więc mogą być jego urodziny z tortem, świeczkami, prezentami i oczywiście rozwieszonymi lampkami:)

wtorek, 26 listopada 2013

8 lat

Olusia skończyła w sobotę osiem lat. Duża dziewczynka już z niej. Samodzielna, zaradna, wesoła, roztańczona i rozśpiewana, trochę pyskująca (pewnie celem ćwiczenia rodziców), życzliwa, pracowita i momentami też leniwa. Jest dla mnie bardzo dużą pomocą. Przypilnuje braci gdy potrzeba, bawi się z nimi, wymyśla im zajęcia, poda to o co proszę, potrafi pięknie posprzątać swój pokój i pokój braci też, czasami gdy ma gest robi kolację albo śniadanie dla wszystkich. Bardzo często przygotowuje dla siebie i Michasia płatki z mlekiem przed wyjściem do szkoły. Bracia za nią przepadają, chociaż Michaś niestety też traktuje ją trochę jak swój worek treningowy, ale dzień bez Olci jest dniem najwyżej średnim. Uwielbia spotkania z koleżankami. Najczęściej spotyka się z Julą, wydaje mi się, że to właśnie ją najbardziej lubi, choć koleżanek, które mogłaby nazwać swoimi przyjaciółkami ma kilka. Dwie z nich zna już od wielu lat, od czasów przedszkolnych i nadal odgrywają w jej życiu dużą rolę. Systematycznie się z nimi spotyka. Najtrudniejsze są dla niej rozstania, ciężko jej wyjść od kogoś, tak samo trudno wypuścić od nas z domu. Lubi wszelkie nowości, chętnie uczestniczy w różnych pozalekcyjnych zajęciach: plastycznych, tanecznych, szachowych. Bardzo lubi tańczyć i chętnie czyta książki. Ostatnio zaskoczyła mnie stwierdzeniem, że chce grać na harfie. Była bardzo zdziwiona, kiedy ją poinformowałam, że harfistką nie będzie. Argumentów musiałam podać naprawdę wiele i każdy został przewałkowany.
Jest ambitna, chociaż mam wrażenie, że czasami liczy na prezent w postaci nowej umiejętności, niekoniecznie chce wykonać ciężką pracę.
Swoje urodziny świętowała razem z koleżankami, 8 dziewczynek w dniu ósmych urodzin  bawiło się w poszukiwanie skarbów, tańczyło, robiło sałatkę owocową (pochłonęły ją w mgnieniu oka), śpiewało, wykonywało zadania, bawiło się w głuchy telefon. Dostała świetne upominki i z każdego z nich jest bardzo zadowolona. Tak samo zadowolona jest z urodzinowego przyjęcia. A raczej powinnam powiedzieć urodzinowych przyjęć bo w niedzielę odwiedziła ją rodzina z życzeniami i podarkami. Było drugie dmuchanie świeczek, zabawy i rozmowy, nie mogło też zabraknąć gry w szachy z dziadkiem i tatą.
Kochana jest ta nasza ośmioletnia dziewczyneczka:)

środa, 20 listopada 2013

czas

Jak to jest że niektóre mamy mają czas na aktywne zajmowanie się dziećmi (najczęściej nie jednym), tworzenie pyszności do jedzenia, jednocześnie mają porządek w domu, mają czas na prowadzenie blogowego życia, udzielają się na forach, haftują, szydełkują bądź wykonują inne artystyczne prace i jeszcze o życiu towarzyskim i podróżach nie można zapomnieć. Ja nie wiem. Może mocno niezorganizowana jestem. Kiedy Tymek śpi, a starsze dzieci są w szkole i przedszkolu, mi ledwo starcza czasu na ogarnięcie domu  - mówię tu o ogarnięciu a nie gruntownych porządkach, wstawienie prania i jak dziecko jest dla mnie łaskawe ewentualnie zajrzę jeszcze do komputera. Jeśli piszę na blogu to na forum rówieśnicze już nie zaglądam, zwyczajnie nie mam kiedy. Pozostały czas to szykowanie jedzenia, karmienie, jeżdżenie po Michasia, jeżdżenie na zajęcia z Olcią, jeżdżenie po męża, pomoc dzieciom, zaganianie ich do wypełniania obowiązków, rozdzielanie kiedy zapłoną do siebie zbyt gwałtowną miłością, trochę zabawy, przytulanie, szykowanie picia, ogarnięcie kuchni po posiłkach, przewijanie, rozmowy telefoniczne - najczęściej w czasie prasowania, zmywania, czy szykowania jedzenia, zmywanie, rozładowywanie zmywarki, kąpiel, modlitwa, usypianie Tymusia (w tym czasie tata czyta starszym do snu). I jeszcze wiele innych czynności niewymienionych powyżej. Nie ma już czasu dla mnie. Dlatego ostatnio stwierdziłam, że potrzebuję urozmaicenia, czegoś dla mnie. I zamiast wieczorem spać (normalnie padam razem z Tymciem, zmęczona po całym dniu pracy i wielokrotnych nocnych pobudkach) schodzę na dół i jeszcze coś oglądam, albo szydełkuję, albo czytam, albo szperam w necie. Zdarza się też porozmawiać z mężem moim osobistym;) Błyskawicznie robi się prawie północ i kładę się do łóżka. Zawsze jednak jest tak, że coś jest kosztem czegoś innego. Przede wszystkim kosztem mojego snu, bo w dzień nie odsypiam, nie mam takiej możliwości. Nie udaje mi się zrobić wszystkiego, zawsze jedna, ewentualnie dwie czynności, zawsze jest albo albo. Może niektórym robota pali się w rękach a mi ledwo się tli? Nie ogarniam i czuję lekki niepokój. Jest tyle rzeczy, których chciałabym się nauczyć, zrobić, ale są odkładane na później.

czwartek, 14 listopada 2013

Jak rozbudzić zainteresowania w trzylatku

Michaś ma trzy lata. Lubi przede wszystkim majsterkowanie. Śrubokręt, młotek, piła, gwóźdź, śrubka i temu podobne w jego ręku to prawdziwy skarb i gwarancja, że zostaną użyte. Na inne rzeczy, że tak powiem, szału nie ma, a raczej nie było. Nie było dopóki nie znalazł się w dosyć licznej grupie rówieśniczej.
Nagle atrakcyjne stały się rzeczy z wizerunkiem pewnego czerwonego auta (Zygzak Mac Quinn czy jakoś tak się to cudo nazywa). Ulubiona bluzka to taka z Zygzakiem, ulubiona czapka to ta z Zygzakiem - to nic że za duża na trzyletnią głowę. Wczoraj w sklepie zobaczył auto na podkoszulku i też zapłonął chęcią posiadania. Na razie ma obiecaną jeszcze jedną bluzkę z Zygzakiem, ponieważ w tej którą posiada chce chodzić codziennie, niezależnie od tego czy jest czysta czy brudna.

Dwa dni temu odwiedziliśmy znajomych, którzy mają starsze dzieci. Najmłodsze ma prawie 14 lat. Czarek pasjonował się rycerstwem i ma jeszcze bardzo dużo rzeczy nawiązujących do tej pasji. Wygląda na to, że zaszczepił to zainteresowanie w naszym Michasiu. Syn nasz obdarowany książką o zamkach i rycerzach oraz ubraniem rycerskim doskonale wcielił się w nową rolę. Książkę ogląda z wielką uwagą strona po stronie. Zakłada ubranko i mówi, że jest rycerzem. Nie pozwoliłam mu wziąć miecza ani topora (tak, tak, takie rzeczy też Czarek posiada), choć nie chciał wypuścić ich z rąk. Zostały pozostawione w zbrojowni i będą nadal służyły Czarkowi, który ma jednak bardziej skoordynowane ruchy i większą rozwagę przy wymachiwaniu tym narzędziem. Michaś nie może się już doczekać balu karnawałowego w przedszkolu, na którym wystąpi jako... rycerz oczywiście.

środa, 13 listopada 2013

rewolucja w kąpieli

Tymcio do niedawna uwielbiał kąpiel, można powiedzieć, że w wodzie czuł się jak rybka. Pluskał, chlapał, przekręcał się na brzuszek i "pływał", nawet kiedy siedział chlapał nóżkami i rączkami i się zaśmiewał z latających kropli wody. Ostatnio nastąpiła zmiana, owszem siedzi w wodzie chętnie, ale położyć się już nie chce i myć głowy też nie lubi. Takie zabiegi wywołują dziki krzyk. Trzeba się nieźle nagimnastykować, żeby synuś miał czystą głowę.
Wczoraj znienacka Jarek do kąpieli naszej najmłodszej latorośli użył dużej wanny zamiast dziecięcej wanienki. Zabawy było co niemiara. Tymuś całą wannę zwiedził, wodą pochlapał, zapoznał się z wężem prysznicowym. Wszystko oglądał z uwagą i się cieszył. Jednak sielanka trwała do czasu gdy Jarek puścił lekkim strumieniem wodę z węża prysznicowego leżącego u Tymciowych stóp. Lament był straszny. Chyba mamy na stanie kolejne dziecko, które nie lubi prysznica. Pamiętam, że Michaś miał taki etap, że w histerię wpadał gdy trzeba było spłukać z niego pianę. A ja się cieszyłam, że może pływakiem zostanie skoro z taką radością się pluska;)

poranne zamieszanie

Są takie dni kiedy mam ochotę wyjść z domu i wrócić kiedy wszystko ucichnie. Dziś właśnie mieliśmy taki poranek. Zaczęło się od zaspania. Mojego oczywiście, bo mój budzik Tymcio spał w najlepsze. A ja pełnię rolę budzika dla Michasia i Olci (swoją drogą w weekendy nie trzeba ich budzić, wstają wcześniej niż my). Piętnastominutowe opóźnienie wprowadziło dużo zamieszania. Michaś wybity ze snu nie miał czasu poleżeć i odpocznąć więc wył i nie chciał się ubierać, ja musiałam ogarnąć siebie, żeby móc wyjść z domu i Tymcia, który budzika nie potrzebował i obudził się sam tuż po mnie. Olcia nie miała koncepcji jak się ubrać, założyła bluzkę zupełnie nie pasującą do spodni, które przyniosła w garści, więc trochę ją ukierunkowałam. Przygotowałam śniadanie dla dzieci i kanapki do szkoły dla panny naszej. Nakłoniłam Michasia do ubierania, trochę mu przy tym pomogłam. Każda część garderoby zakładana samodzielnie wywoływała ryk. Tymuś wył bo chciał mojej uwagi, Olcia chciała pomocy przy czesaniu. Dodatkowo domagała się informacji odnośnie książki, którą wypatrzyła na drukarce, a która jest prezentem urodzinowym dla niej i nie była na dzień dzisiejszy przeznaczona dla jej oczu. Michaś ubrany zjadł trochę śniadania i wypatrzył książkę o rycerzach, którą wczoraj dostał od znajomych i koniecznie chciał ją wziąć do przedszkola. Stosujemy się do przedszkolnych zasad i zabawki lub książki pozwalamy brać mu tylko w poniedziałek. Nietrudno się domyślić jak zareagował kiedy usłyszał, że książka musi zostać w domu. Głośno było oj głośno. Potem kolejną porcję ryku wywołała konieczność przełożenia niewłaściwie założonych butów. Obłęd.
Efekt był taki, że Olcia poszła do szkoły sama (nawet szczególnie nie narzekała), a ja z chłopakami wyjechaliśmy z domu dopiero o ósmej. Jeszcze tylko musiałam cierpliwie odczekać aż starszy synuś upora się z przebraniem w przedszkolnej szatni i mogłam odetchnąć. Jedno dziecko pod opieką to sielanka:)

wtorek, 12 listopada 2013

Cichy poranek

Obco dziś w naszym domu. Cisza, spokój, ład i porządek. A to wszystko dzięki temu, że Michaś zdrowy już i szczęśliwy powędrował po długiej przerwie do przedszkola. Olcia szczęśliwa bo znowu jeździ do szkoły samochodem - do szkoły, którą ma tuż za płotem:) Michaś szczęśliwy bo lubi przedszkole i skończył się czas przymusowego siedzenia w domu. Tymuś szczęśliwy bo ma mamę tylko dla siebie i zabawki tylko dla siebie i ograniczeń mniej i ciszę w czasie snu. A ja szczęśliwa, bo udało mi się doczytać książkę, na którą przez te dwa tygodnie nie miałam prawie czasu.
Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń Nick'a Vujicica. Książka ciekawa, dobrze się ją czyta, można powiedzieć że jest autobiograficzna, niestety z elementami poradnika pozytywnego myślenia, co akurat do mnie nie trafia. Ja taka mało poradnikowa jestem. Kaleki mężczyzna opisuje swą drogę, jak sobie radził, co udało mu się osiągnąć, opowiada o poznanych, spotkanych przez siebie osobach. Odwołuje się też bardzo do Boga i Jego planu dla naszego życia, do Jego miłości, wskazuje jak wielkie znaczenie ma wiara. Przeczytałam ją z wielkim zainteresowaniem. Chyba to co najbardziej do mnie dotarło to twierdzenie na temat ryzyka "Ryzyko nie jest zatem częścią życia. Ryzyko jest życiem. Życiem rozgrywającym się gdzieś między twoim oswojonym kącikiem a wymarzonym miejscem docelowym". Ja z natury jestem asekurancka, nie lubię ryzykować, lubię stabilizację i stałość, niewielkie zmiany są mile widziane, ale najlepsze są te które dzieją się mimochodem, prawie niezauważalnie. Może rzeczywiście nie tędy droga, może trzeba ryzykować, walczyć o to co dla mnie ważne, bo szanse przejdą obok mnie a ja nawet ich nie zauważę.
Refleksyjnie nieco się mi zrobiło.