sobota, 29 grudnia 2012

wielkie oczekiwanie

Sen, o którym pisałam około ośmiu miesięcy temu, okazał się jednak proroczy. No powiedzmy półproroczy, bo jednak nie dwoje a jedno dziecię noszę pod sercem. Przyznam, że szok był niemały i całe szczęście, że ciąża trwa 9 miesięcy a nie krócej, bo przez te miesiące przyzwyczaiłam się (małżonek mój chyba zresztą też)  do myśli, że będzie nas więcej. Teraz jestem już na finiszu i odliczamy dni a nawet godziny do narodzin Malucha. Mamy jednak nadzieję, że będzie to już w nowym roku.
Patrząc wstecz mogę powiedzieć, że te 8 miesięcy przyniosło wiele zmian w naszym życiu. Pierwsza i największa to z całą pewnością budowanie większego zaufania do Pana Boga. Bo jakby nie było to dziecko jest efektem Jego planu wobec naszego życia. Pierwsze nie zaplanowane przez nas (co oczywiście nie oznacza, że nie chciane, bo otwartość na życie w nas była i jest). Pierwsze poczęte w tylko Jemu wiadomym
czasie, bo my do połowy grudnia nie mieliśmy pewności, z którego jest cyklu:)  To jest też  pierwsza ciąża, w której mocniej dały mi się we znaki problemy zdrowotne. Już w ciąży z Michasiem miałam duże żylaki, ale tym razem doszło podejrzenie zakrzepicy, pojawiła się niedoczynność tarczycy, różne infekcje, i skurcze powodujące, że moje ciało zaczęło intensywnie przygotowywać się do porodu już w listopadzie. Doświadczyłam tego, że oddawanie kolejnych trudnych spraw i sytuacji Bogu dawało mi wewnętrzny spokój, powodowało też rozwiązywanie problemów. Niech przykładem będzie chociażby to, że ostatnio bardzo się martwiłam, że będę rodziła w wigilię albo będę musiała całe święta spędzić w szpitalu (prawdopodobieństwo było duże, bo na ostatnim badaniu ginekolog powiedziała, że wątpi żebym do świąt w dwupaku dotrwała). Wiadomo w święta w szpitalach dyżury, starsze dzieci bez mamy w domu i tata biegający od domu do szpitala i z powrotem, więc atmosfera świąt żadna, dodatkowo przed świętami wszyscy się pochorowaliśmy i dotychczas nie udało nam się wyzdrowieć. No i jest już po świętach a ja jestem nadal w dwupaku.
Kolejna zmiana to taka, że odkryliśmy z Jarkiem, że nasze relacje osiągnęły formę, która nam nie odpowiada, zaczęliśmy się od siebie oddalać, koncentrować nie na rzeczach najważniejszych a na drugorzędnych. Droga do tego była niestety bolesna, myślę że bardziej dla mnie, bo ja bardziej emocjonalnie reaguję. Musieliśmy przewartościować nasze priorytety, na nowo uświadomić sobie, że nasze małżeństwo jest wartością najważniejszą i nie możemy zafiksować się tylko i wyłącznie na dzieci i pracę. Mozolnie więc próbujemy zmieniać te nasze relacje. Łatwe to nie jest, bo trudno z dnia na dzień zacząć inaczej postępować, ale małymi kroczkami będziemy starali się iść do przodu. Ciągle szukamy sposobów poprawy naszych wzajemnych relacji więc uczestniczyliśmy i w rekolekcjach Domowego Kościoła i w warsztatach Nawigacja w Rodzinie.
W związku z nowym członkiem naszej rodziny musieliśmy też dokonać zmiany środka lokomocji, bo Fiat Panda dla 5 osób jest odrobinę za mały. To też było dla nas niemałe wyzwanie, ale nowym autem jeździ się całkiem przyjemnie, a w każdym razie po zakupach rzeczy mieszczą się w bagażniku:)
Najwięcej zmian dotyczy oczywiście naszych dzieci ale o tym będę  będę pisać w oddzielnych notkach.

piątek, 4 maja 2012

Z cylku teksty Oleńki i balony

Kiedy jestem gdzieś dalej to mnie zawołajcie jeśli potrzebujecie pomocy, bo mam duszę doskonałą i zawsze chętnie Wam pomogę, zawsze możecie na mnie liczyć.

Olusia odniosła wczoraj sukces - po raz pierwszy udało jej się wydmuchać balona z gumy do żucia. Radość jej była tak wielka, tym bardziej że sukces nie był jednorazowy, że pognała pochwalić się śpiącemu tatusiowi. Tatuś balona zobaczył i skomentował w ten deseń - bardzo ładnie tylko strasznie przy tym pryskasz śliną.

środa, 2 maja 2012

Jak wystraszyć malucha

Michaś do najodważniejszych dzieci na świecie stanowczo nie należy. Boi się na ruchomych schodach, w windzie, boi się jadących w jego stronę traktorów, kopar, motorów i ucieka z głośnym płaczem.
Ostatnio Jarek bawił się z nim i naśladowali zwierzęta, w tym świnkę (swoją drogą Michaś uroczo naśladuje świnkę:)) i Jarek na czworakach zaczął gonić Małego z głośnym chrumkaniem. Mąż mój masę swoją ma i wrażenie było takie jakby leciał wielki dzik, Michaś z pokoju wybiegł jeszcze ze śmiechem ale do salonu wpadł już z przerażeniem i płaczem, a tatuś jak to tatuś nawet się nie zorientował, że dziecia wystraszył.

poniedziałek, 30 kwietnia 2012

Sen

Miałam dziś sen, oby tylko nie proroczy.
Śniło mi się, że rozmawiałam z Beatą - mamą czworga dzieci z czego najstarsze chodzi z Olusią do klasy i powiedziałam, że będziemy mieli remis, bo u nas bliźniaki w drodze.
O dalszym spaniu nie było już mowy;)

Pracowity weekend

Mieliśmy wielkie plany na sobotę, plany związane z przygotowaniem gabinetu na nowe biurko, porządkowaniem garażu i koszeniem niemałego trawnika. Plany były mocno ambitne i gdybyśmy zaczeli realizację bladym świtem to może by się je dało zrealizować. Rano jedynie przygotowaliśmy gabinet a pozostałe prace zaczeliśmy blisko południa i przez kilka godzin sprzątaliśmy garaż, dzięki temu garaż już widać. Wywieźliśmy pół samochodu słoików i szklanych butelek, worek butelek plastikowych, a jeszcze dwa pudła plastików czekają na wywózkę, spaliliśmy stosy starych kartonów i kartek, odłożylimy sporo ubrań do PCK, trochę zamietliśmy i na więcej nie starczyło nam już sił.
Zjedliśmy szybki obiad i przyjechali panowie z zamówionym biurkiem, wprowadzając do naszego niezupełnie posprzątanego domu jeszcze więcej bałaganu i zamieszania. W tym czasie Jarek musiał już szykować się do pracy (przede wszystkim zmyć z siebie grubą warstwę garażowego brudu), Michaś się obudził z popołudniowej drzemki, więc i nim trzeba było się zająć. Jarka do pracy zawiózł Kamilek, więc przynajmniej w czasie drogi mógł sobie odpocząć i nie musiął wieźć środkami lokomocji publicznej ciężkiego plecaka. A ja zostałam w domu z dwójką dzieciaków i bałaganem, który musiałam uprzątnąć, dzieciaki wykąpać razem z głowami i siebie doprowadzić do porządku, dopilnować uprzątnięcia rowerów, hulajnóg i podobnego sprzętu oraz pozamykać drzwi. Kiedy wieczorem położyłam się do karmienia marzyłam tylko o śnie. Z zaplanowanych czynności nieruszony został tylko trawnik.

piątek, 27 kwietnia 2012

Słownik Michasia

Michaś jak na dwudziestomiesięczne dziecko przystało ma bogate słownictwo, co prawda wiele słów jest zrozumiałych tylko dla niego, ewentualnie dla elfów lub kosmitów:) ale jest też trochę słów zrozumiałych dla nas wszystkich, identycznych z polskimi lub bardzo zbliżonych:
bam - słowo ulubione, najczęściej używane, oznacza uderzyć, upaść, stuknąć, pobić
mama
tata
baba
ta - tak
ne - nie
ko - kot, koń
koko - kura, kogut
tam
niunia
am - pies, odgłos szczekania
mniam-mniam z mlaskaniem - oznacza, że chce jeść albo coś jest smaczne,
wio - na konia
brum brum - auto, rower, pociąg
da - daj
hu-hu - sowa
uuuu - krowa
zzzzz - pszczoła, mucha.

czwartek, 26 kwietnia 2012

Z cyklu teksty Oleńki

Dziś o poranku w czasie niezbyt przyjemnej dyskusji o jedzeniu, zachowaniu itp. i odebraniu porannego kakao nasza córka  nieco się zakręciła i obrażona powiedziała:
Trzeba obiecywać obietnice.