poniedziałek, 25 lipca 2011

ostani tydzień

Jeszcze kilka dni, jeszcze chwila i zapakujemy samochód po dach, wpakujemy dzieciaki do fotelików i wyruszymy w nieznane. Nie mogę się doczekać tej odskoczni od codzienności, oderwania od pracy i rutyny, czasu spędzonego we czwórkę, tak na spokojnie bez pośpiechu, z pewną dozą lenistwa, rozśpiewania, rozmodlenia, nowych ludzi, pięknych obcych jeszcze widoków. .Jednocześnie trochę mnie stresuje ten wyjazd, a powodów stresu mam kilka. Wśród nich niebagatelne znacznie ma kilkugodzinna podróż autem, z dwójką dzieci - przy czym jedno jest niespełna jednoroczne i trochę obawiam się, że całą drogę będziemy słuchać koncertu, urozmaicenie może polegać na tym, że na zmianę będzie występ solowy i w duecie. Dodatkowo pan mąż dziś ponownie wyjechał na spotkanie i wróci  dopiero w czwartek po południu, więc nie wiem jeszcze jak ogarniemy się z pakowaniem i szykowaniem do drogi bo zostanie nam na to jeden dzień, w którym to dniu ja jestem normalnie w pracy.. No cóż pozostaje tylko modlić się o dobrą organizację czasu;)

czwartek, 9 czerwca 2011

Kolejny krok ku dorosłości

Oleńka, nasza pięcio i pół letnia panna, już od pewnego czasu chciała sama pójść do szkoły. Pomimo, że ze szkołą mieszkamy przez płot i furtka do szkoły jest koło naszej bramy, dotychczas odmawialiśmy. Wczoraj jednak stwierdziłam, że jej pozwolę, byłam w domu i mogłam ją obserwować. Wyszłyśmy razem na podwórko i panna pomaszerowała sama (a raczej pobiegła) przez boisko do swojej szkoły, oczywiście pod moim czujnym okiem towarzyszącym jej do samych szkolnych drzwi, za którymi znikła:) Po powrocie była z siebie bardzo dumna. Ja oczywiście też jestem z niej bardzo dumna, dumna z tego, że nie trzyma się kurczowo mojej spódnicy, lecz samodzielnie próbuje "podbijać" świat. Pozwalam jej na te małe, samodzielne kroczki, które dla niej tak wiele znaczą, chociaż dla mnie są czasami dość trudne, bo chcę żeby proces jej usamodzielniania się następował powoli, żeby nie była od razu rzucona na głęboką wodę. Żeby przy tych małych rzeczach nabierała pewności siebie i wiedziała, że sobie poradzi.

Z cyklu teksty Oleńki

W czasie wizyty u znajomych, która zaczęła się przeciągać, bo dzieciaki nie chciały się rozstać, wołam po raz kolejny Olę do wyjścia a ona na to:
Mamo uzbrój się w cierpliwość:/

Bawimy się w zabawę według scenariusza Olci, w pewnym momencie koncepcja zabawy się zmieniła i panna mówi "Mamo napadłam na pomysł ...."

Ostatnio Olcia miała szczepienie (odwlekane zresztą już pół roku), była bardzo dzielna i po wyjściu z gabinetu stwierdziła:
"Jestem z siebie taka dumna, że nie płakałam przy szczepionce".
Hmm... to miał być mój tekst:)

czwartek, 2 czerwca 2011

Dziewięć i pół miesiąca

Czas pędzi nieubłaganie. Nasz malutki syneczek ma już dziewięć i pół miesiąca. A jaki jest? Radosny, niesamowicie ciekawski, wszystkiego musi dotknąć, spróbować jak smakuje, obejrzeć z każdej strony. Zakochany w swojej starszej siostrze i naśladujący ją. Niesamowitą frajdę sprawiają im obydwojgu zawody w pisku, Olusia piszczy, a Michaś ją naśladuje, kopiuje siostrę też w innych rzeczach: Olusia się śmieje Michaś tak samo, kiedy starsza siostra płacze Michaś też płacze, kiedy coś je Michaś też musi coś wszamać.
Rozwój Młodego postępuje jak dla mnie bardzo szybko. Chłopak raczkuje, staje przy meblach, chodzi przy nich w bok lub pchając przed sobą przedmioty (plastikowy stolik i odkurzacz), gada, śpiewa, robi papa i klaszcze, powoli zaczyna pokazywać jaki jest duży, a dziś stanął bez trzymania na kilka sekund. Śmieje się od ucha do ucha pokazując osiem białych zębów, wtula się w kochane osoby, czaruje swoimi niebieskimi oczętami i buzią aniołka. Jest też urodzonym aktorem, potrafi głośno płacząc manifestować swoje niezadowolenie albo informować jak bardzo jest skrzywdzony, co chwila jednak sprawdza, czy aby na pewno inni to widzą i gdy ma publiczność  zwiększa swoje zaangażowanie:) Chwil płaczu jest dość mało, bo woli odkrywać świat niż płakać. Potrafi sam się trochę pobawić, kiedy dojrzy otwarte drzwi pędzi żeby oglądać świat zewnętrzny. Zawarł już znajomość z naszymi psami podwórkowymi i chętnie się z nimi wita. Odbył kilka spacerów na kostce przed domem (oczywiście na kolanach), ale wyprawę w rabatki udaremniłam mu ja.
Ma dobry apetyt, smakuje mu prawie wszystko (choć czasem zdarzają się gorsze dni), nadal jednak najlepsze jest mamusiowe mleczko. Potrafi robić kilka pobudek w nocy, ale też potrafi przespać całą noc i to się mniej więcej równoważy. Po obudzeniu rano najczęściej bawi się w łóżeczku i pokrzykuje (eeee mamamama) oraz patrzy czy już wstałam.
Z niewiadomych dla mnie przyczyn, upodobał sobie walory smakowe papieru i niestety jak na razie czytanie książeczek nie jest prawie możliwe, bo Michaś woli książki zjadać niż słuchać ich treści i oglądać obrazki:/
Jednym z ulubionych miejsc zabawy jest łazienka, a konkretnie bidet, zwłaszcza od czasu kiedy odkrył, że potrafi puścić wodę i może nią chlapać. Od progu widać, że Michaś urzędował w łazience:)
Jest domatorem, kiedy wychodzimy zachowuje się dobrze, bawi się, śmieje, jest pogodny dopóki się nie zmęczy, ale po powrocie do domu widać jak się relaksuje, że znika pewne napięcie, nawet zmęczony z radością gania po domu jakby się z nim witał. Jest przy tym naprawdę uroczy.
Powiem nieskromnie, że fajny z niego dzieciak.

czwartek, 5 maja 2011

na dywaniku

Tak mi się dziś trafiło z rana, że spotkałam się twarzą w twarz z przełożoną swą i to nie bezpośrednią, ale przełożoną przełożonych. Spotkanie do miłych nie należało bo "pochwała" za spóźnienie mi się dostała. Grunt to mieć szczęście - spóźnić się raz do pracy całe 3 minuty i zawędrować prosto do osoby widywanej kilka razy w roku, najczęściej w okolicy świąt.
A tak na marginesie to zaskakuje mnie działanie miejscowej placówki oświatowej, do której uczęszcza starsza latorośl. Zdziwienie me spowodowane jest długością trwania długiego weekendu majowego, który o dziwo zaczął się już w piątek (nie po lekcjach lecz przed, bo ich zwyczajnie nie było), trwał jeszcze w środę (zajęć nadal nie było) a dziś niby się zakończył, ale niezupełnie bo zajęć świetlicowych dziś i jutro nie ma. Wiadomość wyczytana dziś o poranku na drzwiach sali lekcyjnej zaskoczyła mnie nieco i opóźniła dotarcie do pracy, wymusiła też całą serię działań w celu ustalenia godziny odbioru Olci ze szkoły, bo plan lekcji też się zmienił, ale znikł z drzwi zastąpiony innymi informacjami. Hmm:/

wtorek, 3 maja 2011

"A teraz maj dokoła maj wyświęca ogrody..."

Za oknem wiatr szarpie gałązkami drzew z niedojrzałymi jeszcze listkami, na parapecie zewnętrznym stoją bratki czekające na odrobinę dobrej ziemi, ażeby w niej się rozrosnąć i cieszyć oczy, a w sercu niestety smutek. Bo wczoraj jeszcze był nasz czarny kocur Sprytek, a dziś już go nie ma, został smutek i wspomnienia. Dziwnie tak jakoś:(

sobota, 19 marca 2011

Trochę trudno

Wydaje się, że mam wszystko ogarnięte, że radzę sobie z dzieleniem obowiązków domowych i zawodowych. Czuję się trochę zmęczona fizycznie, ale nie jest to zmęczenie wywołujące niemożność działania. Sypiam wystarczającą ilość godzin, no chyba że dzieć najmłodszy ma gorszą noc, ale to jest raz na kilka dni albo choróbsko, tak jak ostatnio, się przyplącze.
Babcia też radzi sobie dobrze, Michaś pieje z radości kiedy babcia bladym świtem (no powiedzmy;)) wchodzi do naszego domu, sypia, je i bawi się w czasie mojej nieobecności.  A jednak gdzieś w zakamarkach mojej podświadomości czai się poddenerwowanie i lęk i znienacka ujawnia się nagłą irytacją z błahostek w gruncie rzeczy. Mnie samą zaskakuje nagle podniesiony ton głosu, problem stworzony tam gdzie problemu tak naprawdę nie ma.  Wychodzi więc na to, że fizycznie jest dosyć łatwo ale emocjonalnie gorzej, jeszcze emocje nie dojrzały do rozdzielenia na 8 godzin dziennie z Maleństwem.