piątek, 8 listopada 2013

10 miesięcy

Tymuś skończył dwa dni temu 10 miesięcy. Przez te dziesięć miesięcy przeszedł długą drogę w rozwoju. Od noworodka, który spał, jadł, płakał, spał, jadł.... dotarł już do etapu pionizacji i przesuwania się przy meblach oraz stąpania pchając duże przedmioty np. stołek, wózek przed sobą, zamiast bezzębnego uśmiechu szczerzy się pełne siedem ostrych zębów, które potrafią porządnie ugryźć. Często słychać jego śmiech, który może wywołać np. modelka na okładce gazety, albo gilgoty, które wprost uwielbia. Po wieczornej kąpieli sam podchodzi do taty i ustawia się do łaskotania, zaczepia, przewraca się na łóżku zapraszając do zabawy. Kiedy w zasięgu rąk pojawia się coś zakazanego, dokłada wszelkich starań, żeby to zdobyć, a gdy staje się szczęśliwym posiadaczem przedmiotu zwykle niedostępnego szybko zmyka poza zasięg rąk, a czasami i wzroku, dorosłych.
Uwielbia buszować w łazience, czasami można go znaleźć zwiedzającego kabinę prysznicową, albo puszczającego wodę w bidecie. Ostatnio dał nogę do łazienki ubrany w kurtkę i gotowy do wyjścia, wykorzystał moment kiedy zakładałam sobie buty, zlokalizowałam go po dźwięku lejącej się wody, przez te kilkanaście sekund zdążył sobie opłukać rękaw do łokcia. Otwarta toaleta gwarantuje dobrą zabawę i na pewno nie zostanie przeoczona przez tego brzdąca. Kosmetyki to też świetny materiał do zabawy.
Lubi tańczyć i śpiewać, a będąc w klimatach muzycznych świetną zabawą jest wyciąganie "pendrajwa" z wierzy i próby konsumpcji.
Jest komunikatywny, kiedy coś mu się nie podoba głośno protestuje - bardzo głośno protestuje, zdarza mu się powiedzieć mama, tata, baba, po swojemu woła Olcię, czasami mówi daj i sięga po coś co mamy w rękach, dziś powiedział cześć (cieś) kiedy zajrzałam do łazienki, w której asystował tacie przy goleniu, głośno woła papa i energicznie macha rączką. Przybija piątki. Taki to nasz duży mały chłopiec.
Niestety jedenasty miesiąc nie zaczął się najlepiej, bo choroba, z którą walczymy już od tygodnia jak na razie nie minęła, za to wczoraj pojawiły się pierwsze krostki na buzi i rączkach. Obstawiamy ospę, bo w kolejce do lekarza dwoje dzieci ospowych było. Na razie jeszcze czekamy, bo krostek na pewną diagnozę jest jeszcze troszkę zbyt mało.

wtorek, 5 listopada 2013

Kiedy przychodzi ochota na sen

Gdy Tymuś zaczyna być senny wpycha kciuka do buzi i zapamiętale go ssie (walczymy z tym już od kilku miesięcy i jak na razie rezultatów nie ma), w drugą rękę bierze dowolny miękki materiał - kocyk, bluzeczkę, pieluszkę, a nawet spodnie niekoniecznie własne i przytula do buzi. Taka "sygnalizacja" to dla mnie bardzo duże ułatwienie, bo starsze dzieci, zwłaszcza Olcia, były trudne do zdiagnozowania odnośnie senności. Samo usypianie nie jest już takie proste, zdarza się mu samodzielnie zasnąć po odłożeniu do łóżeczka (rzadko występujące zjawisko u starszaków, u Olci prawie nigdy), najczęściej jednak w ciągu dnia do usypiania służy wózek w ruchu, ewentualnie cycuś (tak - jeszcze cycuś). Śpi niezbyt długo, najczęściej do godziny - wyjątek stanowią dni kiedy z synem zostaje tata, który przy pobudkach jeszcze lula i dziecko zasypia. Ja niestety zwykle w czasie drzemki jestem zajęta domowymi obowiązkami i brak mi i czasu, i cierpliwości zresztą też, do lulania.
Dzisiaj Tymuś nie tylko użył kciuka, ale też podszedł do wózka i próbował do niego wejść, więc błyskawicznie go w nim umieściłam, zamieniłam kciuk na smoczek, okryłam kocykiem i wprawiłam wózek w ruch. 
Wieczór to kąpiel, cycuś i sen. Czasami Tymuś zasypia przy piersi, czasami, kiedy już brzuch pełny a sen jeszcze nie nadszedł, odkładam go do łóżeczka i tam zasypia. Niestety pobudek w ciągu nocy jest mnóstwo, dobre spanie skończyło się wraz z rozpoczęciem ząbkowania, które trwa już od lipca. Teraz jeszcze dodatkowo doszła choroba, która sen utrudnia, więc pobudek namnożyło się tyle, że więcej czuwam niż śpię. To kolejna różnica pomiędzy rodzeństwem, bo Olcia spała w nocy świetnie i w tym wieku przesypiała już praktycznie całe noce, Michaś budził się ale pobudek było jednak mniej, a Tymuś potrafi robić pobudki co 20 minut. Czasami staje w łóżeczku i gada nie mając ochoty na dalszy sen, ale ja wtedy nie zapalam lampki, tylko przytulam i w zupełnej ciszy karmię, najczęściej do momentu aż zaśnie.

Hamburgerowa opowieść

Kilka dni temu na naszym stole zagościła kolacja w w formie szybko i niezdrowo - hamburgery. Były bułki hamburgerowe z torebki, kotlety hamburgerowe z torebki, prażona cebulka z torebki, sklepowy ketchup, majonez i musztarda, no i trochę zieleninki się pojawiło - też sklepowej;) Wszyscy się zajadali (tylko Tymka ominęła ta uczta, bo jeszcze ma trochę za mało zębów) i przy okazji mąż mój, cytując Michasia, nawiązał do hamburgerów, które mieliśmy poprzednim razem
Pewnej letniej, ciepłej, niedzieli wpadliśmy do domu w porze obiadowej, ani obiadu ani składników na obiad nie mieliśmy, a brzuchy były puste, wrzuciłam więc resztkę kotletów mielonych w bułki i wpakowałam do mikrofali. Nie wiem czemu umieściłam je na ruszcie i włączyłam grila. Po dwóch minutach zobaczyłam dym wydobywający się z mikrofali i otworzyłam drzwiczki. A tam bułki płonęły. Doznałam kolejnego zaćmienia umysłu i szybko zamknęłam drzwiczki myśląc, że w ten sposób zahamuję dopływ tlenu i ogień zgaśnie. Stałam przed kuchenką i patrzyłam, ale ogień płonął nadal, zawołam więc Jarka, który ogień po prostu zdmuchnął. Pytał potem czemu nie gasiłam, a moje tłumaczenia ubawiły go setnie.
Wyjęłam nasze hamburgery z czarnymi główkami, górne połowy bułek zdjęłam i wyrzuciłam, a my na obiad zjedliśmy resztę:) Nawet nikt specjalnie nie narzekał, że smakuje lekko spalenizną, tylko wszyscy radośnie się uśmiechali. Czyżby tak działał zapach spalenizny?
A po kilku dniach Michaś stojąc przed mikrofalówką stwierdził: Lubię hambuldely, lubię ogień:)

sobota, 2 listopada 2013

Ach te choroby

Chłopcy są chorzy. Starszy zmaga się z zapaleniem oskrzeli, już właściwie finiszuje, zostały nam jeszcze dwa dni antybiotyku i w poniedziałek idziemy do lekarza skontrolować efekty leczenia. Mam nadzieję, że będzie już dobrze, bo pomimo choroby energia go roznosi, a on roznosi dom i próbuje roznieść też resztki mojego spokoju, ma tysiące pomysłów na minutę i wszędzie go pełno. Tęskni za przedszkolem i zmianą otoczenia. Ile można siedzieć w domu?
Młodszy miał ciężką noc, kasłał tak bardzo, że budził się z płaczem. Dodatkowo tarł ucho. Chcąc nie chcąc zebraliśmy się rano i pojechaliśmy z nim na izbę przyjęć. Odstaliśmy swoje w kolejce, pani doktor obejrzała, osłuchała, wypytała i orzekła zapalenie uszu i początki zapalenia oskrzeli. Przed nami zatem kolejny tydzień przymusowego siedzenia w domu.
Tylko Olcia dzielnie się trzyma. Jutro jedzie z tatą na cmentarze do Siedlec i już odtańczyła taniec radości, ciągle mówi o wyjeździe, co wywołuje łzy u Michasia bo on też chce jechać i jak sam mówi lubi cmentarze. Czeka nas więc jutro ciężki poranek, bo pewnie spazmy rozpaczy u Michasia będą.

środa, 30 października 2013

Bilans Tymcia

Tymcio ma prawie 10 miesięcy. Wczoraj byliśmy na bilansie i nasze najmłodsze dziecię zostało zważone, zmierzone i obejrzane. Wyniki są następujące:
waga 9,040 kg.,
wzrost 74,5 cm.,
ciemię jeszcze nie zarośnięte,
zębów 7 szt. - gryzą;)
pełza jak zawodowy żołnierz,
raczkuje coraz sprawniej (do niedawna tylko na miękkich powierzchniach, obecnie wszędzie),
staje przy meblach,
usiłuje się przy nich przesuwać,
tańczy,
śpiewa i gada po swojemu,
kiedy coś mu się nie podoba albo chce zwrócić na siebie uwagę krzyczy,
uwielbia się przytulać,
fascynują go schody, kiedyś skorzystał z mojej nieuwagi i wdrapał się na 6 stopień,
kocha swoje rodzeństwo, zwłaszcza Olcia jest jego idolką:) Michaś trochę mniej bo zdarza mu się być nieostrożnym w stosunku do Tymcia,
ząbkowanie przechodzi dosyć boleśnie, często budzi się w nocy, zdarza się 10 nocnych pobudek,
lubi jeść - do niedawna banan wywoływał pisk radości, teraz trochę się przyjadł,
nie lubi być w jednym miejscu (pewnie dlatego mając niespełna 7 miesięcy nauczył się sprawnie pełzać),
jest bardzo towarzyski, cieszy się do innych osób, nawet jeśli ich nie zna,
pod koniec sierpnia miał przekłuty kanalik łzowy, bo oczko mu ropiało, teraz już nie ma z nim problemu,
lubi wyglądać przez okna i jeździć samochodem,
zdarza się, że wykazuje zainteresowanie bajką kiedy starsze rodzeństwo jakąś ogląda,
wszystko pakuje do buzi, dziś wyjął "pendrajwa" z wieży i chciał go skonsumować.
Jest pogodnym, radosnym i ciepłym dzieckiem z loczkami i niezwykłymi oczami:)

Michaś przedszkolak

Wraz z końcem sierpnia Michaś uczestniczył w dwóch dniach adaptacyjnych w przedszkolu. Spotkania były krótkie - dwugodzinne. Pierwszego dnia byłam razem z nim, chętnie uczestniczył we wszystkich zajęciach, ale niepewnie zerkał w moją stronę i był stremowany. Drugiego dnia maluchy zostały bez opieki rodziców. Synek dzielnie został (uprzednio przeze mnie przygotowany i z obiecaną nagrodą), kiedy po określonym czasie wróciłam do przedszkola dzieci były na placu zabaw. Michaś bawił się w piaskownicy, ale kiedy mnie zobaczył jego integracja z rówieśnikami się zakończyła, ważna byłam już tylko ja.
Trochę się obawiałam jak to będzie we wrześniu. Pierwszy dzień przedszkola Michaś rozpoczął dość entuzjastycznie, choć kilka razy upewniał się, że po niego przyjdę. Kiedy po obiedzie go odbierałam, mocno się przytulił i powiedział, że tęsknił i w przedszkolu było fajnie. Na pewno można było usłyszeć rumor kamieni spadających z mojego serca:)
Kolejne dni przyniosły coraz większą miłość Michasia do przedszkola (chociaż czasami zdarza mu się pytać czy po niego przyjdę). Nawet w weekendy chce tam iść:)
Jeden jedyny raz zakręciła mu się łezka, kiedy go rano odprowadzałam.
Teraz jest już starym przedszkolakiem;)
Ma za sobą pasowanie, pierwszą wycieczkę, do której podszedł z dużą rezerwą, a największą atrakcją była podróż autokarem i siedzenie razem z Antosiem, jednym z dwóch najlepszych Michasiowych kumpli, odebranie go przez mamę kumpla Stasia, badania logopedyczne i wiele przedszkolnych atrakcji.
Teraz ma zapalenie oskrzeli i siłą rzeczy jest wyłączony z przedszkolnego życia. Ciekawe jaki będzie powrót po ponad tygodniowej nieobecności.

samokrytyka

Stając w prawdzie przed samą sobą muszę ze wstydem przyznać, że niestety brak mi systematyczności. Buuuu
Niestety cecha ta w całej pełni ukazała się nie tylko w prowadzeniu bloga (a raczej prawie nie prowadzeniu) ale widać ją też było w pajęczynach panoszących się w naszym domu.
Czeka mnie wiele pracy - pracy nad sobą.