Wydaje się, że mam wszystko ogarnięte, że radzę sobie z dzieleniem obowiązków domowych i zawodowych. Czuję się trochę zmęczona fizycznie, ale nie jest to zmęczenie wywołujące niemożność działania. Sypiam wystarczającą ilość godzin, no chyba że dzieć najmłodszy ma gorszą noc, ale to jest raz na kilka dni albo choróbsko, tak jak ostatnio, się przyplącze.
Babcia też radzi sobie dobrze, Michaś pieje z radości kiedy babcia bladym świtem (no powiedzmy;)) wchodzi do naszego domu, sypia, je i bawi się w czasie mojej nieobecności. A jednak gdzieś w zakamarkach mojej podświadomości czai się poddenerwowanie i lęk i znienacka ujawnia się nagłą irytacją z błahostek w gruncie rzeczy. Mnie samą zaskakuje nagle podniesiony ton głosu, problem stworzony tam gdzie problemu tak naprawdę nie ma. Wychodzi więc na to, że fizycznie jest dosyć łatwo ale emocjonalnie gorzej, jeszcze emocje nie dojrzały do rozdzielenia na 8 godzin dziennie z Maleństwem.
sobota, 19 marca 2011
sobota, 12 marca 2011
Chorobowo
Chorobowo u nas znowu się zrobiło. Już nie tylko ja wymagam leczenia. Również Oleńka a może i Michaś złapali niepożądanego wirusa. W każdym razie panna walczy z gorączką, która przekracza 39 stopni:( Jarek pojechał z nią dziś na izbę przyjęć, bo sobota a wszyscy okoliczni lekarze wybrali się dziś, jak na złość, na szkolenie i wszyscy byli nieosiągalni. Nie starczyło mi odwagi, żeby i małego, co do którego nie jestem pewna czy jest chory, posyłać razem z nimi. W przypadku Oli też nie mam pewności co do trafności diagnozy. Lekarz zdiagnozował mianowicie wirusa objawiającego się tak wysoką gorączką. Osłuchowo podobno czysto, gardło i uszy w porządku, jedynie węzły chłonne trochę powiększone. Zalecone ma jedynie środki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe a w razie gdyby ból gardła się pojawił tantum verde. Stresuje mnie ta temperatura, bo zawsze byłam przekonana, że kiedy tak mocno się podnosi to coś poważnego dzieje się w organizmie. No ale lekarzem nie jestem i się nie znam. Oby to rzeczywiście nie było nic poważnego.
czwartek, 10 marca 2011
Dziecięca bezpośredność
Wczoraj z powodu tragicznego wypadku musiałam na wizycie u lekarza stawić się z dziećmi (no mogłam jeszcze co prawda z niej zrezygnować). Oleńka wpadła na pomysł, żeby dowiedzieć się o dochody lekarzy, spytała więc panią doktor czy lekarze dużo zarabiają.
Pani doktor wybrnęła całkiem nieźle, chociaż było widać przez dłuższą chwilę konsternację na jej twarzy. A odpowiedź jest następująca: lekarze zarabiają sporo, ale długo nie ma ich w domu, bardzo dużo czasu spędzają w pracy.
Pani doktor wybrnęła całkiem nieźle, chociaż było widać przez dłuższą chwilę konsternację na jej twarzy. A odpowiedź jest następująca: lekarze zarabiają sporo, ale długo nie ma ich w domu, bardzo dużo czasu spędzają w pracy.
środa, 9 marca 2011
Zatraciłam mowę
Bolało mnie gardło i głowa też mnie bolała. Skutkiem tego bólu dziś rano straciłam głos. Czy to znaczy, że jutro stracę głowę?
A córka, kiedy próbowałam jej coś ważnego powiedzieć nie posiadając głosu, zapytała:
Mamo czy możesz mówić wyżej?
Hmmm:/
Z tego wszystkiego odwiedziłam dziś lekarza, który, przepisał leki i nakazał siedzenie w domu. Tym sposobem w pracy byłam aż 7 razy po 10 miesięcznej przerwie i od jutra zaczynam nieplanowany wypoczynek.
A córka, kiedy próbowałam jej coś ważnego powiedzieć nie posiadając głosu, zapytała:
Mamo czy możesz mówić wyżej?
Hmmm:/
Z tego wszystkiego odwiedziłam dziś lekarza, który, przepisał leki i nakazał siedzenie w domu. Tym sposobem w pracy byłam aż 7 razy po 10 miesięcznej przerwie i od jutra zaczynam nieplanowany wypoczynek.
środa, 2 marca 2011
Zmiany, zmiany, zmiany w telegraficznym skrócie
Córka z mamą zmieniły fryzury, skromnie powiem, że wyglądamy ładnie:) Fryzjer spisał się na medal:) Mama zadowolona, córka jeszcze bardziej, zwłaszcza że fryzjer piękne loki dziewczęciu zakręcił:)
Michaś wyćwiczył przewroty brzuch-plecy, plecy-brzuch do tego stopnia, że trzy noce temu zastałam go śpiącego na brzuszku, pierwszy raz w jego ponad półrocznym życiu spał w tej pozycji. Poza tym w piątek poprzedniego tygodnia światło dzienne ujrzał mały, biały ząbek - dolna lewa jedyneczka naszego syneczka:) Czyli te krzyki, którymi ostatnio nas męczył miały swoje źródło w zębie;)
Mama zakończyła wraz z początkiem marca okres "urlopowy" i wróciła do pracy, co okupiła:
bezsenną nocą przed rozpoczęciem pracy,
bólem brzucha ze stresu jak też ten mały półroczny szkrab przywiązany mocno do mamy sobie poradzi przez 8 godzin dziennie bez karmicielki,
kolejną bezsenną nocą po powrocie do pracy bo dziecko się rozregulowało i pory snu i czuwania się zmieniły - padł o 18, w standardowej porze kąpieli i karmienia smacznie spał więc został nakarmiony "na śpiocha" a od północy zaczęły się systematyczne pobudki, o 4 nad ranem dziecko obudziło się na dobre i zaczęło gadać, śmiać się i brykać w łóżeczku wykazując dużą chęć do zabawy, zostało przystawione do piersi i jadło od 4 do 6!
drastycznym zmniejszeniem obecności w "sieci"
pierwszą wpadką w pracy czyli próbą nagrania swojego prywatnego nr telefonu na poczcie głosowej podatnika, a po zorientowaniu się o pomyłce głupawką, kompletną pustką w głowie i niemożnością przypomnienia sobie nr służbowego. (Miejmy nadzieję, że podatnik ma poczucie humoru).
zniesmaczeniem z powodu męskich zachowań na widok odzianego w biustonosz i ukrytego pod niewydekoltowaną bluzką biustu matki karmicielki i jej nowej figury. Męskie zachowania sprowadziły się do niemożności wyartykułowania normalnego zdania a wydania niezrozumiałego bełkotu i próbą wejrzenia, co też jest pod tą bluzką.
Michaś wyćwiczył przewroty brzuch-plecy, plecy-brzuch do tego stopnia, że trzy noce temu zastałam go śpiącego na brzuszku, pierwszy raz w jego ponad półrocznym życiu spał w tej pozycji. Poza tym w piątek poprzedniego tygodnia światło dzienne ujrzał mały, biały ząbek - dolna lewa jedyneczka naszego syneczka:) Czyli te krzyki, którymi ostatnio nas męczył miały swoje źródło w zębie;)
Mama zakończyła wraz z początkiem marca okres "urlopowy" i wróciła do pracy, co okupiła:
bezsenną nocą przed rozpoczęciem pracy,
bólem brzucha ze stresu jak też ten mały półroczny szkrab przywiązany mocno do mamy sobie poradzi przez 8 godzin dziennie bez karmicielki,
kolejną bezsenną nocą po powrocie do pracy bo dziecko się rozregulowało i pory snu i czuwania się zmieniły - padł o 18, w standardowej porze kąpieli i karmienia smacznie spał więc został nakarmiony "na śpiocha" a od północy zaczęły się systematyczne pobudki, o 4 nad ranem dziecko obudziło się na dobre i zaczęło gadać, śmiać się i brykać w łóżeczku wykazując dużą chęć do zabawy, zostało przystawione do piersi i jadło od 4 do 6!
drastycznym zmniejszeniem obecności w "sieci"
pierwszą wpadką w pracy czyli próbą nagrania swojego prywatnego nr telefonu na poczcie głosowej podatnika, a po zorientowaniu się o pomyłce głupawką, kompletną pustką w głowie i niemożnością przypomnienia sobie nr służbowego. (Miejmy nadzieję, że podatnik ma poczucie humoru).
zniesmaczeniem z powodu męskich zachowań na widok odzianego w biustonosz i ukrytego pod niewydekoltowaną bluzką biustu matki karmicielki i jej nowej figury. Męskie zachowania sprowadziły się do niemożności wyartykułowania normalnego zdania a wydania niezrozumiałego bełkotu i próbą wejrzenia, co też jest pod tą bluzką.
piątek, 25 lutego 2011
Mama
Jupi jupi:) Michaś dziś sprawił mi wieelką niespodziankę, miód na moje uszy:). Pewnie chciał to zrobić po raz pierwszy kiedy byłam przy nim. Powiedział swoje pierwsze MAMA! Nie tata, nie baba, nie lala, ale właśnie MAMA :)
Dynamiczny smakosz
Michaś z dnia na dzień robi się coraz bardziej dynamiczny. Ten jego dynamizm momentami przerasta moje tempo ratowania przedmiotów, bo tempo ratowania dziecia jeszcze na szczęście działa perfekcyjnie. Dziecko nigdzie nie posiedzi spokojnie. Będąc na kolanach łapie wszystko co jest w zasięgu rąk z każdej mojej strony, w kilka sekund jedną ręką przekręcił klawiaturę komputerową, złożył jej nóżkę, włączył przeglądarkę internetową i przywitał się z tatusiem na skypie (który to tatuś przebywał oczywiście w odległych krainach ale bezbłędnie rozpoznał pismo synusia;)), ja w tym czasie próbowałam dziecko powstrzymać, bezskutecznie jak widać. Kiedy jest na podłodze, pomimo braku umiejętności raczkowania, wędruje po całym pokoju i bada wszystko co znajdzie na swojej drodze. Tym sposobem zgłębił już smak kół wózka, obejrzał jego podwozie, popróbował jak smakuje piłeczka, którą najczęściej bawi się kot, odkrył że kwiat można potarmosić i na skutek tego tarmoszenia spadają listki, a listek z fikusa skonsumował. No może raczej podjął nieudaną próbę skonsumowania, bo listek utknął mu w gardle. Matka się zorientowała, że dziecko coś dziwnie się zachowuje, zbadała małą paszczę i odkryła listek wystający z gardła, zagłębiła palce i listek wyciągnęła przy trzeciej próbie (refleksję po tym fakcie jakby nie było miałam głęboką i wewnętrznie ucieszyłam się z obcięcia wcześniejszego wieczoru paznokci u rąk mych własnych).
Nasze ciche i spokojne do niedawna dziecko zrobiło się głośne i chyba nieco sfrustrowane. Sfrustrowane tym, że nie umie się przemieszczać do przodu, do obranego celu. Pełza do tyłu, przewroty na boki też nie zawsze dają pożądany efekt i tym sposobem obrany cel się oddala zamiast przybliżać i Michaś wrzeszczy i rozpacza (co nie przeszkadza mu oczywiście zapoznać się z innymi przedmiotami napotkanymi na drodze). Oczywiście jak tylko ktoś przybędzie na ratunek uśmiech od ucha do ucha od razu rozświetla rozwrzeszczanego buziaka. Oprócz wrzasków jest głośny śmiech i radosne piski, których maluch nie skąpi. Wystarczy że siostra, mama, tata albo ktoś pojawi się w drzwiach i radość aż bulgoce w maluchu. Wszelkiej maści miny i dźwięki a nawet zwykłe przybliżenie głowy do brzucha wyzwala lawinę radości.
Źródło każdego dźwięku musi być ustalone. Czasami kiedy już zasypia a coś stuknie, ktoś tupnie, krzyknie, wyda jakiś niecodzienny odgłos, Michaś otwiera czujnie oczy i sprawdza, wystarczy wtedy że spokojnym głosem wyjaśnię mu co się dzieje i zasypia. Zachwyca mnie ta jego bezgraniczna ufność, chwyta za serce, a spontaniczna radość rozbraja.
Nasze ciche i spokojne do niedawna dziecko zrobiło się głośne i chyba nieco sfrustrowane. Sfrustrowane tym, że nie umie się przemieszczać do przodu, do obranego celu. Pełza do tyłu, przewroty na boki też nie zawsze dają pożądany efekt i tym sposobem obrany cel się oddala zamiast przybliżać i Michaś wrzeszczy i rozpacza (co nie przeszkadza mu oczywiście zapoznać się z innymi przedmiotami napotkanymi na drodze). Oczywiście jak tylko ktoś przybędzie na ratunek uśmiech od ucha do ucha od razu rozświetla rozwrzeszczanego buziaka. Oprócz wrzasków jest głośny śmiech i radosne piski, których maluch nie skąpi. Wystarczy że siostra, mama, tata albo ktoś pojawi się w drzwiach i radość aż bulgoce w maluchu. Wszelkiej maści miny i dźwięki a nawet zwykłe przybliżenie głowy do brzucha wyzwala lawinę radości.
Źródło każdego dźwięku musi być ustalone. Czasami kiedy już zasypia a coś stuknie, ktoś tupnie, krzyknie, wyda jakiś niecodzienny odgłos, Michaś otwiera czujnie oczy i sprawdza, wystarczy wtedy że spokojnym głosem wyjaśnię mu co się dzieje i zasypia. Zachwyca mnie ta jego bezgraniczna ufność, chwyta za serce, a spontaniczna radość rozbraja.
Subskrybuj:
Posty (Atom)