czwartek, 26 kwietnia 2012

Po wizycie u ortopedy

Wczoraj odwiedziliśmy z Oleńką ortopedę, na wizytę czekaliśmy ponad dwa miesiące, no i cóż tu dużo mówić, nasza państwowa służba zdrowia po raz kolejny nas nie zawiodła. Przybyliśmy z wadą postawy, płaskostopiem i koślawością kolan. Pani doktor od razu powiedziała, że kręgosłupa oglądać nie będzie bo to dopiero u siedmioletnich dzieci (Oli brakuje pół roku:/) Nogi obejrzała i koślawości kolan brak, tak po prostu nasza panna ma zbudowaną nogę, że grubsze udo powoduje wizualne wrażenie koślawości. Płaskostopia też nie ma, ale tego się spodziewałam, bo ostatnio sama zauważyłam, że stopa naszej córki się zmieniła, wydaje mi się że wpływ na to mają ćwiczenia wykonywane na balecie i powtarzane też bardziej lub mniej systematycznie w domu. Pani ortopeda dopatrzyła się natomiast, że w czasie  chodzenia stopy lecą lekko do środka i zaleciła siadanie na kokardkę i noszenie odwrotnie założonych kapci. Na koniec usłyszałyśmy kilka miłych słów odnośnie Oleńkowej samodzielności, która sama się rozebrała i sama ubrała bez mojej pomocy. Jak dla mnie nic niezwykłego, ale pani dokor powiedziala, że widok to żadko spotykany i nawet dziewięciolatkom mamusie rozporki zapinają. Przyznam, że poczułam się mile połechtana, że taką ponadprzeciętną samodzielność wykazuje moje dziecię i jest za to chwalone, a i ja jako matka nadmierną opiekuńczością się nie wykazuję (przynajmniej w tym względzie;)).

Korzystając z wyprawy do lekarza umiejscowionego w pobliżu większych centrów handlowych mieliśmy wielkie plany odnośnie zrobienia zakupów do domu. Zakupy miały być  typu remontowo - wyposażeniowego, jednak jakoś czasu zrobiło się mało i nic w oczy szczególnie się nie rzuciło, więc do domu wróciliśmy z jednym wieszakiem na ręczniki do łazienki na dole i dwoma pudełkami do przechowywania zabawek. No i zakupy cały czas przed nami, ale chyba poszukamy bardziej kameralnych sklepów, bo w tych dużych to i ceny jakieś wysokie były, wyższe niż dotychczas spotkane, a wieszak musiał być tam zakupiony bo wyposażenie z tej serii w łazience mamy.

wtorek, 24 kwietnia 2012

Z cyklu teksty Oleńki

Wczesny piątkowy poranek, Oleńka wstała, zaczęła szykować się do szkoły, zajrzała do plecaka i stwierdziła:
- Nie mogę iść dzisiaj do szkoły.
 - A czemu?
- Bo mam straszny bałagan w plecaku.
- To dobrze córeczko, że tak wcześnie dziś wstałaś, masz jeszcze dużo czasu, żeby uporządkować ten bałagan.
Chyba nie takiej odpowiedzi oczekiwała:)

Odebrałam Olusię ze szkoły i wracałyśmy samochodem, w tym czasie do domu gromadnie wracała też gimnazjalna młodzież. A młodzież jak to młodzież szła i chodznikiem i ulicą, mocno nieostrożnie. Moja panna popatrzyła na to i powiedziała:
- Czy oni oszaleli, tak iść całą ulicą? Przecież to niebezpieczne.

Któregoś wieczora panna nakręcona na bycie idealną stwierdziła:
- Od dziś będę grzeczna, lekka i zwiewna.

I jeszcze stary tekst, który ostanio często kołacze mi się po głowie:
Mamusiu, a jak się zakocham to jak o tym powiem zakochankowi?

poniedziałek, 23 kwietnia 2012

prawie rok w wielkim skrócie

Wyjazd na rekolekcje wakacyjne (nasze pierwsze, rodzinne) był dla nas owocny i wniósł wiele dobrego do naszej rodziny, chociaż sama podróż i pierwsze dni pobytu były dla nas bardzo trudne. Zaczęło się już od pakowania w dzikim amoku w dniu wyjazdu i wyruszenia z pewnym opóźnieniem. W czasie drogi do Tarnowa nasze młodsze dziecię krzyczało/ryczało już od Warszawy, przerywało tylko wtedy gdy robiliśmy postój i wysiadaliśmy z samochodu. Pierwsze dni pobytu też były pełne krzyku, zwłaszcza w czasie bardziej istotnych punktów dnia. Później jednak nastąpiła pewna poprawa i nasze dziecko spało wtedy, gdy tego potrzebowaliśmy, jeśli oczywiście oddawaliśmy to Bogu. Przed wyjazdem, w czasie drogi i przez pierwsze godziny pobytu walczyłam ze złością, która we mnie zamieszkała i się rozpierała, wychodząc niemalże poza mnie i prawda jest taka, że byłam gotowa zabrać się z powrotem do domu, tylko Jarek i Ola mnie przed tym hamowali. No ale jak wiadomo jeśli chcemy coś zmieniać na lepsze w naszym życiu  napotykamy na przeszkody, bo szatanowi to nie na rękę. Ja osobiście uczyłam się zawierzać Bogu i doświadczałam jego pomocy w małych rzeczach. Był to też czas kiedy zaczeliśmy z Jarkiem rozmawiać na tematy inne niż wydatki i potrzeby, tematy bardziej osobiste, często trudne i mogliśmy rozmawiać spokojnie, bez krzyku.
Te 15 dni przyniosło korzyści całej naszej rodzinie, a największej przemiany doświadczył Michaś, który zaczął się przemiszczać na dwóch nogach:) a w czasie drogi powrotnej pokazał, że może być jak aniołek i grzecznie, cicho podróżować.
No i jeszcze nie mogę przemilczeć tego, że nasza córeczka po raz pierwszy się zakochała. Wybranek o imieniu Andrzej, starszy o 2 lata, potrafił czarować dziewczynki, zachwycając się piękną fryzurą albo bawiąc się lalkami w dom. Rozczuliła mnie pewnego wieczoru, modląc się o to  "żeby Andrzej ją lubił".

Po wakacjach Olusia poszła po raz drugi do zerówki i okazało się, że decyzja nie puszczania jej do pierwszej klasy jako sześciolatki była bardzo dobra. Dziewczyna przestała mieć problemy z tym, co przedtem było dla niej trudne czyli z koncentracją i tempem pracy, nabrała sporej pewności siebie i chętniej zabiera głos, zyskała wiele nowych koleżanek, zaczęła czytać, pisze literki i całkiem nieźle jej to wychodzi. Brak jej jeszcze systematyczności i lubi popołudnia spędzać na zabawie, więc dobrze że ma jeszcze taką możliwość.
W listopadzie zaczęła chodzić na zajęcia baletowe, jest dość sztywna, więc ćwiczenia (zwłaszcza niektóre)są dla niej dość trudne, ale po tych kilku miesiącach widać postępy, więcej ćwiczeń jest w stanie wykonać, trochę się wyciągneła, rusza się z trochę większą gracją.
Olusia co jakiś czas (przerwy kilkutygodniowe albo kilkumiesięczne) ma niestety etapy buntu, trudno jest wtedy do niej dotrzeć, nie słucha racjonalnych argumentów, próbuje ze wszystkich sił postawić na swoim. A mi niestety brakuje cierpliwości, czasami zastanawiam się czy gdybym nie pracowała i miała dla dzieci więcej czasu byłoby lepiej. Czasami czuję się bezradna i bezsilna. Podobnie zresztą jest i z Michasiem, który z jednej strony jest niesamowitym czarusiem, swoim spojrzeniem i zachowaniem chwyta za serce, ale potrafi patrzeć w oczy i broić. Jest dzieckiem, które niszczy wiele rzeczy: łamie, tłucze, obija. Obija nie tylko przedmioty ale siebie też niestety bo jest bardzo dynamiczny i nieuważny, np. w święta Wielkanocne rozciął sobi łuk brwiowy, a po kilku dniach nabił sobie wielkiego siniaka na policzku:( Kiedy coś mu się nie spodoba - bije - zwłaszcza siostrę, kiedy się go woła - ucieka. Coraz bardziej martwi mnie jego zachowanie, staram się być konsekwentna, tylko niestety brakuje mi sposobów na niego. Jarek twierdzi, że sposoby, które stosuję są bezkuteczne i niczego go nie uczą, ja mam jednak nadzieję, że coś wreszcie zacznie przynosić efekty.

poniedziałek, 25 lipca 2011

ostani tydzień

Jeszcze kilka dni, jeszcze chwila i zapakujemy samochód po dach, wpakujemy dzieciaki do fotelików i wyruszymy w nieznane. Nie mogę się doczekać tej odskoczni od codzienności, oderwania od pracy i rutyny, czasu spędzonego we czwórkę, tak na spokojnie bez pośpiechu, z pewną dozą lenistwa, rozśpiewania, rozmodlenia, nowych ludzi, pięknych obcych jeszcze widoków. .Jednocześnie trochę mnie stresuje ten wyjazd, a powodów stresu mam kilka. Wśród nich niebagatelne znacznie ma kilkugodzinna podróż autem, z dwójką dzieci - przy czym jedno jest niespełna jednoroczne i trochę obawiam się, że całą drogę będziemy słuchać koncertu, urozmaicenie może polegać na tym, że na zmianę będzie występ solowy i w duecie. Dodatkowo pan mąż dziś ponownie wyjechał na spotkanie i wróci  dopiero w czwartek po południu, więc nie wiem jeszcze jak ogarniemy się z pakowaniem i szykowaniem do drogi bo zostanie nam na to jeden dzień, w którym to dniu ja jestem normalnie w pracy.. No cóż pozostaje tylko modlić się o dobrą organizację czasu;)

czwartek, 9 czerwca 2011

Kolejny krok ku dorosłości

Oleńka, nasza pięcio i pół letnia panna, już od pewnego czasu chciała sama pójść do szkoły. Pomimo, że ze szkołą mieszkamy przez płot i furtka do szkoły jest koło naszej bramy, dotychczas odmawialiśmy. Wczoraj jednak stwierdziłam, że jej pozwolę, byłam w domu i mogłam ją obserwować. Wyszłyśmy razem na podwórko i panna pomaszerowała sama (a raczej pobiegła) przez boisko do swojej szkoły, oczywiście pod moim czujnym okiem towarzyszącym jej do samych szkolnych drzwi, za którymi znikła:) Po powrocie była z siebie bardzo dumna. Ja oczywiście też jestem z niej bardzo dumna, dumna z tego, że nie trzyma się kurczowo mojej spódnicy, lecz samodzielnie próbuje "podbijać" świat. Pozwalam jej na te małe, samodzielne kroczki, które dla niej tak wiele znaczą, chociaż dla mnie są czasami dość trudne, bo chcę żeby proces jej usamodzielniania się następował powoli, żeby nie była od razu rzucona na głęboką wodę. Żeby przy tych małych rzeczach nabierała pewności siebie i wiedziała, że sobie poradzi.

Z cyklu teksty Oleńki

W czasie wizyty u znajomych, która zaczęła się przeciągać, bo dzieciaki nie chciały się rozstać, wołam po raz kolejny Olę do wyjścia a ona na to:
Mamo uzbrój się w cierpliwość:/

Bawimy się w zabawę według scenariusza Olci, w pewnym momencie koncepcja zabawy się zmieniła i panna mówi "Mamo napadłam na pomysł ...."

Ostatnio Olcia miała szczepienie (odwlekane zresztą już pół roku), była bardzo dzielna i po wyjściu z gabinetu stwierdziła:
"Jestem z siebie taka dumna, że nie płakałam przy szczepionce".
Hmm... to miał być mój tekst:)

czwartek, 2 czerwca 2011

Dziewięć i pół miesiąca

Czas pędzi nieubłaganie. Nasz malutki syneczek ma już dziewięć i pół miesiąca. A jaki jest? Radosny, niesamowicie ciekawski, wszystkiego musi dotknąć, spróbować jak smakuje, obejrzeć z każdej strony. Zakochany w swojej starszej siostrze i naśladujący ją. Niesamowitą frajdę sprawiają im obydwojgu zawody w pisku, Olusia piszczy, a Michaś ją naśladuje, kopiuje siostrę też w innych rzeczach: Olusia się śmieje Michaś tak samo, kiedy starsza siostra płacze Michaś też płacze, kiedy coś je Michaś też musi coś wszamać.
Rozwój Młodego postępuje jak dla mnie bardzo szybko. Chłopak raczkuje, staje przy meblach, chodzi przy nich w bok lub pchając przed sobą przedmioty (plastikowy stolik i odkurzacz), gada, śpiewa, robi papa i klaszcze, powoli zaczyna pokazywać jaki jest duży, a dziś stanął bez trzymania na kilka sekund. Śmieje się od ucha do ucha pokazując osiem białych zębów, wtula się w kochane osoby, czaruje swoimi niebieskimi oczętami i buzią aniołka. Jest też urodzonym aktorem, potrafi głośno płacząc manifestować swoje niezadowolenie albo informować jak bardzo jest skrzywdzony, co chwila jednak sprawdza, czy aby na pewno inni to widzą i gdy ma publiczność  zwiększa swoje zaangażowanie:) Chwil płaczu jest dość mało, bo woli odkrywać świat niż płakać. Potrafi sam się trochę pobawić, kiedy dojrzy otwarte drzwi pędzi żeby oglądać świat zewnętrzny. Zawarł już znajomość z naszymi psami podwórkowymi i chętnie się z nimi wita. Odbył kilka spacerów na kostce przed domem (oczywiście na kolanach), ale wyprawę w rabatki udaremniłam mu ja.
Ma dobry apetyt, smakuje mu prawie wszystko (choć czasem zdarzają się gorsze dni), nadal jednak najlepsze jest mamusiowe mleczko. Potrafi robić kilka pobudek w nocy, ale też potrafi przespać całą noc i to się mniej więcej równoważy. Po obudzeniu rano najczęściej bawi się w łóżeczku i pokrzykuje (eeee mamamama) oraz patrzy czy już wstałam.
Z niewiadomych dla mnie przyczyn, upodobał sobie walory smakowe papieru i niestety jak na razie czytanie książeczek nie jest prawie możliwe, bo Michaś woli książki zjadać niż słuchać ich treści i oglądać obrazki:/
Jednym z ulubionych miejsc zabawy jest łazienka, a konkretnie bidet, zwłaszcza od czasu kiedy odkrył, że potrafi puścić wodę i może nią chlapać. Od progu widać, że Michaś urzędował w łazience:)
Jest domatorem, kiedy wychodzimy zachowuje się dobrze, bawi się, śmieje, jest pogodny dopóki się nie zmęczy, ale po powrocie do domu widać jak się relaksuje, że znika pewne napięcie, nawet zmęczony z radością gania po domu jakby się z nim witał. Jest przy tym naprawdę uroczy.
Powiem nieskromnie, że fajny z niego dzieciak.