Te prawie dwa lata, które minęły od poprzednich postów wymaga pewnego podsumowania.
W przypadku Tymusia ten czas przyniósł wielkie zmiany. Z maluszka, który ledwo zaczął chodzić, stał się szybko biegającym dużym chłopczykiem. Szybko nauczył się, że musi dobrze przebierać nogami, żeby nadążyć za starszym bratem i siostrą. Starsze rodzeństwo to dla niego wielkie autorytety, robi te same miny co starszy brat, naśladuje gesty, zachowania i odgłosy; zrobi prawie wszystko co powie mu Olcia (z moimi poleceniami idzie dużo gorzej;)). Już wiosną poprzedniego roku, czyli mając niespełna półtora roku dzielnie skakał na trampolinie, jeździł na hulajnodze, kopał piłkę, co było jedną z jego ulubionych domowych zabaw, tańczył gdy zagrała muzyka, wspinał się na blaty w poszukiwaniu słodyczy. Swoje słownictwo powiększał minimalnie, udawał lwa (czyli ła), do spania chciał pampersy z lewem i sprawdzał, czy rzeczywiście lew na pampersie jest. Porozumiewał się bardzo długo za pomocą samogłosek i wskazywania palcem. Pewien rozwój mowy przyniosły te wakacje (Tymuś skończył już 2,5 roku).
Tak naprawdę Tymuś do perfekcji wypracował system gestów i dźwięków - kiedy np. chciał, żeby się koło niego położyć w czasie zasypiania wskazywał paluszkiem jaśka koło siebie i mówił ee, kiedy chciał pić wciągał ustami powietrze, kiedy chciał jeść mówił am. Oprócz tego mówił mama, tata, Ola, szybko zaczął mówić ciocia, dziadzia i dzidzia, oraz brum na samochód i chęć jazdy samochodem.
W okolicach drugich urodzin zaczął sikać i robić kupki na nocnik, sam zaczął pokazywać, że tak chce, więc zdjęliśmy pampersa i poszło szybciutko. Zdarzyło się kilka wpadek. Na noc jeszcze dość długo używaliśmy pampersów, dopiero w czerwcu zaczął się budzić każdego ranka z suchą pieluchą i wtedy przestaliśmy używać pampersów. Kilka wpadek się zdarzyło, ale był wtedy przeziębiony. Odpieluchowanie możemy określić jako proces bezbolesny dla nas:) Co prawda zastanawialiśmy się jak damy radę rozpoznać kiedy chce do toalety, ale oczywiście Tymuś i na to znalazł sposób - łapał się za siusiaka, kiedy zaś zostało to przez nas niezauważone wydawał dźwięki, albo sam szedł na nocnik. Tym sposobem szybko zrobił się samoobsługowy w tym zakresie.
Największą niespodzianką dla mnie jest nadal jego zasypianie w ciągu dnia. Do spania potrzebne jest mu łóżko i ukochany kocyk, no i niezmiennie kciuk w buzi. W poprzednim roku wystarczyło dziecko do łóżka zaprowadzić, położyć, ucałować, powiedzieć ciiiii, paaaaa i wyjść cichutko z pokoju zamykając za sobą drzwi i dziecko zasypiało. Zdarzały się nawet takie dni, że dziecko samo szło na górę i kładło się do łóżka. Ten stan trwa nadal, czasami wystarczy powiedzieć Tymusiowi, żeby poszedł na górę, zrobił siku, wziął kocyk i położył się spać i on to robi. Albo sam mówi Paa i idzie spać.
Jako maluszek śpiący w łóżeczku Tymuś budził się wielokrotnie w czasie nocy. Problem praktycznie minął kiedy przenieśliśmy go do "dorosłego" łóżka. Zmiana ta nastąpiła kiedy Tymuś miał rok i 8 miesięcy. Odziedziczył łóżko po starszym bracie, łóżko z pieskiem i kotkiem, towarzyszami zasypiania.
Wieczorny rytuał jest taki sam już dla kolejnego naszego dziecka. Mamy kąpiel, modlitwę rodzinną, potem ewentualnie jeszcze czytanie krótkiej bajeczki i tata kładzie się koło Tymusia, zwykle wystarcza krótka chwila i chłopiec śpi.
Tegorocznym największym osiągnięciem jest jazda na rowerze, oczywiście z bocznymi jeszcze kółeczkami. Naukę rozpoczęliśmy na początku lipca i poszła bardzo szybko. Teraz Tymuś pomyka na rowerze aż miło. Lubi jeździć nie tylko na małym rowerze po podwórku ale też często pedałuje na rowerku stacjonarnym.
wtorek, 3 listopada 2015
sobota, 31 października 2015
Grzesio
Już w 2014 roku w rozmowach naszej rodziny pojawiał się temat kolejnego dziecka. Dojrzewaliśmy powoli do tej decyzji. A z początkiem roku 2015 słowa stały się faktem i pod moim sercem zaczęło bić drugie serduszko. Takie maleńkie, ukochane, upragnione. Chronione od pierwszych chwil. Emocjonalnie i fizycznie był to dla mnie i dla naszej całej rodziny czas trudny. Fizycznie znosiłam ciążę źle, pojawiło się dużo problemów "zewnętrznych" m.in diagnoza nowotworu u mojej mamy i rozpoczęcie leczenia. Ale te ruchy malutkiego człowieka, jego rozwój, te niewyraźne zdjęcia dawały tak dużo radości.
Nadszedł w końcu ten dzień 23 pażdziernika 2015r. Zaczęło się o 24.30. Ledwo położyłam się spać poczułam pierwszy dość bolesny skurcz, po kilku minutach drugi i odeszły mi wody. Poszłam do łazienki, wykąpałam się, zawołałam Jarka, który jeszcze "urzędował" na dole. Nie był bynajmniej zdziwiony, raczej rozbawiony. Tym bardziej, że jeszcze wieczorem powiedział, że mogłabym urodzić tej nocy, bo jest (on:)) w dobrej formie:). Zadzwonił po dziadka, żeby był gotowy przyjść do wnuków. Za godzinę tak mniej więcej. Po kilkunastu minutach okazało się jednak, że skurcze są co 3 minuty, więc po dziadka pojechał wcześniej.
Po drodze w samochodzie miałam skurcz za skurczem. Do szpitala dotarliśmy o 2 w nocy, do izby przyjęć na porodówkę pojechałam na wózku (pierwszy raz w życiu). Zrobiłam wielkie oczy gdy zobaczyłam moją panią doktor, która akurat miała dyżur na porodówce. Ona bynajmniej zdziwienia nie okazała. Widziałyśmy się zaledwie kilka godzin wcześniej, na planowej wizycie, w czasie której stwierdziła, że organizm przygotowuje się już do porodu.
W czasie pierwszego badania było 3 cm. rozwarcia, niedługo po podłączeniu do ktg i podaniu kroplówki z niezbędnym antybiotykiem, było już ich 7. Poszło błyskawicznie.
Grzesio przywitał ten świat o 3.25. Nie przywitał go głośnym krzykiem, raczej dość cicho co jakiś czas pokrzykiwał. Dopiero po jakimś czasie pokazał swoje możliwości.
Po urodzeniu trafił na mój brzuch więc znów mógł słuchać bicia mojego serca. Serca przepełnionego wielką radością i wdzięcznością, że ta mała kruszyna jest z nami, że Bóg po raz kolejny obdarzył nas tak wielkim darem. Leżeliśmy tak przytuleni do siebie - mama i syn, a przy nas szczęśliwy tata, który wcześniej już przeciął pępowinę.
Grzesio po jakimś czasie dostał pierś i ładnie się przyssał, i tak sobie leżeliśmy, a Grzesio jadł, aż do przejścia na salę.
Grzesio ważył 3750 g. i mierzył 55 cm. Pierwsze dwie doby po porodzie był raczej aktywny, dużo "wisiał" na piersi, w trzeciej dobie zrobił się bardziej senny (za sprawą podwyższonego poziomu bilirubiny zapewne) i karmienie też nam się bardziej ustabilizowało.
Wyszliśmy ze szpitala po 3 dobie z podwyższonym poziomem bilirubiny, więc jeszcze walczymy z żółtaczką.
Malutki jest przesłodki, śliczny, kocham tą maleńką buzię, oczęta, delikatne włoski, prawie przyklejone do głowy uszy, chude łydki i stopy. Uwielbiam go tulić, zachwyca mnie.
Z całego serca dziękuję Bogu za Grzesia, za każde z naszych dzieci, za Jarka i całą naszą rodzinę. Mam wrażenie, że moja miłość do nich jest jeszcze większa.
Nadszedł w końcu ten dzień 23 pażdziernika 2015r. Zaczęło się o 24.30. Ledwo położyłam się spać poczułam pierwszy dość bolesny skurcz, po kilku minutach drugi i odeszły mi wody. Poszłam do łazienki, wykąpałam się, zawołałam Jarka, który jeszcze "urzędował" na dole. Nie był bynajmniej zdziwiony, raczej rozbawiony. Tym bardziej, że jeszcze wieczorem powiedział, że mogłabym urodzić tej nocy, bo jest (on:)) w dobrej formie:). Zadzwonił po dziadka, żeby był gotowy przyjść do wnuków. Za godzinę tak mniej więcej. Po kilkunastu minutach okazało się jednak, że skurcze są co 3 minuty, więc po dziadka pojechał wcześniej.
Po drodze w samochodzie miałam skurcz za skurczem. Do szpitala dotarliśmy o 2 w nocy, do izby przyjęć na porodówkę pojechałam na wózku (pierwszy raz w życiu). Zrobiłam wielkie oczy gdy zobaczyłam moją panią doktor, która akurat miała dyżur na porodówce. Ona bynajmniej zdziwienia nie okazała. Widziałyśmy się zaledwie kilka godzin wcześniej, na planowej wizycie, w czasie której stwierdziła, że organizm przygotowuje się już do porodu.
W czasie pierwszego badania było 3 cm. rozwarcia, niedługo po podłączeniu do ktg i podaniu kroplówki z niezbędnym antybiotykiem, było już ich 7. Poszło błyskawicznie.
Grzesio przywitał ten świat o 3.25. Nie przywitał go głośnym krzykiem, raczej dość cicho co jakiś czas pokrzykiwał. Dopiero po jakimś czasie pokazał swoje możliwości.
Po urodzeniu trafił na mój brzuch więc znów mógł słuchać bicia mojego serca. Serca przepełnionego wielką radością i wdzięcznością, że ta mała kruszyna jest z nami, że Bóg po raz kolejny obdarzył nas tak wielkim darem. Leżeliśmy tak przytuleni do siebie - mama i syn, a przy nas szczęśliwy tata, który wcześniej już przeciął pępowinę.
Grzesio po jakimś czasie dostał pierś i ładnie się przyssał, i tak sobie leżeliśmy, a Grzesio jadł, aż do przejścia na salę.
Grzesio ważył 3750 g. i mierzył 55 cm. Pierwsze dwie doby po porodzie był raczej aktywny, dużo "wisiał" na piersi, w trzeciej dobie zrobił się bardziej senny (za sprawą podwyższonego poziomu bilirubiny zapewne) i karmienie też nam się bardziej ustabilizowało.
Wyszliśmy ze szpitala po 3 dobie z podwyższonym poziomem bilirubiny, więc jeszcze walczymy z żółtaczką.
Malutki jest przesłodki, śliczny, kocham tą maleńką buzię, oczęta, delikatne włoski, prawie przyklejone do głowy uszy, chude łydki i stopy. Uwielbiam go tulić, zachwyca mnie.
Z całego serca dziękuję Bogu za Grzesia, za każde z naszych dzieci, za Jarka i całą naszą rodzinę. Mam wrażenie, że moja miłość do nich jest jeszcze większa.
środa, 29 stycznia 2014
Ach ten Michaś
Wstał w dobrym humorze, poprosił o pomoc w zaniesieniu ubrań na dół, uśmiechał się, gadał jak nakręcony. Zeszliśmy na dół, a Michasiowy humorek odmienił się diametralnie. Stwierdził, że nie będzie się ubierał, bo to zbyt trudne, siadł na kanapie i jęczał. Na wiadomość, że śniadanie jedzą tylko osoby ubrane, ściągnął piżamkę i zaczął się ubierać, ale to wszystko z jęczeniem. A na koniec zaczął głośno krzyczeć, że nie chce być w domu. No tak odezwała się tęsknota za przedszkolem, ale jeszcze gil w nosie gości, więc musimy się pomęczyć. Kiedy się ubrał zasiadł do śniadania. Po wchłonięciu całej miseczki płatków z mlekiem (trochę mi się dużo sypnęło) stwierdził, że był wygłodniały. I taka przeplatanka trwa, w jednej chwili robi coś z wielkim zaangażowaniem i radością, opowiada, by za chwilę z jakiegoś błahego, lub mniej błahego powodu robić awanturę na cztery fajery, aż uszy odpadają. Po pół godzinie wrzasku przychodzi i mówi: "Mamo wiesz co? Kocham Cię". Ja też Cię kocham synu. A "miłość cierpliwa jest..." tyko mi tej cierpliwości tak czasami brak.
poniedziałek, 27 stycznia 2014
O Tymusiu (stan na dzień dzisiejszy)
Wiek 1 rok i 3 tygodnie,
Waga - około 10 kg. (dawno nie był ważony i mierzony, a bilans i szczepienie musieliśmy przełożyć z powodu choroby)
Wzrost - około 75 cm.
Lubi się śmiać, tańczyć, bawić z rodzeństwem i rodzicami, tulić się (zwłaszcza do mamy - czasami wtulony we mnie mruczy, poklepuje po plecach, albo wącha skórę;)), w nocy sypia we własnym łóżeczku, pobudek ma wiele. W dzień najczęściej śpi w wózku - drzemki jeszcze na razie 2 różnej długości, rano koło 10 i po południu po 14. Nadal maniacko ssie kciuka, darzy go miłością do tego stopnia, że jeśli ma gorsze dni/wieczory nie daje go zastąpić smoczkiem. Lubi szperać po szafkach i wysypywać z toreb ich zawartość, równie atrakcyjna jest zawartość koszy na śmieci. Zmywarka też daje duże pole do popisu. Do niedawna pędził do niej jak usłyszał dźwięk naczyń wkładanych lub wyjmowanych, obecnie sam wielokrotnie w ciągu dnia sprawdza czy drzwiczki są na pewno dobrze domknięte, czasami udaje się je otworzyć i wtedy mały gacek wchodzi na nie i bada zawartość sprzętu.
Największym przysmakiem są banany, jabłka, gruszki, mandarynki, pomelo, pomarańcze (3 ostatnie niestety powodują gorszy sen, wiec zostały praktycznie wyeliminowane z diety), kanapki zwłaszcza z domowym dżemikiem, wędlinką też nie pogardzi - kanapki z wędliną je tak, że wędlinkę zjada, a chlebek wyrzuca. Kanapki dostaje pokrojone w kostkę, podobnie owoce. Z zupek warzywna cieszy się uznaniem, rosołek z makaronem też zjada, i drugie dania dobrze wchodzą. Lubi brokuła i marchewkę, za to pomidor i ogórek nie są Tymusiowymi przysmakami przynajmniej na tę chwilę. Naleśnik ze szpinakiem i serem feta też ładnie jadł. Lubi jajecznicę na masełku, za to jajko na twardo nie wywołuje entuzjazmu. Nie jest fanem słodkich kaszek (to po mamie ma), jedynie pierwsze opakowanie zajadał ze smakiem,współdzielił je ze starszym rodzeństwem, więc zbyt wiele porcji nie zjadł. Nadal ssie pierś. Hitem ostatniego czasu okazał się cukierek czekoladowy z kokosem, który udało mu się ściągnąć z blatu i niezauważenie wpakować do buzi. Znalazłam go siedzącego na drzwiczkach zmywarki z policzkami wypchanymi jak u chomika i błogim spojrzeniem. Nawet nie miałam serca wydłubywać mu tego cukierka z buzi.
Raczkuje błyskawicznie, wspina się po schodach jak zawodowy wspinacz - niezamknięta bramka nie ujdzie jego uwagi, czasami udaje mi się go zlokalizować w połowie schodów po entuzjastycznym okrzyku A, często jednak zaniepokojona ciszą znajduję go już u szczytu schodów. Stoi (do niedawna musiał się czegoś trzymać np. szczoteczki do zębów:)), chodzi przy zabawkach i meblach, lubi pchać przed sobą krzesło i przemieszczać się na dwóch nogach. Na urodziny (moje) zrobił mi prezent i zaczął stawiać po kilka samodzielnych kroczków - prawie chodzi:) Wchodzi na kanapy, na oparcia kanap, na parapet (z kanapy), niskie stołki i krzesełka, jeśli są przystawione do stolika w salonie włazi na stolik, trzeba wiec mieć oczy wokoło głowy. W łazience największą frajdę daje samodzielne puszczanie wody w bidecie, mycie buzi i moczenie się aż po łokcie. Bidet przyciąga jak magnes.
Potrafi dmuchać nos:)
Chętnie bawi się samochodami (brum), lubi wkładać i wyjmować nieduże przedmioty z pudełek, mieszać, nakładać pokrywki, lubi robić akuku i łaskotki, a dzień bez zabawy w pokoju Olusi lub chłopięcym to dzień stracony.
Wszystko co go zainteresuje pokazuje paluszkiem i mówi U, U.
Mówi mama, tata, papa (również pokazuje), brum, kiedy je mówi mniem (brzmi bardziej jak mam), si i swoje słowotwory.
Jest dzieckiem raczej spokojnym, nawet po rogalika sięga dostojnie:) Miła to odmiana po "szybkorękim" Michasiu. Książeczki ogląda z uwagą, choć interesują go raczej na bardzo krótko, kartkuje zazwyczaj spokojnie i delikatnie, więc rzadko zdarzają się uszkodzenia.
Jest na tyle duży, że ściąga wszystko z brzegu blatów i stołu. Na rękach rozgląda się we wszystkie strony i ogląda z zainteresowaniem wszystko co z poziomu podłogi jest niedostępne.
Waga - około 10 kg. (dawno nie był ważony i mierzony, a bilans i szczepienie musieliśmy przełożyć z powodu choroby)
Wzrost - około 75 cm.
Lubi się śmiać, tańczyć, bawić z rodzeństwem i rodzicami, tulić się (zwłaszcza do mamy - czasami wtulony we mnie mruczy, poklepuje po plecach, albo wącha skórę;)), w nocy sypia we własnym łóżeczku, pobudek ma wiele. W dzień najczęściej śpi w wózku - drzemki jeszcze na razie 2 różnej długości, rano koło 10 i po południu po 14. Nadal maniacko ssie kciuka, darzy go miłością do tego stopnia, że jeśli ma gorsze dni/wieczory nie daje go zastąpić smoczkiem. Lubi szperać po szafkach i wysypywać z toreb ich zawartość, równie atrakcyjna jest zawartość koszy na śmieci. Zmywarka też daje duże pole do popisu. Do niedawna pędził do niej jak usłyszał dźwięk naczyń wkładanych lub wyjmowanych, obecnie sam wielokrotnie w ciągu dnia sprawdza czy drzwiczki są na pewno dobrze domknięte, czasami udaje się je otworzyć i wtedy mały gacek wchodzi na nie i bada zawartość sprzętu.
Największym przysmakiem są banany, jabłka, gruszki, mandarynki, pomelo, pomarańcze (3 ostatnie niestety powodują gorszy sen, wiec zostały praktycznie wyeliminowane z diety), kanapki zwłaszcza z domowym dżemikiem, wędlinką też nie pogardzi - kanapki z wędliną je tak, że wędlinkę zjada, a chlebek wyrzuca. Kanapki dostaje pokrojone w kostkę, podobnie owoce. Z zupek warzywna cieszy się uznaniem, rosołek z makaronem też zjada, i drugie dania dobrze wchodzą. Lubi brokuła i marchewkę, za to pomidor i ogórek nie są Tymusiowymi przysmakami przynajmniej na tę chwilę. Naleśnik ze szpinakiem i serem feta też ładnie jadł. Lubi jajecznicę na masełku, za to jajko na twardo nie wywołuje entuzjazmu. Nie jest fanem słodkich kaszek (to po mamie ma), jedynie pierwsze opakowanie zajadał ze smakiem,współdzielił je ze starszym rodzeństwem, więc zbyt wiele porcji nie zjadł. Nadal ssie pierś. Hitem ostatniego czasu okazał się cukierek czekoladowy z kokosem, który udało mu się ściągnąć z blatu i niezauważenie wpakować do buzi. Znalazłam go siedzącego na drzwiczkach zmywarki z policzkami wypchanymi jak u chomika i błogim spojrzeniem. Nawet nie miałam serca wydłubywać mu tego cukierka z buzi.
Raczkuje błyskawicznie, wspina się po schodach jak zawodowy wspinacz - niezamknięta bramka nie ujdzie jego uwagi, czasami udaje mi się go zlokalizować w połowie schodów po entuzjastycznym okrzyku A, często jednak zaniepokojona ciszą znajduję go już u szczytu schodów. Stoi (do niedawna musiał się czegoś trzymać np. szczoteczki do zębów:)), chodzi przy zabawkach i meblach, lubi pchać przed sobą krzesło i przemieszczać się na dwóch nogach. Na urodziny (moje) zrobił mi prezent i zaczął stawiać po kilka samodzielnych kroczków - prawie chodzi:) Wchodzi na kanapy, na oparcia kanap, na parapet (z kanapy), niskie stołki i krzesełka, jeśli są przystawione do stolika w salonie włazi na stolik, trzeba wiec mieć oczy wokoło głowy. W łazience największą frajdę daje samodzielne puszczanie wody w bidecie, mycie buzi i moczenie się aż po łokcie. Bidet przyciąga jak magnes.
Potrafi dmuchać nos:)
Chętnie bawi się samochodami (brum), lubi wkładać i wyjmować nieduże przedmioty z pudełek, mieszać, nakładać pokrywki, lubi robić akuku i łaskotki, a dzień bez zabawy w pokoju Olusi lub chłopięcym to dzień stracony.
Wszystko co go zainteresuje pokazuje paluszkiem i mówi U, U.
Mówi mama, tata, papa (również pokazuje), brum, kiedy je mówi mniem (brzmi bardziej jak mam), si i swoje słowotwory.
Jest dzieckiem raczej spokojnym, nawet po rogalika sięga dostojnie:) Miła to odmiana po "szybkorękim" Michasiu. Książeczki ogląda z uwagą, choć interesują go raczej na bardzo krótko, kartkuje zazwyczaj spokojnie i delikatnie, więc rzadko zdarzają się uszkodzenia.
Jest na tyle duży, że ściąga wszystko z brzegu blatów i stołu. Na rękach rozgląda się we wszystkie strony i ogląda z zainteresowaniem wszystko co z poziomu podłogi jest niedostępne.
niedziela, 26 stycznia 2014
Gadanki Michasia
Nasz pies głośno ujadał, więc jak zwykle w takich sytuacjach wyjrzałam przez okno i zobaczyłam, że koło naszego podwórka zatrzymał się koń zaprzężony do dużych sań. Pamiętam taki widok z dzieciństwa, ale przez wiele, wiele lat nikt w naszej mieścinie tak nie jeździł. Bardziej powszechny jest widok dziecięcych saneczek ciągnionych przez quada, takie sanie to folklor:) Zawołałam więc Michasia, żeby i on mógł popatrzeć na jednosaniowy kulig, a on widząc co stoi na drodze krzyknął:
Sanie Świętego Mikołaja!
Sanie Świętego Mikołaja!
Pourodzinowo
Styczeń to dla nas miesiąc obfity w urodziny i inne ważne dni. Zaczynamy już 6 stycznia od świętowania narodzin naszego najmłodszego królewicza. W tym roku Tymuś, świętujący swoje pierwsze urodziny, gości miał dużo. Humor mu dopisywał (jedynie początek był trochę trudniejszy z powodu przerwanej hałasem drzemki królewicza), a do historii przeszedł jego głośny śmiech na widok gotowej do ssania piersi. Świeczkę ja pomogłam mu zdmuchnąć, pomimo wcześniejszych ćwiczeń syn nasz nie był zainteresowany dmuchaniem. Tymuś w czasie ćwiczeń świeczkę owszem gasił, ale nie dmuchem a brodą bądź pacnięciem łapką. Prezenty się podobały te ubraniowe głównie mi, bo dziecko zainteresowania nie wykazywało, a zabawki i owszem cieszyły, ale największą radość przyniosły Michasiowi, który do dziś jest do nich mocno "przywiązany".
Następnie w połowie miesiąca przyszedł czas na imprezę urodzinową Męża Mojego Jedynego. Tutaj akurat świętowaliśmy w ścisłym gronie domowników. Jako że w środy Jarek z powodu podjętych inwestycji w siebie wraca do domu w okolicach 20-tej, wielkiego pola do popisu nie było. Ale niespodziankę urodzinową udało się przygotować i zrealizować. Jarek już od wejścia poczuł zapach urodzinowego "tortu" czyli przepysznej pizzy. Uśmiech od ucha do ucha utwierdził mnie w przekonaniu, że pomysł był dobry:) A jaką frajdę miały starsze dzieciaki wciągnięte do przygotowywania kolacji niespodzianki:)
Następnie urodziny mojej świeżo upieczonej bratowej, do której pojechał piękny storczyk.
A na koniec świętuję ja. W tym roku strofowany rokrocznie mąż stanął na wysokości zadania i zrealizował mój wymarzony prezent urodzinowy - nabył rowerek stacjonarny, który to rowerek pięknie przyozdobił czerwoną kokardką.
Ponieważ złapaliśmy jakieś wirusisko rowerka jeszcze nie użytkuję, bo moja forma fizyczna była do dziś tak marna, że przygotowanie prostego obiadu było wyzwaniem na miarę wspinaczki wysokogórskiej. Ale niecierpliwie czekam, żeby wystartować i dopedałować do przynajmniej znośnej kondycji i może ciut lepszego niż obecny wyglądu.
Rowerek to jednak nie był koniec prezentów. Dostałam jeszcze... rogaliki. Własnoręcznie popełnione przez Mojego Męża Jedynego. Pyyyszne, rozpływające się w ustach, znikające błyskawicznie z blachy. Mniam. Dziękuję Ci mężusiu.
Po drodze był jeszcze oczywiście Dzień Babci i Dzień Dziadka, przy których nie mogło zabraknąć występów i przyjęcia w przedszkolu. Michaś wyrecytował wierszyk, śpiewał razem z innymi przedszkolakami obecnej na widowni babci Marysi i przyprowadził babcię do domu, więc dzieci spędziły popołudnie dokazując i ciesząc się wizytą. Babcia została obdarowana fartuszkiem z napisem Najukochańsza Babcia Na Świecie i naszyjnikiem, dla dziadków natomiast były słodycze i przygotowane przez przedszkole ramki na zdjęcia.
Nie można też zapomnieć o imieninach Jarka i pysznych faworkach oraz imieninach Sebcia. W styczniu z całą pewnością nie narzekamy na nudę:)
Następnie w połowie miesiąca przyszedł czas na imprezę urodzinową Męża Mojego Jedynego. Tutaj akurat świętowaliśmy w ścisłym gronie domowników. Jako że w środy Jarek z powodu podjętych inwestycji w siebie wraca do domu w okolicach 20-tej, wielkiego pola do popisu nie było. Ale niespodziankę urodzinową udało się przygotować i zrealizować. Jarek już od wejścia poczuł zapach urodzinowego "tortu" czyli przepysznej pizzy. Uśmiech od ucha do ucha utwierdził mnie w przekonaniu, że pomysł był dobry:) A jaką frajdę miały starsze dzieciaki wciągnięte do przygotowywania kolacji niespodzianki:)
Następnie urodziny mojej świeżo upieczonej bratowej, do której pojechał piękny storczyk.
A na koniec świętuję ja. W tym roku strofowany rokrocznie mąż stanął na wysokości zadania i zrealizował mój wymarzony prezent urodzinowy - nabył rowerek stacjonarny, który to rowerek pięknie przyozdobił czerwoną kokardką.
Ponieważ złapaliśmy jakieś wirusisko rowerka jeszcze nie użytkuję, bo moja forma fizyczna była do dziś tak marna, że przygotowanie prostego obiadu było wyzwaniem na miarę wspinaczki wysokogórskiej. Ale niecierpliwie czekam, żeby wystartować i dopedałować do przynajmniej znośnej kondycji i może ciut lepszego niż obecny wyglądu.
Rowerek to jednak nie był koniec prezentów. Dostałam jeszcze... rogaliki. Własnoręcznie popełnione przez Mojego Męża Jedynego. Pyyyszne, rozpływające się w ustach, znikające błyskawicznie z blachy. Mniam. Dziękuję Ci mężusiu.
Po drodze był jeszcze oczywiście Dzień Babci i Dzień Dziadka, przy których nie mogło zabraknąć występów i przyjęcia w przedszkolu. Michaś wyrecytował wierszyk, śpiewał razem z innymi przedszkolakami obecnej na widowni babci Marysi i przyprowadził babcię do domu, więc dzieci spędziły popołudnie dokazując i ciesząc się wizytą. Babcia została obdarowana fartuszkiem z napisem Najukochańsza Babcia Na Świecie i naszyjnikiem, dla dziadków natomiast były słodycze i przygotowane przez przedszkole ramki na zdjęcia.
Nie można też zapomnieć o imieninach Jarka i pysznych faworkach oraz imieninach Sebcia. W styczniu z całą pewnością nie narzekamy na nudę:)
wtorek, 3 grudnia 2013
Grunt to sobie radzić
Michaś zazdrościł siostrze urodzin, tortu, dmuchania świeczek, lampek zawieszonych na karniszu w pokoju. Kiedy dostał od babci torebkę z prezentem dla niego (to tak przy okazji Oleńkowych urodzin, żeby nie było mu przykro) nosił ją ciągle przy sobie i mówił, że to jego plezent. Jarek wieszał u Olci lampki więc Michaś też chciał mieć zawieszone kolorowe światełka. Jarek wytłumaczył czemu je wiesza i obiecał, że w Michasiowe urodziny też lampki zawiesimy (w środku lata rozwieszone i zaświecone lampki choinkowe na pewno będę dość oryginalnie wyglądały:)) Jako że Michaś jeszcze nie bardzo wie kiedy są jego urodziny, a pory roku są jeszcze dość abstrakcyjne dla niego, synek fakt do wiadomości przyjął, ucieszył się i... następnego dnia rano zakomunikował mi, żebym robiła mu tort urodzinowy. Rozbawił mnie tym bardzo:) W końcu noc przespał, wiele godzin minęło, więc mogą być jego urodziny z tortem, świeczkami, prezentami i oczywiście rozwieszonymi lampkami:)
Subskrybuj:
Posty (Atom)