wtorek, 12 listopada 2013

Cichy poranek

Obco dziś w naszym domu. Cisza, spokój, ład i porządek. A to wszystko dzięki temu, że Michaś zdrowy już i szczęśliwy powędrował po długiej przerwie do przedszkola. Olcia szczęśliwa bo znowu jeździ do szkoły samochodem - do szkoły, którą ma tuż za płotem:) Michaś szczęśliwy bo lubi przedszkole i skończył się czas przymusowego siedzenia w domu. Tymuś szczęśliwy bo ma mamę tylko dla siebie i zabawki tylko dla siebie i ograniczeń mniej i ciszę w czasie snu. A ja szczęśliwa, bo udało mi się doczytać książkę, na którą przez te dwa tygodnie nie miałam prawie czasu.
Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń Nick'a Vujicica. Książka ciekawa, dobrze się ją czyta, można powiedzieć że jest autobiograficzna, niestety z elementami poradnika pozytywnego myślenia, co akurat do mnie nie trafia. Ja taka mało poradnikowa jestem. Kaleki mężczyzna opisuje swą drogę, jak sobie radził, co udało mu się osiągnąć, opowiada o poznanych, spotkanych przez siebie osobach. Odwołuje się też bardzo do Boga i Jego planu dla naszego życia, do Jego miłości, wskazuje jak wielkie znaczenie ma wiara. Przeczytałam ją z wielkim zainteresowaniem. Chyba to co najbardziej do mnie dotarło to twierdzenie na temat ryzyka "Ryzyko nie jest zatem częścią życia. Ryzyko jest życiem. Życiem rozgrywającym się gdzieś między twoim oswojonym kącikiem a wymarzonym miejscem docelowym". Ja z natury jestem asekurancka, nie lubię ryzykować, lubię stabilizację i stałość, niewielkie zmiany są mile widziane, ale najlepsze są te które dzieją się mimochodem, prawie niezauważalnie. Może rzeczywiście nie tędy droga, może trzeba ryzykować, walczyć o to co dla mnie ważne, bo szanse przejdą obok mnie a ja nawet ich nie zauważę.
Refleksyjnie nieco się mi zrobiło.

poniedziałek, 11 listopada 2013

Dłuugi weekend

Ostatnio mój mąż powiedział, że odkrył coś fajnego. Mianowicie, że jestem za nim tak stęskniona, że wystarczy by był, nie musi nic robić. Cudowna odmiana po dawnych czasach kiedy w każdy urlopowy dzień zarzucałam go zadaniami do wykonania.
Racji w tym na pewno jest sporo. Nasze dni są tak wypełnione wypełnianiem obowiązków, że zwykle nie starcza czasu na spokojną rozmowę i relaks.
Teraz mieliśmy okazję pobyć ze sobą przez kilka dni. Już w piątek Mąż mój miał wolne - odbierał nadgodziny. Rano załatwił niezbędne cotygodniowe zakupy i sprawy, które miał "na mieście", a koło południa przywiózł moją mamę, która została dziećmi. My wyruszyliśmy na zakupy do stolicy. Tylko we dwoje wyruszyliśmy. Na kilka godzin. Pierwszy raz od dziecięciu miesięcy zostawiliśmy dzieci na tak długo. Dotychczas dwie godziny to było maksimum. Zresztą takie sytuacje na palcach jednej ręki można policzyć.
Kiedy jechaliśmy czułam taką wolność i lekkość o jakiej już dawno nawet nie marzyłam. Kupiliśmy prawie wszystko co zaplanowaliśmy. Oczywiście nie mogło obyć się bez przygód. Mieliśmy kupić telefon dla mnie, bo stary odmówił współpracy ze mną (z innymi zresztą też), po tym jak go nieładnie potraktowałam po jednej z rozmów z mężem, który powinien lada moment do stacji docelowej dotrzeć a jeszcze do pociągu nawet nie wsiadł. Telefon mieliśmy upatrzony - głównym atrybutem był biały kolor. Na miejscu upatrzyliśmy inny. Niewiele droższy, ale posiadający kilka dodatkowych atutów i występujący również w białym kolorze.
Telefon można było kupić tylko i wyłącznie za gotówkę, a takową posiadaliśmy w ilości mocno niewystarczającej. Odwiedziliśmy bankomat, ale pomimo kilku usilnych prób nie chciał z nami współpracować. W końcu wypłaciliśmy pieniądze w bankomacie innego banku i przy okazji okazało się, że mój mąż ma niewystarczającą ilość środków na zakup telefonu. Tuż po wypłacie!!! Dlaczego?? Z tej prostej przyczyny, że przy każdej próbie środki były z konta pobierane, a nie wypłacane. Teraz czekamy na zwrot. Ciekawe ile to potrwa.
Telefon nabyliśmy i się z nim oswajam. Mogę powiedzieć, że go lubię.
Nie kupiliśmy stolika do salonu, który to stolik mieliśmy w planach, bo środków (czasu zresztą trochę też) nam zabrakło. 
Ale wypad był owocny i mimo powyższych perypetii miły.
Sobotnie popołudnie upłynęło nam pod znakiem słodkiego lenistwa. Duża część niedzieli podobnie - jako uzupełnienie relaksu zrobiliśmy gofry i bitą śmietanę. Z krótką wizytą wpadli do nas Kamilek i Karolina. Kiedy pojechali dzieci wysłaliśmy do łóżek - starsze miały dzień dziecka i ominęła je kąpiel, a my zrobiliśmy sobie wieczór filmowy z czipsami i kolą. Obejrzeliśmy film Wielki Mike z Sandrą Bullock. Mi się bardzo podobał, nie raz miałam mokre oczy, co oczywiście Jarka przyprawiło od dobry humor.
Dziś odwiedziła nas zaprzyjaźniona rodzina i popołudnie spędziliśmy na pogaduchach i zajadaniu pleśniaka, w którym po raz pierwszy od bardzo dawna nie opadła mi piana.

Dobrze, że są takie weekendy.Podładowaliśmy akumulatory.

niedziela, 10 listopada 2013

Słowne wpadki:)

Okazało się ostatnio, że nasza prawie ośmiolatka nie zna słowa ksywa. Mądra główka oczywiście poradziła sobie z tekstem rekolekcyjnej piosenki i "Ksiądz Konrad ksywa Kokos" stał się Krzywym Kokosem:)
Błysnęła też przy kolacji i okazało się że według Olci piętnaście minut to KREDENS. 

Michaś bardzo lubi bajkę Krecik i często się upomina o jej włączenie: Mamo włoncz mi Krencika.
Druga ulubiona bajka to Kwaczor Donald.

piątek, 8 listopada 2013

10 miesięcy

Tymuś skończył dwa dni temu 10 miesięcy. Przez te dziesięć miesięcy przeszedł długą drogę w rozwoju. Od noworodka, który spał, jadł, płakał, spał, jadł.... dotarł już do etapu pionizacji i przesuwania się przy meblach oraz stąpania pchając duże przedmioty np. stołek, wózek przed sobą, zamiast bezzębnego uśmiechu szczerzy się pełne siedem ostrych zębów, które potrafią porządnie ugryźć. Często słychać jego śmiech, który może wywołać np. modelka na okładce gazety, albo gilgoty, które wprost uwielbia. Po wieczornej kąpieli sam podchodzi do taty i ustawia się do łaskotania, zaczepia, przewraca się na łóżku zapraszając do zabawy. Kiedy w zasięgu rąk pojawia się coś zakazanego, dokłada wszelkich starań, żeby to zdobyć, a gdy staje się szczęśliwym posiadaczem przedmiotu zwykle niedostępnego szybko zmyka poza zasięg rąk, a czasami i wzroku, dorosłych.
Uwielbia buszować w łazience, czasami można go znaleźć zwiedzającego kabinę prysznicową, albo puszczającego wodę w bidecie. Ostatnio dał nogę do łazienki ubrany w kurtkę i gotowy do wyjścia, wykorzystał moment kiedy zakładałam sobie buty, zlokalizowałam go po dźwięku lejącej się wody, przez te kilkanaście sekund zdążył sobie opłukać rękaw do łokcia. Otwarta toaleta gwarantuje dobrą zabawę i na pewno nie zostanie przeoczona przez tego brzdąca. Kosmetyki to też świetny materiał do zabawy.
Lubi tańczyć i śpiewać, a będąc w klimatach muzycznych świetną zabawą jest wyciąganie "pendrajwa" z wierzy i próby konsumpcji.
Jest komunikatywny, kiedy coś mu się nie podoba głośno protestuje - bardzo głośno protestuje, zdarza mu się powiedzieć mama, tata, baba, po swojemu woła Olcię, czasami mówi daj i sięga po coś co mamy w rękach, dziś powiedział cześć (cieś) kiedy zajrzałam do łazienki, w której asystował tacie przy goleniu, głośno woła papa i energicznie macha rączką. Przybija piątki. Taki to nasz duży mały chłopiec.
Niestety jedenasty miesiąc nie zaczął się najlepiej, bo choroba, z którą walczymy już od tygodnia jak na razie nie minęła, za to wczoraj pojawiły się pierwsze krostki na buzi i rączkach. Obstawiamy ospę, bo w kolejce do lekarza dwoje dzieci ospowych było. Na razie jeszcze czekamy, bo krostek na pewną diagnozę jest jeszcze troszkę zbyt mało.

wtorek, 5 listopada 2013

Kiedy przychodzi ochota na sen

Gdy Tymuś zaczyna być senny wpycha kciuka do buzi i zapamiętale go ssie (walczymy z tym już od kilku miesięcy i jak na razie rezultatów nie ma), w drugą rękę bierze dowolny miękki materiał - kocyk, bluzeczkę, pieluszkę, a nawet spodnie niekoniecznie własne i przytula do buzi. Taka "sygnalizacja" to dla mnie bardzo duże ułatwienie, bo starsze dzieci, zwłaszcza Olcia, były trudne do zdiagnozowania odnośnie senności. Samo usypianie nie jest już takie proste, zdarza się mu samodzielnie zasnąć po odłożeniu do łóżeczka (rzadko występujące zjawisko u starszaków, u Olci prawie nigdy), najczęściej jednak w ciągu dnia do usypiania służy wózek w ruchu, ewentualnie cycuś (tak - jeszcze cycuś). Śpi niezbyt długo, najczęściej do godziny - wyjątek stanowią dni kiedy z synem zostaje tata, który przy pobudkach jeszcze lula i dziecko zasypia. Ja niestety zwykle w czasie drzemki jestem zajęta domowymi obowiązkami i brak mi i czasu, i cierpliwości zresztą też, do lulania.
Dzisiaj Tymuś nie tylko użył kciuka, ale też podszedł do wózka i próbował do niego wejść, więc błyskawicznie go w nim umieściłam, zamieniłam kciuk na smoczek, okryłam kocykiem i wprawiłam wózek w ruch. 
Wieczór to kąpiel, cycuś i sen. Czasami Tymuś zasypia przy piersi, czasami, kiedy już brzuch pełny a sen jeszcze nie nadszedł, odkładam go do łóżeczka i tam zasypia. Niestety pobudek w ciągu nocy jest mnóstwo, dobre spanie skończyło się wraz z rozpoczęciem ząbkowania, które trwa już od lipca. Teraz jeszcze dodatkowo doszła choroba, która sen utrudnia, więc pobudek namnożyło się tyle, że więcej czuwam niż śpię. To kolejna różnica pomiędzy rodzeństwem, bo Olcia spała w nocy świetnie i w tym wieku przesypiała już praktycznie całe noce, Michaś budził się ale pobudek było jednak mniej, a Tymuś potrafi robić pobudki co 20 minut. Czasami staje w łóżeczku i gada nie mając ochoty na dalszy sen, ale ja wtedy nie zapalam lampki, tylko przytulam i w zupełnej ciszy karmię, najczęściej do momentu aż zaśnie.

Hamburgerowa opowieść

Kilka dni temu na naszym stole zagościła kolacja w w formie szybko i niezdrowo - hamburgery. Były bułki hamburgerowe z torebki, kotlety hamburgerowe z torebki, prażona cebulka z torebki, sklepowy ketchup, majonez i musztarda, no i trochę zieleninki się pojawiło - też sklepowej;) Wszyscy się zajadali (tylko Tymka ominęła ta uczta, bo jeszcze ma trochę za mało zębów) i przy okazji mąż mój, cytując Michasia, nawiązał do hamburgerów, które mieliśmy poprzednim razem
Pewnej letniej, ciepłej, niedzieli wpadliśmy do domu w porze obiadowej, ani obiadu ani składników na obiad nie mieliśmy, a brzuchy były puste, wrzuciłam więc resztkę kotletów mielonych w bułki i wpakowałam do mikrofali. Nie wiem czemu umieściłam je na ruszcie i włączyłam grila. Po dwóch minutach zobaczyłam dym wydobywający się z mikrofali i otworzyłam drzwiczki. A tam bułki płonęły. Doznałam kolejnego zaćmienia umysłu i szybko zamknęłam drzwiczki myśląc, że w ten sposób zahamuję dopływ tlenu i ogień zgaśnie. Stałam przed kuchenką i patrzyłam, ale ogień płonął nadal, zawołam więc Jarka, który ogień po prostu zdmuchnął. Pytał potem czemu nie gasiłam, a moje tłumaczenia ubawiły go setnie.
Wyjęłam nasze hamburgery z czarnymi główkami, górne połowy bułek zdjęłam i wyrzuciłam, a my na obiad zjedliśmy resztę:) Nawet nikt specjalnie nie narzekał, że smakuje lekko spalenizną, tylko wszyscy radośnie się uśmiechali. Czyżby tak działał zapach spalenizny?
A po kilku dniach Michaś stojąc przed mikrofalówką stwierdził: Lubię hambuldely, lubię ogień:)

sobota, 2 listopada 2013

Ach te choroby

Chłopcy są chorzy. Starszy zmaga się z zapaleniem oskrzeli, już właściwie finiszuje, zostały nam jeszcze dwa dni antybiotyku i w poniedziałek idziemy do lekarza skontrolować efekty leczenia. Mam nadzieję, że będzie już dobrze, bo pomimo choroby energia go roznosi, a on roznosi dom i próbuje roznieść też resztki mojego spokoju, ma tysiące pomysłów na minutę i wszędzie go pełno. Tęskni za przedszkolem i zmianą otoczenia. Ile można siedzieć w domu?
Młodszy miał ciężką noc, kasłał tak bardzo, że budził się z płaczem. Dodatkowo tarł ucho. Chcąc nie chcąc zebraliśmy się rano i pojechaliśmy z nim na izbę przyjęć. Odstaliśmy swoje w kolejce, pani doktor obejrzała, osłuchała, wypytała i orzekła zapalenie uszu i początki zapalenia oskrzeli. Przed nami zatem kolejny tydzień przymusowego siedzenia w domu.
Tylko Olcia dzielnie się trzyma. Jutro jedzie z tatą na cmentarze do Siedlec i już odtańczyła taniec radości, ciągle mówi o wyjeździe, co wywołuje łzy u Michasia bo on też chce jechać i jak sam mówi lubi cmentarze. Czeka nas więc jutro ciężki poranek, bo pewnie spazmy rozpaczy u Michasia będą.