środa, 13 marca 2013

pociąg do nowego

Ponieważ u nas katar zagościł na dobre i zaprzyjaźnił się nie tylko z Michasiem, ale też ostatnimi dniami bardzo intensywnie związał się z Olcia, chusteczki higieniczne są towarem niezbędnym. Dlatego też zapasy znikają w szybkim tempie - zużywane przez Olcie, bo Michaś oczyszcza nos za pomocą odkurzacza gilucha. Wczoraj mąż odwiedził sklep z kropkowanym "zwierzątkiem" w logo i nabył nowe zapasy. A że opakowania są kolorowe w dziecięce i wielkanocne wzory naszym dzieciom zaswiecily się do nich oczka. Michaś chciał od razu napocząć nową paczkę, co spotkało się z moim protestem, bo otwarta paczka leżała na kanapie. Zapowiedział am, że najpierw stare muszą  się skończyć. Synek błyskawicznie znalazł rozwiązanie, po chwili przyuwazylam go wędrującego z garscia  świeżo wyciągniętych i bynajmniej nieużywanych chusteczek do kosza na śmieci. Plan się nie powiodł, bo zawróciłam go z przykazem odłożenia chusteczek do pudełka. Nie był zbyt zadowolony;)
A swoją drogą ciekawe kiedy nasz syn nauczy się dmuchac nos, bo narazie wcale mu to nie idzie.

wtorek, 12 marca 2013

wizyta u ortopedy i zakupy

Wczoraj byłam z Olenka na wizycie u ortopedy. Pani doktor córkę naszą zbadała i miała dobre wiadomości. Rehabilitacja przyniosła dobre rezultaty. Miednica jest w porządku i dysproporcja ramion, która była niewielka, jeszcze się zmniejszyła. Olusia ma ćwiczyć 2 - 3 razy w tygodniu i za 4 - 5 miesięcy ponownie wizyta. Ucieszyły mnie te wiadomości, teraz tylko trzeba samozaparcia i mojego i córeczki przy systematycznej gimnastyce.
Przed wizytą Olcia miała zajęcia baletowe, a ja ten czas wykorzystałam na szybkie zakupy. Owocne były. Kupiłam sobie pantofle na niewielkim obcasie - wydają się całkiem wygodne i jestem zadowolona, bo groziło mi chodzenie boso, kiedy się ociepli. Odwiedziłam też Pepko i kupiłam skarpetki i majtki dla panienki naszej i śmieszna bluzkę dla najmłodszego dziecięcia. Tylko skarpet dla Michasia nie było, a potrzebuje, bo ze starych powyrastał. Widziałam ładne buty dla Olenki, tylko drogie niestety były. Zakup butów dla dzieci jeszcze przed nami.

przepracowany

Mój mąż zaczyna powoli przyprawiać mnie o bezsenność. A to dlatego, ze zbyt dużo pracuje i niestety bardzo się to przekłada na jego zachowanie. Dziś w nocy, kiedy budziłam go do marudzacego Michasia, otworzył oczy, zaczął się podnosić, ale już nie dokończył, bo zasnął.
Po około godzinie wziął telefon i zaczął wychodzić z łóżka, zapytałam go więc gdzie idzie skoro jest środek nocy. Jego odpowiedzią było, że nie wie. Kazałam mu spać, co też zrobił. Za to ja spać nie mogłam, bo się martwilam. Jak ja niecierpliwie czekam 9 kwietnia to tylko ja wiem.

poniedziałek, 11 marca 2013

z cyklu teksty Olenki

Mamo jak się nazywa ta modlitwa kiedy ksiądz schodzi z ołtarza, klęka i mówi takie dziwne słowa, a ludzie  odpowiadają módl się za nami? Jeśli ktoś ma wątpliwości to powiem, bo zgadlam, chodzi o litanię.

W zeszłym tygodniu były u nas rekolekcje wielkopostne. Dzieci miały wyznaczony dzień i jechały autokarem do kościoła. Jechała cala szkoła oprócz zerowki i pierwszej klasy. Olenka, nasza pierwszaczka, po powrocie ze szkoły rozżalona powiedziała, że to nie fer. Wytłumaczyłam jej, że w przyszłym roku i ona pojedzie, bo będzie już w drugiej klasie. Wtedy zapytała co to są rekolekcje i po usłyszeniu, że msza, stwierdziła, że w  takim razie woli nie zdać.

samotny wieczór

Wczoraj spędziłam samotny wieczór. Samotny, bo bez męża, który pojechał do pracy. Za towarzystwo miałam troje naszych dzieci, z którymi miło spędza się czas, niemniej jednak wymagają opieki i wieczornej obsługi, co do najlżejszych zadań nie należy. Każdy wieczór to przede wszystkim kąpiel - z trójką to  jest spore wyzwanie, ubieranie, czytanie bajeczki na dobranoc, modlitwa, usypianie Michasia, karmienie Tymusia. Wczoraj jednak poszło nam to sprawnie, a to wszystko dlatego, że Tymeczek po kąpieli zasnął i mogłam spokojnie zająć się pozostałą dwójką, zwłaszcza Michasiem. Tymus obudził się kilka minut po zasnieciu pozostałych skarbów, zjadł i zasnął i spał prawie do czwartej rano. Po takiej nocy jestem wypoczęta. Jestem zadowolona, że tak wyglądał wieczór ale brakuje mi tego męża mojego, bo ostatnio mamy dla siebie bardzo mało czasu i odczuwam samotność. Bynajmniej nie wynika to z ilości dzieci a z faktu, że Jarek dużo czasu spędza w pracy, bo ma pilne zadanie do wykonania. Niecierpliwie czekam połowy kwietnia, bo wtedy powinno już być spokojniej. Mam nadzieję, ze obecny wysiłek ze strony jego, ale też i mojej, przyniesie dobre rezultaty.

wtorek, 19 lutego 2013

Trudny czas dla Michasia

Pojawienie się w domu młodszego brata okazało się dla Michasia wielkim przeżyciem. Tak naprawdę to dla niego zmienił się cały świat. Przestał być najmłodszą osobą w rodzinie. Przestaliśmy na niego patrzeć jak na maluszka. Kiedy wróciłam ze szpitala i poszłam uspać Michasia do popołudniowej drzemki, zobaczyłam dużego chłopca rozciągniętego na łóżku. Dziwnie mi się jakoś zrobiło.
Trudno mi sobie wyobrazić jak jemu musi być "dziwnie". Kiedy chce się przytulić zdarza się, że mama przytula Tymcia, albo go karmi, albo przewija, albo przebiera, albo, albo, albo. I Michaś musi poczekać, czasami zanim skończę, Michaś już nie pamięta, że się chciał przytulić.Alternatywą jest usiąście obok mnie i przytulenie do ramienia, ale to nie jest to o co chodzi, bo Michaś kocha przytulać się całym sobą, siąść na kolanach, objąć mocno za szyję i tulić, tulić, tulić. Mało się tego zrobiła, nawet dla mnie mało. Kiedy go wołam na przytulaski, to przytulanie trwa sekundy, bo chłopak się spieszy. Nasz starszy syn jest przyzwyczajony do naszego raczej dynamicznego trybu życia, do codziennych przejażdżek samochodem: do babci, po tatę na stację, w odwiedziny do znajomych, do kościoła, z Oleńką na lekcje baletu, po zakupy, do spacerów z Olusią do szkoły i po Olusię do szkoły, do spacerów donikąd, albo w celu zobaczenia koników, do spędzania czasu na podwórku. A teraz nagle to wszystko się ucięło, ja po zakupy nie jeżdżę, w odwiedziny też prawie wcale nie jeździmy, bo zima i wokół sami chorzy, mąż do pracy jeździ z moim bratem, a nawet jak jedzie pociągiem to wraca z buta, Olcia do szkoły chodzi sama i wraca często sama, chyba że pogoda sprzyja spacerowi i Michaś codziennie się upomina, że chce jechać. A kiedy wie, że gdzieś mamy wyruszyć czeka z wielką niecierpliwością i po kilka razy dopytuje czy jedziemy i przypomina, że on też jedzie. Czasami mam wrażenie, że boi się, że zostanie w domu. Największa zmiana to chyba jednak wieczorne usypianie i obsługa nocnych pobudek, bo teraz robi to Michasiowy tato, a nie ja. Czasami niestety ta zmiana jest oprotestowana głośnym płaczem.
Michaś przechodzi bunt dwulatka nasilony jeszcze dodatkowo przez zazdrość. Czasami zachowuje się agresywnie, a agresję skupia na starszej siostrze: bije, gryzie, ciąga za włosy. Karanie go poprzez sadzanie na "karnym lwie" wywołuje niemalże histerię i nie przynosi jak na razie pożądanych rezultatów. Próbujemy więc skupiać uwagę na poszkodowanej, żeby wiedział że złym zachowaniem nie przyciąga naszej uwagi, wręcz przeciwnie. Pojawiło się też nagradzanie za dobre zachowanie.Są okresy kiedy jest lepiej i dni kiedy jest gorzej.
Na szczęście tata, kiedy jest w domu, jest w dużym stopniu do dyspozycji dzieci, Olusia też dużo bawi się z młodszym bratem. Najgorzej jest chyba ze mną, bo mi jakoś brak zapału na coś więcej niż czytanie książeczek, rozmowy, układanie puzzli, włączanie do niektórych domowych czynności i obsługę całodzienną. Chciałabym być mamą z energią do zabawy, pomysłami na dobre wykorzystanie czasu  i cierpliwością do dziecięcego sposobu działania, może wtedy i mojemu synkowi byłoby łatwiej przejść przez ten nowy etap.

czwartek, 14 lutego 2013

Zapominalski tata, wyjazd, walentynki i chusta

Mąż mój poszedł do kościoła (jak co niedziela zresztą) a po mszy poszedł jeszcze chwilę porozmawiać z księdzem. Ksiądz zaczął wypytywać czy już urodziłam, kiedy, czy mamy syna czy córkę itd. Odpowiedzi szły mojemu szanownemu małżonkowi świetnie, dopóki nie padło pytanie o imię naszego synka, bo wtedy nastąpiła dłuuuga chwila ciszy i konsternacji i bynajmniej nie dlatego, że imienia jeszcze nie ustaliliśmy ale dlatego że tata zapomniał. Kiedy wrócił do domu i mi to opowiadał miałam niezły ubaw:) zaproponowałam nawet, żeby zmienić imię na jakieś krótkie np Jan;)
Wczoraj Jarek wyjechał w delegację i zostałam sama z paleniem w piecu, doglądaniem zwierząt i, praniem, sprzątaniem, gotowaniem, no i oczywiście naszą trójką i całą jej obsługą. Generalnie nie było najgorzej, ale wieczór dał mi się we znaki. Tymuś wieczorami ma kolki i zasypia najwcześniej koło 22, ale często zdarza się też 24. Na przemian jest noszony, tulony i wisi na piersi. Niestety sporo też krzyczy więc wymaga mojej uwagi i czasu. Michaś natomiast przyzwyczajony jest do zasypiania w towarzystwie -do narodzin Tymcia było to moje towarzystwo, teraz zadowala się tatą. Wczoraj zaproponowałam mu towarzystwo Olusi, zostało zaakceptowane ale niestety tylko na czas czytania książeczki, kiedy przyszedł czas gaszenia światła rozbrzmiał wielki krzyk i o spaniu nie było mowy. Musiałam wkroczyć do akcji. Położyłam się z nim i leżałam około 15 minut, kiedy zmienił mu się oddech wstałam i poszłam do Tymka, który w czasie mojej nieobecności początkowo płakał ale zaczynał już się drzeć. Niestety zanim dotarłam do naszej sypialni usłyszałam za sobą tupanie bosych stóp o podłogę. Skończyło się na tym, że  przez 45 minut z Tymkiem na przemian ssącym, płaczącym i usiłującym trafić do piersi w ciemnym pokoju przesiedziałam na Michasiowym łóżku. Co jakiś czas musiałam go pogłaskać, a kiedy pełna nadziei pytałam czy śpi słyszałam, że tak;) w końcu jednak zapadła cisza i Michaś na szczęście przespał całą noc bez pobudek. Tymuś też spal ładnie i obudził się tylko 2 razy.
Dziś rano pobudkę miałam sporo przed siódmą. A to dlatego, że Oleńka wczoraj przygotowała dla mnie walentynkę i ukryła pod moją poduszką. Skoro świt więc wstała, żeby mi przypomnieć o zajrzeniu pod poduszkę. Obudziła oczywiście mnie i obydwu braci. Upewniłam się, że kocham walentynki:/ Mam nadzieję, że ironia jest tu wyczuwalna.
Jarek kupił mi przedwczoraj chustę do noszenia malucha. Do zakupu przymierzałam się kiedy Michaś był malutki, ale szkoda mi było pieniędzy, tym bardziej że nie miałam pewności, czy u nas się sprawdzi. Teraz jednak stwierdziłam, że trzeba sobie ułatwiać życie i spróbujemy. Jestem już po dwukrotnym motaniu i mogę powiedzieć, że jest to bardzo łatwe a Tymuś już po minucie w chuście usypia. Tak było i wczoraj i dziś. Wczoraj trochę płakał jak go wsadziłam, ale kiedy zaczęłam chodzić błyskawicznie się uspokoił. Mam nadzieję, że nadal będzie tak dobrze. Wadą jest to, że chusta jednak trochę grzeje.